— Zbrisni, mbërritëm.
Luan Rexha tërhoqi frenën e dorës me një lëvizje të thatë dhe, si për të theksuar vendimin e tij, mbylli me zhurmë kyçet e dyerve. Arlinda Shala mezi hapi sytë. Trupi i ishte mpirë nga lëkundjet e gjata në rrugën me zhavorr; çdo kockë i dukej sikur i gumëzhinte. Në sediljen e pasme, brenda karrigeve të foshnjave, dy trupat e vegjël lëvizën njëkohësisht dhe nisën të ankonin me zë të mbytur. Nard Marashi dhe Ramiz Tafa sapo kishin mbushur dy javë jetë.
Arlinda hodhi sytë nga dritarja, duke pritur të shihte shtëpinë e bukur jashtë qytetit që i ishte premtuar, por mbeti pa frymë. Përtej xhamit të pluhurosur shfaqej një gardh i shtrembër me dërrasa të kalbura. Pas tij ngrihej një kasolle prej trarësh të nxirë nga koha. Shkallët e hyrjes ishin ulur nga pesha e viteve, çatia me eternit ishte mbuluar nga një shtresë e trashë myshku gri, ndërsa në vend të xhamave vareshin copa plastike të zverdhura.
— Luan… — ajo u kthye nga i shoqi, me fytin e tharë. — Çfarë është kjo? Ku na ke sjellë?
Ai psherëtiu me bezdi, duke shmangur shikimin e saj. Doli me nxitim nga makina, hapi bagazhin dhe nisi të nxirrte çantat, duke i hedhur pa kujdes mbi barin e zverdhur pranë portës së vjetër.
— Arlinda, mos fillo me skena, — tha ai, duke rregulluar jakën e polos së markës dhe duke hedhur vështrime të shpejta përreth. — Truall i mirë është. Gjyshi im ka jetuar këtu dhe s’u ankua kurrë. Po, bojë s’ka mbetur dhe shkallët duhen rregulluar, por këto bëhen. Tani për tani ty dhe djemve ju duhet ajër i pastër. Këtu është më mirë se në qytet me gjithë tymrat.
— A je në vete? — Arlinda zbriti pa marrë as xhaketën. Era e ftohtë iu fut menjëherë nën bluzën e hollë. — Unë sapo kam dalë nga materniteti, mezi mbahem në këmbë! As dyer të hajrit s’ka kjo shtëpi! Ku do t’i laj fëmijët? Si do ta ngroh ujin?
Luan e përplasi bagazhin aq fort sa makina u drodh.
— Ta kam shpjeguar gjithçka! Projekti po më digjet në dorë, klientët më marrin në telefon pa pushim. Duhet të punoj, të fitoj! Djemtë qajnë natën dhe unë s’fle. Në mbledhje mezi përqendrohem. Do që të më heqin nga puna? Të kam sjellë makarona, oriz, ujë në bidona. Të shtunën vij prapë me furnizime të tjera. Do ia dalësh.
Ai bëri një gjest të paqartë drejt makinës, nga ku dëgjoheshin të qarat e foshnjave, pa u afruar as t’i merrte në krahë. U hodh në timon dhe u largua me marsh mbrapa. Rrotat ngritën një re pluhuri që mbuloi çantat.
Arlinda mbeti vetëm. Heshtja e rëndë i shtypte veshët. Vetëm era fërshëllente nëpër të çarat e shtëpisë së vjetër, ndërsa Nard Marashi dhe Ramiz Tafa qanin gjithnjë e më fort, të trembur nga zhurma.
Ajo nuk e dinte se gjithçka kishte nisur muaj më parë. Kur ishte shtruar për javë të tëra nën kujdesin e mjekëve, Luan kishte zbuluar sa i rehatshëm ishte apartamenti bosh. Askush nuk i kërkonte të montonte krevatin e bebes, askush nuk ankohej për dhimbje apo lodhje. Një mbrëmje të tillë, ai ndaloi në një kafene pranë zyrës dhe aty njohu Denisa Canin. E kuruar, e drejtpërdrejtë, me manikyr perfekt dhe parfum të shtrenjtë, ajo e bëri shpejt të qartë çfarë priste. Kur mësoi se ai do të bëhej baba i binjakëve, buzëqeshi me ironi: “Nuk jam bërë për të ndërruar pelena të huaja, Luan. Zgjidhe situatën, përndryshe kjo mbetet thjesht një aventurë e këndshme.” I mësuar me jetën e lehtë dhe me shmangien e përgjegjësive, Luan gjeti zgjidhjen e vet: ta largonte gruan “e papërshtatshme” në fshatin Përrenjas, ku nga qytetërimi kishte mbetur vetëm një dyqan ambulant që kalonte rrallë dhe asgjë më shumë.