Marsela, e tronditur nga ajo që dëgjoi, bëri sikur do të çohej menjëherë nga shtrati, por sapo shtrëngoi muskujt e barkut, një dhimbje e mprehtë ia preu hovin dhe e detyroi të rikthehej pas.
— Çfarë ju habit kaq shumë? — e pyeti mjeku me një vështrim të kujdesshëm.
— Unë… më kishin thënë se isha sterile.
Mjeku ngriti supet lehtë.
— Kjo nuk përjashton aspak mundësinë e një shtatzënie jashtë mitre, madje as të një shtatzënie normale. Jeta shpesh na befason me gjëra të pamenduara. Më besoni. Do të qëndroni këtu disa ditë nën vëzhgim.
— Mund të ngrihem nga shtrati?
— Madje duhet të lëvizni pak. Por pa e tepruar, — tha ai shkurt dhe doli nga dhoma.
Fjalët e tij vazhdonin t’i jehonin në kokë. Asaj i kishin thënë prerazi se nuk do të bëhej kurrë nënë. Për këtë arsye, i shoqi e kishte lënë. Ose të paktën kështu ishte justifikuar ai, ndërkohë që tradhtia e tij kishte filluar shumë më herët. “Mos vallë vërtet mund të mbetesha shtatzënë?” — mendoi me hutim. “Çfarë po mendoj? Jam dyzet e dy vjeçe. Koha për fëmijë ka kaluar.” U ndal vetë. “Pse nuk e pyeta menjëherë mjekun më qartë?”
U ngrit ngadalë në shtrat dhe uli këmbët poshtë. Pantoflat e saj ishin vendosur me kujdes në dysheme, ndërsa manteli varej në mbështetësen e karriges. Me siguri i kishin marrë nga shtëpia kur e sollën me urgjencë. Dhimbja ishte fashitur, por muskujt i dhembnin lehtë nga tensioni i përjetuar.
Veshi mantelin, futi këmbët në pantofla dhe u drejtua me kujdes. Koka iu mor për një çast.
“Efekti i narkozës,” — arsyetoi me vete.
Në xhep ndjeu një peshë të vogël. Nxori çelësat dhe pasaportën. “Pra, derën e kanë mbyllur,” — përfundoi ajo, duke u ndier çuditërisht e qetë nga ky detaj i zakonshëm.
Mbi lavaman nuk kishte pasqyrë. Kaloi dorën nëpër flokë për t’i rregulluar disi dhe doli në korridor. Ecën me hapa të matur drejt një dere ku shkruhej “Dhoma e mjekëve”, por ajo ishte e mbyllur dhe çelësi varej në bravë. Vazhdoi më tej, me mendimin të pyeste infermieret se kur do të kthehej mjeku dhe si quhej ai.
Papritur iu errësua shikimi dhe një valë përzierjeje iu ngjit deri në fyt. Para se të arrinte te sporteli i infermierëve, u ul në një divan të vogël në holl.
“Po sikur Kastrioti ta merrte vesh se unë mund të mbetesha shtatzënë prej tij? A do të gëzohej?” Mendimet e çuan pesë vite pas. Ai i kishte thënë që në fillim se ishte i martuar. Ishte martuar vonë dhe kishte një fëmijë të vogël.
Lidhja e tyre kishte marrë flakë shpejt, me një vrull të papërmbajtur. Marsela nuk kishte ndërtuar kurrë iluzione. Shumë herë kishte tentuar ta mbyllte atë histori. Ai lëndohej, largohej për ca kohë, por gjithmonë rikthehej. Në fillim premtonte se do të ndahej sapo vajza të rritej pak dhe gruaja të kthehej në punë. Por vajza nisi shkollën dhe asgjë nuk ndryshoi. Marsela pushoi së bëri pyetje. Çdo herë i betohej vetes se ishte hera e fundit, por kur ai shfaqej në derë, ajo e linte të hynte sërish në jetën e saj.
Zërat e dy grave e shkëputën nga kujtimet. Nga vendi ku ndodhej nuk shihte sportelin, as nuk po i kushtonte vëmendje bisedës, derisa dëgjoi mbiemrin e saj.
— E imagjinon? Gjatë operacionit, Gëzim Kalemi i gjeti një tumor. Shumë të madh.
Marsela njohu menjëherë zërin e infermieres faqekuqe me gërshet.
— Dhe pastaj? — pyeti një zë tjetër, më i ri.
— Asgjë. E qepën dhe mbaroi. Gëzimi tha se është faza e fundit. Nesër do ta dërgojnë Marsela Vrionin në onkologji. Nuk është edhe aq e moshuar. Tha se nuk i kanë mbetur shumë kohë.
— Sa keq… — psherëtiu tjetra.
Ato vazhduan të flisnin, por Marsela nuk arrinte më t’i dëgjonte. Në kokë i jehoi vetëm fjala “tumor”. Një zhurmë e fortë i mbushi veshët, si kambanë alarmi. Një afsh i nxehtë e përshkoi dhe përzierja iu kthye sërish.
“Unë jam Marsela Vrioni… për mua po flasin. Do të thotë se kam kancer? Nesër më çojnë në onkologji? Pse nuk më tha gjë mjeku? Mos nuk donte të më trembte para kohe?”
Mendimet u shpërndanë pa rend. Trupi i dridhej i tëri. Me zor u ngrit nga divani, duke u mbështetur pas murit, dhe mezi arriti deri në dhomë. U shtri në shtrat, ndërsa lotët e dëshpërimit dhe frikës i ngjesheshin në fyt.
Pak çaste më vonë u kthye Hyrie Mëhilli. Marsela, për të mos u përballur me askënd, e ktheu kokën nga dritarja.