— Çfarë ke bërë, e ke bllokuar kartën? Po mami dhe motra jote me çfarë do të mbijetojnë? — shpërtheu ai me zë të lartë, ndërsa e shoqja vetëm buzëqeshi lehtë, sikur nuk donte ta ndizte më tej debatin.
Rritja e pagës erdhi në fund të marsit, kur nëpër trotuare ende qëndronin grumbujt e borës së ndotur, por në ajër ndihej tashmë era e pranverës. Elvana ishte ulur përballë tavolinës së Besnik Bashës, duke mbajtur në duar zarfin me kontratën e re. Sytë i rrëshqisnin mbi shifrat dhe mezi u besonte.
Shuma ishte mbresëlënëse — nga ai muaj e tutje do të merrte njëzet për qind më shumë se Petriti.
— Urime, Elvana, — i tha Besnik Basha me një buzëqeshje të qetë. — E ke fituar me punë. Tre vite pa asnjë ankesë, dy projekte të suksesshme vetëm vitin e kaluar. Ne i vlerësojmë njerëzit si ti.
Rrugës për në shtëpi e pushtoi një ndjenjë e çuditshme: krenari e përzier me një lloj sikleti të pashpjegueshëm. Në familjen e tyre, pa e thënë kurrë hapur, Petriti kishte qenë gjithmonë shtylla kryesore financiare. Inxhinier ndërtimi në një kompani të madhe, me rrogë të qëndrueshme dhe siguri për të nesërmen.
Elvana punonte si menaxhere në një firmë logjistike; të ardhurat e saj kishin qenë disi më të ulëta. Kjo baraspeshë e heshtur u kishte shkuar për shtat të dyve. Nuk kishin diskutuar kurrë se kush “komandonte” dhe as nuk kishin debatuar për paratë.
— Petrit, kam një lajm, — tha ajo sapo hyri në apartament, duke hequr këpucët në korridor.
Ai doli nga kuzhina me një filxhan çaji në dorë, i veshur me tuta shtëpie dhe një bluzë të vjetër. Pas pesë vitesh martesë, Elvana e njihte çdo shenjë të humorit të tij: nga mënyra si e anonte kokën, te shikimi dhe si e mbante filxhanin.
— Mora ngritje në detyrë. Tani jam shefe sektori.
— Vërtet? — ai e vendosi filxhanin mbi tavolinë dhe e përqafoi fort. — Shkëlqyeshëm! E dija që do t’ia dilje. E ke merituar prej kohësh.
Ajo u mbështet në shpatullën e tij, duke thithur aromën e pasrrojës dhe rrobave të sapolara.
— Dhe… paga ime tani është më e lartë se e jotja, — shtoi me zë të ulët, si për ta provuar reagimin e tij.
Petriti u tërhoq pak, e pa drejt në sy dhe shpërtheu në të qeshur.
— Edhe më mirë! Do të thotë që tani jam burrë i mbajtur. Do rri shtrirë në divan e do pi birrë gjithë ditën.
E preku teatrialisht në kraharor dhe tensioni u shpërnda. Gjithçka dukej në rregull. Në mbrëmje hapën një shishe shampanjë në kuzhinën e vogël dhe nisën të bënin plane.
— Dëgjo, hapim një llogari të veçantë bankare, — propozoi Petriti ndërsa i mbushte gotën për herë të dytë. — Të kursejmë për një makinë. Kjo që kemi ka kaluar dhjetë vjet dhe kërcet në çdo gropë. Është koha ta ndërrojmë.
— Dakord, — pranoi ajo. — Por jo me kredi. Të mbledhim para dhe ta blejmë me lekë në dorë. Unë do të lë mënjanë njëzet për qind të pagës çdo muaj, bëje edhe ti të njëjtën gjë. Shpejt do të kemi mjaftueshëm për një makinë të mirë të huaj.
Gotat u përplasën lehtë dhe në atë çast Elvana u ndie plotësisht e lumtur. Kishin një synim të përbashkët, funksiononin si ekip. Çfarë mund t’u mungonte?
Llogarinë e hapën pas një jave. Me këmbënguljen e saj, u regjistrua në emrin e Elvanës — thjesht sepse ajo gjeti kohën të merrej me bankën. Petriti nuk kundërshtoi; për të kishte rëndësi që fondi të rritej. Muajt e parë gjithçka shkoi sipas planit: secili transferonte njëzet për qind të të ardhurave. Deri në fillim të verës, shuma e mbledhur ishte e konsiderueshme.
Pastaj telefonoi Bleona.
Elvana ishte në zyrë kur Petriti i dërgoi një mesazh: “Bleona po kthehet nga Tirana. Arrin pas një jave.” Asnjë shpjegim tjetër, asnjë emocion.
Bleona — motra e vogël e Petritit, në të njëjtën moshë me Elvanën, njëzet e tetë vjeçe. Tre vite më parë ishte larguar për në Tiranë, duke deklaruar me zë të lartë se qyteti i tyre e mbytej, se i duheshin horizonte të reja, karrierë dhe jetë e vërtetë. Nexhmije Kola kishte qarë për ditë të tëra, duke iu lutur të mos ikte. Por Bleona kishte qenë e vendosur. Atje e priste i dashuri, Ramiz Bardhi, dhe një punë që premtonte shumë.
— Çfarë ka ndodhur? — i shkroi Elvana.
— Do ta tregoj në darkë.
Mbrëmjen e asaj dite, Petriti ishte i zymtë. Lëvizte nëpër shtëpi pa qetësi, përgjigjej shkurt, mërmëriste. Më në fund u ul përballë saj dhe i rrëfeu gjithçka njëherësh:
— Janë ndarë me Ramizin. Ai iku nga shtëpia me qira, mori pjesën e vet dhe e la vetëm. Bleona s’e përballon dot qiranë e apartamentit e vetme, dhe puna s’doli siç pritej. I kishin premtuar male me ar, por në fund paga ishte qesharake. Tani do të kthehet te mami.
Elvana uli ngadalë pirunin në pjatë.
— Te mami? Nexhmije Kola është gati shtatëdhjetë vjeçe. Është në pension.
— Po ende punon. Në mensën e shkollës. Ka edhe një punë të vogël shtesë.
— Petrit, — ndjeu si i ziente gjaku, — motra jote është një grua e rritur, njëzet e tetë vjeçe. Si mund të rikthehet dhe të jetojë në kurriz të një nëne të moshuar?
Ai shtrëngoi nofullat.
— Çfarë do që të bëjë? Të mbetet rrugëve? Është motra ime.
— Le të gjejë punë. Të marrë një dhomë me qira. Si çdo njeri normal që përballet me jetën dhe…