Diella dridhej e tëra, e kapur fort pas trupit të së ëmës, me shikimin e zbehur e të lodhur që nuk përqendrohej askund.
Elvana ia hoqi rrobat me duar që i dridheshin dhe e uli me kujdes në vaskën me ujë të vakët. Sapo uji i preku lëkurën, vajza mori frymë thellë e lëshoi një klithmë të lehtë.
— Më dhemb… — pëshpëriti ajo me zë të mekur. — Këmbët po më dhembin.
— E di, zemra e mamit, e di, — ia ktheu Elvana, duke kafshuar buzën që të mos shpërthente në lot. — Pak nga pak do të ngrohesh. Do të kalojë.
Në pragun e derës u shfaq Arben Leka. U mbështet te korniza, me krahët e kryqëzuar, dhe i vështronte me një shprehje që përziente bezdi me një lloj krenarie të ftohtë.
— Po e ekzagjeron si gjithmonë, — tha ai thatë. — S’ka ndodhur asgjë e madhe. U ftoh pak, kaq. Do të ngrohet dhe do ta harrojë. Ne kur ishim të vegjël hidhnim veten në borë e prapë u rritëm si kokrra e mollës.
Elvana ngriti sytë nga ai, me fytyrën e zbehtë.
— Arben, a e kupton çfarë bëre? A e ke idenë sa rrezik ishte për të? Para një jave kishte temperaturë të lartë!
— Pikërisht! — ai e drejtoi gishtin nga ajo. — Pikërisht sepse e mban si në serë. Kështu më ka thënë mami: fëmijët duhet të kalojnë sëmundje, kështu forcohen. Ti, me çdo teshtimë, rend te mjeku dhe e mbush me ilaçe. Si do të mësojë trupi të luftojë vetë?
Ajo e shikonte dhe mezi e njihte. Nuk ishte ai djaloshi i butë që kishte dashur shtatë vjet më parë, që i premtonte se do ta mbante në pëllëmbë të dorës. Para saj qëndronte një burrë që fliste me zërin e dikujt tjetër — një burrë që drejtohej nga një grua nga lagjja tjetër.
— Dil jashtë, — tha ajo qetë, por prerë. — Lëre banjën. Duhet të kujdesem për vajzën.
— Nuk lëviz! — u ndez ai. — Është edhe fëmija im! Kam të drejtë…
— Të drejtë? — ia preu Elvana. — Çfarë të drejte, Arben? Të rrezikosh shëndetin e saj sepse kështu thotë Bardha Bushati? Ta çosh nëpër qytet në acar pa e veshur si duhet? Të ndjekësh “këshillat” për kalitje në vend që të mendosh me kokën tënde?
— Nuk janë marrëzira! Mami ka rritur…
— Tre fëmijë, po, e di. Dhe të tre mezi marrin një vendim pa e pyetur atë. Mjafton. Dil. Tani.
Ai hapi gojën për t’u kundërpërgjigjur, por diçka në sytë e saj e ndaloi. Nuk kishte më histeri, as lot — vetëm një vendosmëri e ftohtë, e mprehtë si teh. U kthye pa thënë gjë dhe përplasi derën.
Elvana qëndroi me Diellën në banjë pothuajse një orë. Gradualisht, ngjyra iu kthye në faqe, dridhjet u qetësuan dhe vajza nisi të fliste me fjali të shkurtra. Kur u sigurua se ishte ngrohur mirë, e mbështolli me një peshqir të trashë, e çoi në shtrat, e mbuloi me dy batanije dhe i dha qumësht të ngrohtë me mjaltë. Qëndroi pranë saj derisa frymëmarrja iu bë e rregullt dhe sytë iu mbyllën.
Pastaj doli në kuzhinë.
Arbeni rrinte ulur në tavolinë, me shikimin e ngulur në telefon. Nga mënyra si lëviznin gishtat, kuptohej se po shkruante me dikë. Elvana nuk kishte nevojë të hamendësonte me kë — me Bardhën. Me siguri po ankohej për gruan “e tepruar” dhe po merrte miratim.
— Duhet të flasim, — tha ajo, duke u ulur përballë tij.
— Për çfarë? — ai nuk e ngriti kokën. — I the të gjitha. Unë jam babai i keq, mami është e tmerrshme, vetëm ti je në rregull.
— Arben, më shiko.
Diçka në tonin e saj e bëri të linte telefonin mbi tavolinë.
— Çfarë do të dëgjosh? Që gabova? Mirë, gabova. Duhej t’i merrja xhupin e trashë. U kënaqe?
— Jo, — ajo tundi kokën ngadalë. — Nuk po flet për xhupin. Problemi është që e bëre pas shpinës sime. U more vesh me nënën tënde, zgjodhët momentin kur unë s’isha në shtëpi dhe vendosët të bënit një “provë” me fëmijën tim.
— Fëmijën tënd? — buzëqeshi ai shtrembër. — Është fëmija ynë. Dhe kam të drejtë ta rris si e mendoj unë.
— Ta rrisësh? — ndjeu si i ngrihej brenda një dallgë zemërimi që mezi e përmbante. — E quan rritje të marrësh një fëmijë që sapo është shëruar dhe ta nxjerrësh në të ftohtë me rroba të holla? Kjo nuk është edukim, Arben. Kjo është…
Nuk arriti ta përfundonte fjalinë. Telefoni i Arbenit filloi të dridhej mbi tavolinë. Në ekran u shfaq emri “Mami”. Ai e kapi aparatin me një ngut të tillë, sikur ajo thirrje të ishte një litar shpëtimi.