Ata qëndronin përballë njëri‑tjetrit, por dukej sikur mes tyre ishte hapur një humnerë. Pesë vite martesë, mirëkuptimi, besimi, planet e përbashkëta — gjithçka u shemb brenda pak minutash, si një ndërtesë që rezulton e ngritur mbi rërë.
Në atë çast ra telefoni i Petritit. Ai hodhi sytë nga ekrani dhe nofullat iu shtrënguan.
— Bleona, — tha shkurt, pastaj doli në korridor.
Elvana mbeti në kuzhinë. Nga pas dera e mbyllur dëgjoi copa fjalësh, të ndërprera e të tensionuara:
— Po, e bllokova… Nuk e di… Elvana e mori vesh… Jo, tani s’mundem… Prit, do ta vendos më vonë…
Kur u kthye, fytyra i ishte skuqur dhe sytë i digjnin nga nervozizmi.
Por Elvana, çuditërisht, buzëqeshi. As vetë nuk e kishte pritur atë buzëqeshje. Diçka brenda saj u çlirua papritur, si një nyjë që më në fund zgjidhet. Mjegulla u shpërnda. Gjithçka iu duk e qartë, e prerë si me thikë.
Pa përpara saj burrin që për tre muaj e kishte mashtruar pa e vrarë ndërgjegjja. Që kishte prekur kursimet e përbashkëta pa i thënë asgjë. Që tani ngrinte zërin ndaj saj, ndërsa mbronte motrën e rritur, e cila jetonte me paratë e të tjerëve.
Pa edhe të ardhmen: ajo do të punonte, do të kursente, do të ndërtonte plane, ndërsa Petriti do të vazhdonte të shpërndante lekë majtas e djathtas, sepse “është familje”, “është motra”, “nuk di t’i them jo”.
Dhe buzëqeshi, sepse vendimi u bë befas i thjeshtë. I pastër. I padiskutueshëm.
— Elvana, po më dëgjon?! — i tha ai, duke e kapur nga supet. — Nexhmije Kola nuk ia del vetëm! Ka nevojë për ndihmë!
— Nexhmije Kolës i duhet ndihmë, po, — u përgjigj ajo qetë. — Por jo Bleonës. Motra jote s’ka nevojë për mbështetje. Ajo kërkon vetëm para falas për rroba.
— Ti nuk e kupton…
— E kuptoj shumë mirë. Dhe e di çfarë? Nga sot, nuk dua më ta kuptoj.
U kthye dhe hyri në dhomën e gjumit. Nxori çantën nga dollapi dhe filloi të paloste rrobat.
— Çfarë po bën?
— Po largohem. Do të rri disa ditë te Gresa Cani. Pastaj do të marr një apartament me qira.
— Elvana, mos… flasim edhe një herë…
— Për çfarë? — u kthye ajo. — Për mënyrën si do të vazhdosh ta mbash motrën? Për faktin që do të na duhen edhe dy vite të tjera për të blerë makinë, sepse gjysmën e kursimeve i hodhe për fustanet e saj? Apo për faktin që unë nuk të besoj më?
— S’do ta bëj më! Ta premtoj!
Ajo iu afrua dhe e pa drejt në sy.
— Petrit, do ta bësh. Sepse për ty kjo është normale. Ti mendon se unë duhet ta pranoj, ta kuptoj, ta fal. Por nuk jam e detyruar të mbaj mbi supe motrën tënde.
— Nuk është çështje mbajtjeje…
— Pikërisht për këtë bëhet fjalë. Dhjetë, pesëmbëdhjetë mijë lekë çdo dy a tre javë. Në tre muaj — mbi njëqind mijë. Kjo nuk quhet ndihmë. Quhet mbajtje.
Ai heshti. Në sytë e tij lexohej mllef dhe hutim, por jo pendesë. Dhe ajo e kuptoi: ai nuk ndihej fajtor. Sipas tij, ajo duhej të ishte ajo që kupton.
— Do të pendohesh, — tha ai me zë të ngjirur.
— Ndoshta, — u përgjigj ajo, duke mbyllur zinxhirin e çantës. — Por do të jetë zgjedhja ime.
Atë mbrëmje u largua. Fillimisht qëndroi te Gresa, pastaj gjeti një studio të vogël me qira në periferi të Tiranës. Dy javë më vonë dorëzoi kërkesën për divorc.
Petriti telefonoi, dërgoi mesazhe, kërkoi takime. Premtoi ndryshim, rregullim, një fillim të ri. Por Elvana nuk reagoi. Ajo e kishte kuptuar thelbin: besimi i thyer nuk ngjitet me fjalë.
Divorci u mbyll shpejt. Nuk kishin shumë pasuri të përbashkët. Banesa ishte me qira, mobiliet modeste, makina e vjetër dhe në emrin e tij. Ajo nuk kërkoi asgjë, përveç sendeve personale dhe pjesës së mbetur në llogari.
Gjashtë muaj më pas ndërroi punë. U punësua në një kompani ndërkombëtare me pagë më të lartë. Mori një apartament më të gjerë me qira dhe bleu një Honda të përdorur, por të sigurt.
Një vit pas divorcit, rastësisht pa Bleonën në një qendër tregtare. Ajo ecte në krah të një burri rreth të pesëdhjetave, me kostum të shtrenjtë dhe zinxhir floriri në qafë. Bleona qeshte me zë të lartë, e varur pas krahut të tij.
“Gjeti sponsor,” mendoi Elvana. Ose ndoshta burrë. Pak rëndësi kishte.
Vazhdoi rrugën pa u ndalur. Jetët e tyre nuk u kryqëzuan më. Dhe, çuditërisht, ajo nuk ndjeu keqardhje. Vetëm një lehtësim të lehtë, si një frymëmarrje e thellë pas një ngarkese të gjatë.
Në mbrëmje, në apartamentin e saj të vogël por të ngrohtë, përgatiti çaj dhe u ul pranë dritares. Hodhi sytë nga makina e parkuar poshtë. Nuk ishte e re. Nuk ishte ajo për të cilën kishin ëndërruar dikur bashkë. Por ishte e saja. E blerë me paratë e saj. Pa detyrime. Pa barrë mbi shpatulla.
Telefoni i dërgoi njoftimin e pagës së sapokaluar në llogari. Ajo hapi aplikacionin bankar dhe transferoi një të tretën në kursime. Objektivi i ri: parapagimi për shtëpinë e saj. Ende larg, por i arritshëm. Me forcat e veta. Sipas rregullave të saj.
Dhe ndihej mirë. E lehtë. Si të kishte hequr nga shpina një çantë të rëndë, që as nuk e kishte kuptuar sa shumë e lodhte.
Buzëqeshi drejt reflektimit në xhamin e errët dhe ngriti filxhanin me një trokitje të lehtë.
Për lirinë.
Për zgjedhjen.
Për të drejtën për të mos pranuar padrejtësinë në emër të “mirëkuptimit”.