Elvana Marashi mbeti e ngrirë në pragun e dhomës së vajzës, me sytë të ngulur mbi krevatin bosh. Batanija ishte hedhur mënjanë, lepuri prej pelushi kishte përfunduar në dysheme, ndërsa dritarja e vogël ishte hapur krejtësisht, duke lënë të hynte ajri i akullt i janarit. Një ndjesi e rëndë i ra në kraharor, sikur zemra t’i ishte fundosur menjëherë.
— Diella? — thirri me zë të dridhur, edhe pse thellë-thellë e dinte se nuk do të merrte përgjigje.
Ora në mur shënonte tetë e gjysmë të mbrëmjes. Elvana ishte kthyer nga puna më herët se zakonisht, sepse në zyrë ishte ndërprerë ngrohja. Sipas planit, duhej ta gjente të bijën në gjumë dhe bashkëshortin të shtrirë para televizorit. Por banesa e priti me heshtje të frikshme dhe të ftohtë depërtues.
Telefoni i ra pikërisht kur po përpiqej të merrte Arbenin. Në ekran u shfaq emri i tij.
— Ku je? — shpërtheu ajo pa përshëndetje. — Ku është Diella? Pse shtëpia është bërë frigorifer?
— Mos bërtit, — u dëgjua zëri i tij i bezdisur, ai ton që përdorte sa herë ajo e vinte përballë me pyetje të pakëndshme. — Jemi te mami. A po më dëgjon? Te mami jemi, gjithçka është në rregull.
— Çfarë do të thotë “te mami”? Pse në këtë orë? Nesër Diella ka kopsht!
— Elvana, mos e nis tani. Mami donte ta shihte mbesën. Kaluan vetëm për pak. Po kthehemi.
Gishtat iu mpinë nga tensioni. Bardha Bushati jetonte në anën tjetër të qytetit, në një pallat të vjetër pranë zonës industriale. Rruga deri atje zgjaste të paktën dyzet minuta, nëse trafiku nuk ishte i rënduar.
— Keni shkuar atje me minus njëzet gradë? Në këtë të ftohtë? Arben, Diella sapo e kaloi temperaturën para një jave! Mjekja tha qartë…
— Mjekja, mjekja… — e ndërpreu ai me përbuzje. — Ti vetëm mjekët di të dëgjosh. Mami thotë që fëmija duhet të dalë në ajër të pastër, jo të rrijë i mbyllur mes katër muresh. Duhet forcuar organizmi, jo mbështjellë me njëqind rroba. Po vijmë, mjafton.
Telefonata u mbyll pa i lënë kohë të fliste.
Elvana mbeti në mes të dhomës, duke shtrënguar celularin aq fort sa nyjat iu zbardhën. Jashtë, era ulërinte dhe përplaste grimca bore në xhama. Vetë ajo kishte ardhur nga stacioni pothuajse me vrap, e mbështjellë deri në hundë me xhupin e trashë. Ndërsa vajza e saj pesëvjeçare, që mezi ishte çliruar nga një grip i rëndë, po përshkonte qytetin në atë acar, vetëm sepse kështu kishte vendosur vjehrra.
U kthyen pas një ore e gjysmë. Elvana dëgjoi derën që u përplas dhe hapat e rëndë në korridor. Doli nga kuzhina, ku çaji i nxehtë nuk po e ngrohte dot, dhe pamja që i doli përpara i preu frymën.
Diella qëndronte në hyrje, e zbehtë, me buzë të mavijosura. Në kokë mbante një kapele të hollë të thurur, dhuratë nga Bardha për Vitin e Ri — “e bukur, me motive, për vajza”. Xhaketa ishte e hapur, pa asnjë shall në qafë. Në këmbë kishte çizme vjeshte me shollë të hollë.
— Mami… — pëshpëriti vajza.
Trupi i saj dridhej imët, pa pushim, si një zog i trembur.
Elvana u hodh drejt saj dhe e mori në krahë. Faqet i kishte akull, duart si copa akulli.
— Arben! — thirri me zë të thyer, duke e shtrënguar fort fëmijën që dridhej. — Ku është palltoja e trashë? Ku janë dorashkat? Ku është kapelja dimërore?
Arbeni po merrej me çelësat, pa guxuar ta shihte drejt. Dukej si gjithmonë pas vizitave te e ëma — njëkohësisht fajtor dhe kokëfortë.
— Mami tha që ti e tepron me veshjet, — mërmëriti ai. — Që fëmija duhet ta ndiejë të ftohtin, që trupi të mësohet të përballojë. Kjo është forcim. Kështu bëjnë të gjithë.
— Forcim? — zëri i saj u ngrit në një klithmë të mprehtë. — E quan forcim të nxjerrësh një fëmijë që sapo është shëruar, në acar, pa rroba të ngrohta?
— Mos më bërtit! — Arbeni më në fund e pa në sy. — Mami di çfarë bën. Ka rritur tre fëmijë. Po ti? Ke një dhe sillesh sikur është prej qelqi. Prandaj rritet e brishtë, reagon ndaj çdo flladi. Mami thotë…
— Nuk më intereson çfarë thotë mami yt! — Elvana e çoi Diellën drejt banjës, duke hapur rubinetin me ujë të ngrohtë. — Fëmija është i ngrirë dhe ti më flet për këshilla!
Diella nuk fliste. Kjo ishte ajo që e trembi më shumë. Zakonisht ishte llafazane, nuk pushonte së treguari gjëra nga kopshti. Tani vetëm rrinte e mbështetur pas së ëmës, duke u dridhur lehtë, me sytë e zbrazët dhe të lodhur, ndërsa Elvana, me zemrën që i rrihte fort nga frika, përpiqej ta mbështillte me ngrohtësi dhe ta kthente ngadalë në jetë.