— Do ta gjejë një punë. I duhet vetëm pak kohë. Mami nuk e kundërshton.
Elvana deshi të shtonte diçka tjetër, por u përmbajt. Nga shprehja e fytyrës së Petritit e kuptoi se çdo debat do të ishte i kotë. Ai e adhuronte motrën e tij. Gjithmonë kishte qenë i gatshëm ta mbronte, edhe kur e pranonte se Bleona ishte e papërgjegjshme dhe e llastuar. Pas vdekjes së të atit, kur Petriti ishte vetëm gjashtëmbëdhjetë vjeç dhe Bleona dhjetë, ai kishte marrë mbi supe rolin e burrit të shtëpisë. Punonte, ndihmonte Nexhmije Kolën dhe kujdesej që motra të ndiqte kursin e vallëzimit dhe atë të anglishtes. Lidhja mes tyre ishte e fortë, dhe Elvana e dinte mirë këtë. E kishte pranuar.
Por pranimi nuk do të thoshte domosdoshmërisht pajtim me gjithçka që ndodhte.
Bleona u shfaq pas një jave. Ishte e shtunë paradite; Elvana po pinte kafen me robdeshambër në kuzhinë kur ra zilja. Petriti vrapoi drejt derës dhe në korridor shpërtheu një britmë gëzimi.
— Petrit! Sa më ke munguar!
Elvana doli nga kuzhina dhe ndaloi për një çast. Bleona qëndronte në hyrje me një pallto bezhë kashmiri, me një çantë lëkure që dukej qartë se nuk ishte mall i zakonshëm, dhe me çizme të shkurtra elegante. Flokët i kishte të sistemuara me kujdes, grimi i përsosur, ndërsa një aromë e shtrenjtë franceze mbushte ajrin.
— Elvana! — buzëqeshi gjerësisht ajo dhe u hodh ta përqafonte. — Si je? Dukesh për mrekulli!
— Faleminderit, — ia ktheu Elvana me një buzëqeshje formale. — Edhe ti dukesh shumë mirë.
U ulën në dhomë. Bleona hoqi pallton dhe u shfaq një fustan modern që i rrinte për shtat. Në kyçin e dorës i vezullonte një byzylyk i hollë ari, ndërsa ora që mbante dukej se kushtonte më shumë se paga mujore e Elvanës.
— Si është Nexhmije Kola? — pyeti Elvana ndërsa mbushte filxhanët me çaj.
— Mirë është mami. Punon si gjithmonë. Thotë se pa punë mërzitet. — Bleona ngriti supet me lehtësi. — I them të pushojë, se e ka merituar, por s’më dëgjon.
— Ndoshta i duhet ndihmë? — shtoi me kujdes Elvana.
— Jo, ia dalim, — e preu Bleona dhe u kthye nga i vëllai. — Petrit, u lodha nga Tirana! Zhurmë, rrëmujë, njerëz fallco. Të gjithë shtiren si miq, por secili mendon për veten.
Petriti pohoi me mirëkuptim. Elvana heshti dhe piu çajin.
— Dhe ai Ramiz Bardhi… — vazhdoi Bleona, tani me një hije mllefi në zë. — Më premtoi botën. Tha se isha e vetmja, se do të martoheshim. Pastaj një ditë u zhduk. Doli që kishte një tjetër. E imagjinon?
— I pafytyrë, — tha Petriti me inat. — Duhej të kisha folur me të.
— Lëre, mbaroi ajo histori, — psherëtiu Bleona dhe menjëherë rifitoi buzëqeshjen. — E rëndësishme është që jam kthyer. Tani do ta gjej lumturinë këtu.
Elvana e vështroi me kujdes. A nuk e ndiente aspak peshën e situatës? A nuk e vriste ndërgjegjja që rrinte me rroba firmato, ndërsa nëna e moshuar punonte ende në mensën e shkollës?
— Bleona, — tha më në fund, — po kërkon punë?
— Sigurisht! — u përgjigj ajo me gjallëri. — Kam dërguar disa CV. Por e kupton, në Tiranë jam mësuar me një nivel tjetër. S’mund të pranoj çdo gjë për ca lekë qesharake. Duhet diçka serioze.
— Po, e kuptoj, — tha Elvana qetësisht, ndonëse brenda saj po shtohej bezdisja.
— Dhe për më tepër, — u afrua Bleona me ton konfidencial, — duhet ta mbaj standardin. Dua të martohem. Në “tregun” e nuseve, sidomos në moshën tonë, duhet të dukesh në nivel. Një burrë me vlerë nuk hedh sytë te një grua me rroba të lira.
— Po paratë për gjithë këto? — pyeti Elvana drejtpërdrejt, duke treguar me sy çantën elegante.
Bleona buzëqeshi me mister.
— Kam burimet e mia. Mos u shqetëso.
“Një sponsor”, mendoi Elvana. “Një dashnor me para.” Ndjeu një lloj lehtësimi të çuditshëm: të paktën nuk po jetonte në kurriz të Nexhmijes. Në këtë pikë, të paktën, nuk po gënjente.
Pas asaj vizite, Bleona nisi të vinte rregullisht. Një herë në javë, ndonjëherë edhe më shpesh. Ose vinte te ata, ose Petriti shkonte te e ëma. Çdo herë ai kthehej i menduar, por kur Elvana e pyeste, përgjigjej shkurt: gjithçka është në rregull, mami është mirë, Bleona po kërkon punë.
Elvana zgjodhi të mos përzihej. Mes tyre ekzistonte një marrëveshje e heshtur: çështjet e familjes së tij ishin përgjegjësi e Petritit. Ajo nuk ndërhynte në marrëdhëniet e tij me nënën dhe motrën, ashtu si ai nuk futej në punët e saj. Për pesë vjet kjo formulë kishte funksionuar; pse të ndryshonte tani?
Vera kaloi pa u ndjerë. Ngarkesa në punë ishte e madhe dhe Elvana pothuajse jetonte në zyrë, duke mësuar detyra të reja dhe duke marrë përgjegjësi shtesë. Petriti e mbështeste, nuk ankohej për orët e vona. Ata vazhdonin të kursenin; shuma në llogari rritej gradualisht, dhe herë pas here Elvana hynte në aplikacion për të kontrolluar bilancin, duke ndier kënaqësi teksa shihte shifrat që shtoheshin.
Në fillim të shtatorit mori bonusin vjetor. Ishte një shumë mbresëlënëse, gati një e treta e çmimit të makinës që kishin në mendje. Elvana e shikoi njoftimin në telefon me zemrën që i rrihte më shpejt dhe filloi të mendojë seriozisht se si ta menaxhonte më mirë atë shumë për t’iu afruar sa më shpejt qëllimit të tyre.