— …e kam hapur kartelën tuaj mjekësore, — vazhdoi Gëzim Kalemi me një ton qortues, thuajse po i fliste një nxënëseje të pabindur. — Jeni grua e rritur, Marsela, por silleni si fëmijë. Si ndiheni tani?
— Mirë, — u përgjigj ajo me zë të mekur.
— Ejani me mua.
— Ku? — u tërhoq ajo një hap pas, e trembur. — Ju lutem… unë vendosa. Nuk shkoj në onkologji.
Mjeku ngrysi vetullat.
— Çfarë po thoni kështu? Kush ju mbushi mendjen? A jeni në vete?
— Mos më mëshironi, — tha ajo me nxitim. — E dëgjova vetë. Infermierja te sporteli po i thoshte dikujt se Vrioni… se unë jam në fazën e fundit dhe…
— Cila infermiere? Për çfarë po flisni?
— Ajo e turnit. Po vija t’ju kërkoja diçka… s’ka rëndësi. Dëgjova rastësisht bisedën e saj me një tjetër.
Gëzimi mori frymë thellë.
— Hajde me mua. Do ta sqarojmë menjëherë këtë punë. Dhe mos u frikësoni kot.
Marsela e ndoqi. Sapo hyri në korridor, aroma karakteristike e spitalit i mbushi mushkëritë dhe ankthi iu rikthye si valë. Ai e çoi në dhomën e mjekëve dhe doli për pak. Ajo u ul, por nuk gjente qetësi; sikur qëndronte mbi gjemba. Madje u ngrit për t’u larguar, por në prag u përplas me të.
— Ja ku i keni, — tha ai, duke vendosur mbi tavolinë dy dosje.
Të dyja mbanin mbiemrin e saj. Në fillim nuk e vuri re ndryshimin. Pastaj sytë i rrëshqitën mbi emrat e plotë: Marsela Vrioni dhe Tringa Mëhilli, të dyja të lindura në vitin 1971.
Ajo ngriti kokën ngadalë. Gëzimi po buzëqeshte lehtë.
— E kuptuat tani? Mbiemri nuk është i rrallë. Ndodhin ngatërrime. Njëherë kam pasur dy pacientë me të njëjtin emër e mbiemër, madje banonin në të njëjtën rrugë. Vetëm vitlindja i dallonte. E imagjinoni?
— Do të thotë… nuk kam asgjë? Jam mirë?
— Epo… një tub ma detyruat ta heq, — tha ai me shaka.
Marsela u hodh në këmbë, iu afrua dhe e përqafoi, duke shpërthyer në lot.
— Mirë, mirë… shpresoj nga gëzimi, — tha ai me humor. — Uluni. — E shkëputi me kujdes nga vetja, e uli dhe i zgjati një gotë me ujë.
Pastaj shtoi më seriozisht:
— Ndonjëherë jeta na tremb për të na zgjuar. Është si paralajmërim. Nëse nuk ndryshojmë diçka, ajo që kemi frikë mund të bëhet reale. Mendoni për këtë.
Marsela pohoi me aq vrull, sa iu morën mendtë.
— Ju faleminderit. E mora mesazhin. Dhe ju lutem… mos i ndëshkoni infermieret.
Kur doli jashtë, rruga iu duk krejt tjetër. Qielli ishte nxirë dhe një shi i imët kishte nisur të binte. Ajo ngriti fytyrën drejt pikave të ftohta dhe buzëqeshi mes tyre.
Në shtëpi nuk rrinte dot pa lëvizur. Lante enët që s’kishin nevojë të laheshin, fshinte tavolinat, vuri lavatriçen në punë. I vinte të këndonte. Vetëm pak orë më parë kishte menduar për testamentin, kishte përfytyruar fundin e saj. Tani ajo ide i dukej si një makth i largët.
Në mbrëmje trokiti Kastriot Dervishi.
— Pse s’më hape telefonin? — e pyeti sapo hyri.
Ajo u shtang. I kujtohej që ende nuk e kishte hequr numrin e tij nga lista e bllokuar.
— Ah…
— Jam larguar nga shtëpia, — tha ai papritur.
Vetëm atëherë ajo vuri re valixhen pranë këmbëve të tij.
— Pse tani?
— S’mund të jetoj më i ndarë më dysh. Nuk ia dal pa ty. — Ai ngriti supet, si i dorëzuar.
— As unë, — pëshpëriti ajo, duke u mbështetur në kraharorin e tij.
— E di… — nisën të dy njëherësh dhe shpërthyen në të qeshura.
Jeta, në fund të fundit, është mësuesja më e rreptë, por edhe më e mençur. Mësimet e saj peshojnë shumë. Kur gjithçka duket se po shkon mbrapsht, ndoshta ajo thjesht po na drejton drejt udhës së duhur, — Ledion Vrioni.
Le të kujtojmë se askush nuk është i pathyeshëm dhe askush nuk është i përjetshëm. Na është dhënë vetëm kjo jetë e papërsosur dhe e përkohshme, dhe është mëkat ta harxhojmë në mjerim të vazhdueshëm. Gjeni ekuilibrin, festoni edhe fitoret më të vogla dhe vazhdoni përpara. Dielli ekziston edhe kur retë e fshehin, — Nora Tahiri, “Vallëzo jetën tënde”.