— Çfarë ke? Pse po qan? Të thërras ndonjë infermiere? — pyeti Hyrie Mëhilli me zë të ulët.
— Jo… s’ka nevojë, — murmuriti Marsela, u ngrit vrullshëm nga krevati dhe doli në korridor pa e parë në sy.
Zbriti shkallët ngadalë, duke u mbajtur pas parmakut. Poshtë, dita ishte e butë, me diell të ngrohtë shtatori. Ajo kaloi pragun e spitalit dhe doli në parkun e vogël përpara godinës. Pacientë të ndryshëm shëtisnin qetësisht nëpër shtigje, disa ulur në stola, të tjerë duke biseduar me familjarët. Askush nuk i kushtoi vëmendje.
Jo. Ajo nuk do të shkonte askund. As në onkologji, as në ndonjë repart tjetër. Çfarë kishte lënë të kuptonte mjeku? Se koha e saj ishte e numëruar? I erdhi ndër mend e ëma. Operacioni, pastaj çdo tre javë shtrim për kimioterapi. Afro tridhjetë seanca. Në fund kishte hequr dorë vetë. Ishte lodhur së luftuari. Çdo herë bëhej më keq.
Marsela ndaloi dhe hodhi sytë nga godina e spitalit. Me vete nuk kishte asnjë send, por në xhepin e përparëses ishin çelësat e shtëpisë dhe pasaporta. Ajo nuk donte, nuk kishte forcë të kalonte të njëjtin kalvar si e ëma. Mjaftonte të largohej tani. Thjesht të ikte. Dhe u drejtua nga porta.
Ditët që i kishin mbetur — sa do qofshin — do t’i kalonte në banesën e saj. Të paktën nuk do t’i binin flokët. Ecën në këmbë për një kohë të gjatë, ndalonte herë pas here në ndonjë stol përgjatë rrugës. Por ajri ishte i freskët, stolat të ftohtë. Shtatori po jepte shenja vjeshte. Kalimtarët e shikonin me bisht të syrit: një grua me përparëse spitali që endet vetëm. Ajo nuk ua vari. Ç’rëndësi kishte më mendimi i të tjerëve?
Sapo hyri në shtëpi, u fut menjëherë nën dush, duke larë nga trupi aromën e rëndë të spitalit që i dukej sikur i ishte ngjitur në lëkurë. Më pas zjeu çaj të fortë. Barku i dhembte lehtë, por ishte një dhimbje e përballueshme.
Herë shpërthente në lot, herë binte në një mpirje të ftohtë, pa ndjesi. Çfarë kishte përjetuar në këtë jetë? Kush do ta përcillte për në banesën e fundit? Nuk kishte njeri që t’i vinte një tufë lule mbi varr. Askush nuk do ta kujtonte. Ndoshta vetëm Kastrioti… nëse do ta merrte vesh.
Ditët kalonin njëra pas tjetrës. Ajo rrinte e shtrirë pothuajse gjithë kohën, çohej vetëm për të pirë çaj ose për të shkuar në tualet. Në ditën e tretë u ngrit me një ndjesi çuditërisht të mirë. Kishte fjetur gjatë. U afrua para pasqyrës dhe vështroi me kujdes fytyrën e saj. E ëma, para se të ndërronte jetë, ishte dobësuar tmerrësisht, lëkura i ishte zverdhur. Tek vetja nuk dallonte asgjë të tillë.
E dobët kishte qenë gjithmonë. Si të mos ishte? Divorci, sëmundja e së ëmës, varrimi, marrëdhënia e lodhshme me Kastriotin. Megjithatë, me të kishte njohur edhe lumturi të vërtetë. Mori telefonin, kërkoi numrin e tij dhe e futi në listën e bllokimeve. Derën nuk do t’ia hapte më. Le ta mbante mend ashtu siç kishte qenë.
Vështroi përreth apartamentit. Duhej të bënte një testament. Më mirë t’i mbetej pasuria kushërirës së dytë të së ëmës sesa të përfundonte në duar të huaja. Telefonoi dhe caktoi një takim me noteren. Pasuri të madhe nuk kishte: vetëm unazën e martesës dhe një palë vathë ari. Kaq ishte gjithë ç’kishte. Gjithë jetën kishte ëndërruar një pallto gëzofi, por kurrë nuk e kishte blerë.
Me një ndjenjë çlirimi, sikur kishte përmbushur një detyrë të rëndësishme, përgatiti vezë të skuqura dhe hëngri me oreks.
Natën pa në ëndërr të ëmën. Dukej e shëndetshme, si para sëmundjes. E shikonte me atë vështrimin e rreptë që përdorte kur ishte e pakënaqur me të.
— Mami! Si je?
— Unë jam mirë. Po ti…
— Çfarë kam bërë gabim?
U zgjua duke bërtitur. Zemra i rrihte me tërbim në kraharor.
Ndezi abazhurin pranë krevatit. Gjumi nuk iu kthye më. U përpoq të kuptonte kuptimin e ëndrrës.
Ashtu e kishte parë e ëma edhe kur, në klasën e shtatë, kishte ikur nga mësimi për të shkuar në kinema. Një e njohur e kishte parë dhe e kishte treguar. Atëherë kishte marrë një qortim të fortë.
Po tani? Çfarë po bënte gabim? Ndoshta duhej të shkonte në varreza. Thonë se të vdekurit të kujtojnë përmes ëndrrave kur varret e tyre lihen pas dore.
Të nesërmen hipi në autobus drejt varrezave. Rruga kalonte pranë spitalit ku e kishte çuar ambulanca disa ditë më parë. E shtyrë nga një ndjesi e papritur, zbriti pikërisht aty.
Qëndroi përballë hyrjes, e pasigurt pse kishte ardhur.
— Marsela Vrioni! Si mund të largoheni ashtu nga spitali? — dëgjoi një zë të njohur. — Kjo nuk është aspak serioze. Po sikur të kishit pasur ndërlikime? Kush do të mbante përgjegjësi? Dhe kartelën e sëmundjes e kam hapur për ju…