— Ke të drejtë, — foli ajo me një zë të ulët, pothuajse të shuar. — Dera është aty. Dhe këtë herë, ti do të jesh ai që do ta kalojë.
— Si the? — ai u step, sikur s’e kishte dëgjuar mirë.
— Do të largohesh, Arben. Sot. Tani. Shko te nëna jote. Atje ku ndihesh i sigurt. Ku të miratojnë çdo fjalë. Ku askush nuk guxon të të kundërshtojë.
Ai lëshoi një të qeshur të thatë.
— Ke humbur mendjen. Kjo është shtëpia ime!
— Është shtëpia jonë, — e korrigjoi Elvana me qetësi të prerë. — E regjistruar në emrin tim. Kredinë e paguaj unë. Faturat i mbuloj unë. Për shtatë vite nuk ke sjellë asnjëherë rrogën e plotë në këtë shtëpi. Gjithçka është zhdukur në “nevoja” dhe në ndihma për mamin. Pra, ligjërisht, kjo është banesa ime.
Arbeni mbeti i ngrirë. Në sytë e saj nuk kishte më dyshim, as zemërim të çastit — vetëm vendosmëri të ftohtë. E kuptoi se nuk po bënte lojë.
— Nuk do ta bësh dot… — pëshpëriti.
— Do ta bëj, — pohoi ajo. — Madje e kam nisur. Ndërsa ti shkëmbeje mesazhe me mamin, unë i dërgova kërkesën avokates. Nesër fillojmë procedurat. Sonte, ti ikën.
— Elvana… — toni i tij u zbut papritur. — Le të flasim si njerëz të arsyeshëm. U nxehëm. Edhe mami u nxeh. Jemi familje…
— Ishim familje, — ia preu ajo. — Familje do të thotë të mbrosh njëri‑tjetrin. Sot ti zgjodhe nënën kundër vajzës sate. Zgjodhe trillimet e saj mbi shëndetin e Diellës. Kjo nuk është familje, Arben. Është një rreth ku Bardha Bushati është guruja dhe ti nxënësi më i bindur.
Ajo u ngrit, doli në korridor dhe hapi dollapin. Nxori çantën e tij dhe nisi të fuste brenda sendet e para që i ranë në dorë: makinën e rrojës, karikuesin, dokumentet.
— Çfarë po bën? — e ndoqi ai pas.
— Po të sistemoj gjërat bazë. Të tjerat do t’i marrësh kur unë të mos jem në shtëpi.
— S’ke të drejtë!
Ajo u kthye ngadalë nga ai.
— E di çfarë është më e dhimbshmja? — tha me një qetësi që e therste. — Që ende nuk e kupton çfarë ke bërë. Mendon se problemi jam unë. Se jam histerike. Ndërsa nëna jote, sipas teje, është gruaja e mençur që “do të mirën”.
— Ajo do që Diella të rritet e fortë dhe e shëndetshme! — këmbënguli ai.
— Ajo do që çdo gjë të bëhet sipas saj. Me çdo çmim. Edhe nëse rrezikohet shëndeti i mbesës. Dhe ti… ti je zbatuesi i urdhrave të saj. Nuk je më as bashkëshort, as baba. Je korrieri që sjell porositë e mamit dhe kontrollon zbatimin e tyre.
Elvana mbylli zinxhirin e çantës dhe ia zgjati.
— Shko, Arben. Me siguri Bardha Bushati të pret me komposto e qofte të ngrohta. Dhe me fjalë për të ngushëlluar “djalin e lënduar”.
Ai e mori çantën pothuajse mekanikisht. Qëndroi në hyrje, i hutuar.
— Do të pendohesh, — tha më në fund. — Vetëm me një fëmijë nuk do ia dalësh.
— Do ia dal, — ajo hapi derën. — Prej shtatë vitesh ia kam dalë vetëm. Thjesht tani nuk do të kem mbi supe edhe barrën tënde.
Ai doli në shkallë. U kthye sikur donte të thoshte diçka tjetër, por dera u mbyll para se fjalët t’i dilnin. Çelësi kërciti në bravë. Heshtje.
Elvana mbështeti shpinën pas derës së mbyllur. Gjunjët iu drodhën dhe u ul ngadalë mbi dyshemenë e ftohtë të korridorit. Fryma i vinte e rëndë, por brenda ndiente një qartësi të re.
Pas murit, Diella flinte e qetë. Nesër do të ishte një ditë tjetër: avokate, dokumente, përballje. Do të vinte edhe vjehrra me akuza e mallkime. Arbeni ndoshta do të përpiqej të kthehej, kur të kuptonte se përkëdhelitë e mamit nuk zëvendësojnë jetën e vërtetë.
Por sonte ajo kishte bërë zgjedhjen më të rëndësishme. Zgjodhi vajzën. Zgjodhi veten. Më në fund pranoi se Bardha Bushati nuk do ta pranonte kurrë si të barabartë dhe se Arbeni nuk do të qëndronte kurrë në anën e saj. E vetmja mënyrë për të mbrojtur familjen ishte ta rindërtonte nga e para — pa ata që e quanin “kujdes” një eksperiment të rrezikshëm mbi një fëmijë.
Ajo mori telefonin dhe gjeti numrin e avokates që ia kishte rekomanduar kolegia. Nesër do ta telefononte. Nesër do të niste një kapitull i ri.
Pastaj u ngrit, hyri pa zhurmë në dhomën e vajzës dhe u ul pranë krevatit të vogël. Diella flinte e skuqur lehtë në faqe, e ngrohtë, plot jetë. Gjoksi i saj i vogël ngrihej e ulej me ritëm të qetë. Elvana i preku dorën — gishtat ishin të ngrohtë.
Betejën e parë e kishte fituar. Lufta, megjithatë, sapo kishte nisur.