Pa humbur kohë, Elvana mori një vendim të prerë: të gjitha kursimet duhej të transferoheshin në një depozitë me interes më të lartë. Banka ofronte kushte të favorshme për investime mbi një shumë të caktuar dhe kjo ishte mundësia e duhur për t’i afruar edhe më shumë drejt makinës së ëndërruar.
Gjatë pushimit të drekës shkoi në degën më të afërt. Një punonjëse rreth të dyzetave, me fytyrë të qeshur dhe zë të butë, e priti me mirësjellje.
— Po kontrolloj llogarinë tuaj… — tha ajo, duke parë monitorin. — Është një shumë e mirë për ta hedhur në investim fillestar.
— Po kursejmë për makinë, — u përgjigj Elvana me një ndjenjë krenarie të lehtë.
— Qëllim shumë i bukur. Vetëm se… — gruaja rrudhi ballin. — Po shoh disa lëvizje të çuditshme. Ka dalje të konsiderueshme parash në mënyrë të rregullt. A jeni në dijeni?
Zemra e Elvanës sikur u ndal për një çast.
— Çfarë dalje?
— Ja, për shembull: më 10 qershor, pesëmbëdhjetë mijë lekë. Më 25 qershor, njëzet mijë. Më 3 korrik, dhjetë mijë. Dhe kështu me radhë.
Ajo mbeti me sytë ngulur në ekran. Një ftohtësi e akullt i përshkoi trupin. Paratë e tyre. Kursimet e përbashkëta për të ardhmen. Më shumë se gjysma e shumës ishte zhdukur.
— A mund të shohim se ku kanë përfunduar? — pyeti me zë të thatë.
— Janë transferuar në një kartë në emër të… — punonjësja lexoi emrin. — Bleona Dushku. Është e afërmja juaj?
Elvana mbylli sytë për një sekondë. Jo mashtrim. Jo hakerim. Jo gabim banke. Petriti. Bashkëshorti i saj kishte dërguar paratë e përbashkëta te motra.
— A mund të bllokohet karta? — tha me një qetësi të frikshme.
— Sigurisht. E realizoj menjëherë.
Në autobus, rrugës për në shtëpi, Elvana shikonte nga dritarja, por nuk dallonte asgjë. Në kokë i gumëzhinte një zhurmë e pandërprerë, si televizor i prishur. Përpiqej të gjente një arsye. Ndoshta Bleona kishte ndonjë hall serioz? Sëmundje? Borxhe? Por pse nuk i kishte thënë Petriti? Pse kishte marrë — po, kishte marrë — paratë e tyre pa e pyetur?
Iu kujtuan rrobat e shtrenjta të Bleonës, çanta luksoze, bisedat për “tregun e martesës” dhe për “ruajtjen e nivelit”. Iu kujtua buzëqeshja enigmatike: “Kam burimet e mia.”
Burimi ishte i qartë. Burri i saj. Ai po hiqte para nga llogaria e përbashkët dhe po ia kalonte motrës për veshje e paraqitje.
Në orën gjashtë e gjysmë, hapi derën e apartamentit. Petriti ishte në kuzhinë, me telefonin në dorë. Sapo dëgjoi hapat, ngriti kokën me një shprehje të shqetësuar.
— Elvana, gjithçka në rregull? U përpoqa të bëj një transfertë, por karta nuk funksionon.
Ajo vendosi çantën në dysheme, hoqi këpucët me lëvizje të ngadalta. Brenda i ziente gjaku, por jashtë dukej e ngrirë.
— E kam bllokuar kartën.
— Çfarë? Pse?
— Sot isha në bankë për të kaluar paratë në depozitë. Dhe zbulova që gjysma e kursimeve tona mungon.
Petriti u zbeh. Heshti për disa sekonda të gjata.
— Ti e bllokove kartën? Po mami dhe motra, me çfarë do jetojnë tani? — shpërtheu ai.
Elvana buzëqeshi ftohtë.
— Ti ia ke dërguar paratë tona Bleonës. Nuk po të pyes. Po e them.
— Doja të ta shpjegoja…
— Prej sa kohësh?
— Çfarë?
— Prej sa kohësh po e bën këtë?
— Që nga qershori. Që kur u kthye. Elvana, ajo është në situatë të vështirë…
— Situatë të vështirë? — buzëqeshi me hidhërim. — Me pallto kashmiri dhe çantë që kushton sa gjysma e rrogës sime?
— Ato i ka që nga Tirana…
— Vishte rroba të reja çdo herë! E kam parë!
— I duhen… thotë se po kërkon një burrë serioz…
— Një burrë? — zëri i saj filloi të dridhej. — Ne po kursenim për makinën! Për të ardhmen tonë! Dhe ti shpërndan paratë tona që motra jote të shkëlqejë para kandidatëve?
— Nuk është ashtu! Ka premtuar se do t’i kthejë!
— Kur? Me çfarë të ardhurash? Ka tre muaj që “kërkon punë të denjë”!
Petriti ecte nervoz nëpër kuzhinë, duke kaluar dorën nëpër flokë.
— Nuk munda t’i them jo. Është motra ime. E la Ramiz Bardhi, nuk ka punë…
— Dhe për këtë duhet ta mbajë mami? Apo në mungesë të saj, ne?
— Elvana, përpiqu të kuptosh…
— Jo, ti përpiqu të kuptosh! — iu afrua ajo. — Bleona është njëzet e tetë vjeçe. E shëndetshme, e arsimuar. Mund të punojë kudo. Por më lehtë është të presë që të tjerët ta mbajnë. Mami, vëllai… kushdo!
— Ajo nuk është ashtu…
— Pikërisht ashtu është! Dhe ti e përkëdhel këtë sjellje! Tre muaj më ke gënjyer!
Ai uli kokën. Nofulla i dridhej.
— Zhbllokoje kartën, — tha me zë të ulët.
— Jo.
— Elvana…
— Jo! — ngriti zërin. — Ishin paratë tona! Qëllimi ynë! Nuk kishe të drejtë!
— Edhe unë kam kontribuar!
— Edhe unë! Madje më shumë se ti. Sepse fitoj më shumë, mos harro.
Ai u drodh sikur ta kishin goditur. Diçka u ngurtësua në fytyrën e tij.
— Pra tani ti vendos sepse fiton më tepër? — tha me ton të akullt.
— Jo. Vendos sepse dikush duhet të mendojë me arsye.
— Ne kishim rënë dakord…
— Ti e shkele marrëveshjen tonë kur preke paratë pas shpine, — ia ktheu ajo, dhe në atë çast e kuptoi se përballë saj nuk ishte më vetëm një debat për para, por një përplasje që po hapte një hendek të rrezikshëm mes tyre.