— Po, mami? Po, jam këtu. Po, po bërtet. Çfarë? Jo, nuk kam ndërmend… Mirë. Në rregull, mami. Po, do t’ia them.
E mbylli thirrjen për një çast, pastaj e vendosi telefonin mbi tavolinë dhe e pa Elvana Marashin me një buzëqeshje triumfi, sikur sapo të kishte fituar një betejë të vogël.
— Mami do të flasë me ty. Po e vë në altoparlant.
Para se ajo të arrinte të kundërshtonte, nga telefoni u dëgjua zëri i njohur i Bardha Bushatit — i fortë, autoritar, pa asnjë hapësirë për debat.
— Elvana, më thanë që po bën skenë atje. Ç’po ndodh?
— Zonja Bardha, — u përpoq të ruante qetësinë, ndonëse i dridheshin duart, — a e kuptoni çfarë keni bërë sot?
— Çfarë paskam bërë? — toni i saj u mbush me indinjatë. — Desha të shihja mbesën time! Kam të drejtë, për më tepër. Është gjaku im, edhe pse ti përpiqesh të më mbash larg saj.
— E nxorët fëmijën në acar pa e veshur si duhet.
— Edhe? — ia ktheu ajo me përbuzje. — S’është fundi i botës pak të ftohtë. Fëmijët duhen forcuar. Unë kështu i kam rritur të mitë. Arben, thuaji vetë: a sëmureshe ti kur ishe i vogël?
— Jo, mami, — u përgjigj ai menjëherë, si nxënës para mësueses. — Asnjëherë.
— Ja pra! — shpalli Bardha me fitore në zë. — Pse? Sepse nuk i mbështillja me njëqind shtresa si kjo rinia e sotme. I çoni fëmijët me xhaketa dimri edhe në pranverë, pastaj çuditeni pse teshtijnë nga era më e vogël.
Elvana shtrëngoi grushtat nën tavolinë.
— Ishte minus njëzet gradë. Diella Pano kishte vetëm një kapuç të hollë dhe këpucë vjeshte.
— Mos ma tepro! — e preu vjehrra. — S’ka qenë aq. Ndoshta minus pesëmbëdhjetë, jo më shumë. Dhe, për më tepër, vetë je fajtore. E mësove me mbinxehje, tani s’e duron dot motin normal.
Elvana u ngrit ngadalë. Shkoi drejt dritares ku stuhia përplasej me xhamat dhe qëndroi aty disa çaste, duke marrë frymë thellë.
— Arben, — tha pa u kthyer, — fik telefonin.
— Pse? Po flasim!
— Fike.
Diçka në tonin e saj e bëri të mos kundërshtonte. Ai shtypi butonin dhe zëri i Bardhës u ndërpre në mes të fjalisë.
Elvana u kthye. Fytyra i ishte e qetë, pothuaj e ftohtë, por në sy i digjej një dritë e pazakontë.
— Sa vite kemi bashkë, Arben?
— Shtatë, — u përgjigj ai i hutuar.
— Shtatë vjet, — përsëriti ajo ngadalë. — Në këto shtatë vite kam dëgjuar me qindra “këshilla” nga nëna jote. Si të gatuaj. Si të pastroj. Si të vishem. Si ta rris vajzën. Kam heshtur. Kam duruar. I kam thënë vetes: është më e madhe, ka përvojë. Por sot e kaloi kufirin.
— Elvana, po e ekzagjeron…
— Jo! — përplasi pëllëmbën mbi tavolinë dhe filxhanët u drodhën. — Nuk po e teproj. Nëna jote vuri në rrezik shëndetin e vajzës sonë. Dhe ti e ndihmove. E dije që isha kundër. E dije që Diella sapo ishte shëruar. Megjithatë bëre siç të tha ajo. Sepse për ty, mami ka gjithmonë të drejtë. Ajo di më mirë. Ajo ka rritur tre fëmijë.
— Po çfarë ka të keqe këtu? — ngriti edhe ai zërin. — Ajo vërtet di më shumë! Ka përvojë jete! Kurse ti? Vrapon pas mjekëve dhe hedh para kot. Asaj s’i janë dashur mjekë. Na ka kuruar me çajra, me kompresa…
— Me çajra… — buzëqeshi ajo me hidhërim. — Me kompresa. E di pse fëmijët sot jetojnë më gjatë se një shekull më parë? Sepse ekziston mjekësia. Sepse ka vaksina, analiza, trajtime. Jo receta të gjysheve dhe zhytje në dëborë për “forcim”.
— Mos guxo të flasësh kështu për nënën time! — shpërtheu ai.
— Do flas ashtu siç është. Nëna jote është e rrezikshme. Është aq e bindur në të vërtetën e saj, sa është gati të rrezikojë mbesën vetëm për të treguar se di më shumë se çdo mjek. Dhe ti… ti je ushtari i saj besnik. Një djalë i bindur që, edhe në moshën dyzetvjeçare, nuk merr dot asnjë vendim pa miratimin e mamit.
Arbeni u hodh në këmbë. Fytyra iu skuq, duart iu shtrënguan në grushta.
— Mjaft! — bërtiti. — Mos e baltos familjen time! Nëse nuk të pëlqen, dera është aty!
Elvana e pa drejt e në sy. Një qetësi e çuditshme e mbuloi, si një perde e ftohtë që i ra mbi supe. Sikur, për herë të parë pas shumë vitesh, gjithçka po bëhej e qartë brenda saj.