…ku nga qytetërimi kishte mbetur vetëm një dyqan ambulant që shfaqej të enjten.
Arlinda zbriti nga makina dhe me vështirësi tërhoqi dy djepat portativë drejt verandës së shtëpisë. Dërrasat nën këmbët e saj u përkulën me një rënkim të thatë, sikur të protestonin për peshën e re. Brenda, ajri mbante erë myku dhe pluhuri të grumbulluar prej vitesh. Në divanin e fundosur, një copë suvaje e rënë qëndronte si dëshmi e braktisjes.
Nard filloi të qante me zë të lartë, i uritur. Pas tij shpërtheu edhe Ramizi.
Arlinda u ul ngadalë mbi një stol të shtrembër, që lëkundej rrezikshëm. Duart i dridheshin. Nga çanta nxori shishet dhe qumështin pluhur, por menjëherë e kuptoi pengesën: nuk kishte ujë të valuar. Sobja e vjetër në mes të dhomës dukej aq e amortizuar, sa dukej sikur do të shembej po t’i afroje një shkrepëse. Për më tepër, dru nuk shiheshin gjëkundi.
— Do të ngrijnë… — pëshpëriti ajo, duke u përpjekur t’i mbështillte të dy foshnjat me të njëjtin batanije.
Papritur, porta e oborrit kërciti rëndë. Arlinda u drodh dhe instinktivisht u vendos përpara djepave. Në prag u shfaq hija e një burri të gjatë, paksa i kërrusur. Veshur me një palë kominoshe të zbehura nga përdorimi, ai fshinte duart e lyera me vaj makinerish në një leckë gri.
— Zonja e shtëpisë, të paktën mbyllini dritaret me karton, — tha ai me zë të trashë e pak të ngjirur. — Fryn aq fort, sa dëgjohet deri në oborrin tim.
— Kush jeni? — Arlinda u kap fort pas skajit të stolit.
— Fqinj. Besnik Basha, — u përgjigj ai, duke hedhur një vështrim të shpejtë mbi rrëmujën. — Po shoh që ai qytetari ju ka lënë këtu dhe është zhdukur me shpejtësi. Sobën mos e ndizni. Oxhaku është i bllokuar, rrezikoni të mbyteni.
— Më duhet të ngroh ujë… për qumështin e fëmijëve, — zëri iu drodh dhe sytë iu mbushën me lot.
Besniku nuk foli më. Futoi leckën në xhep dhe doli. Pas pak minutash u kthye, duke tërhequr pas vetes një zgjatues të gjatë portokalli që vinte nga shtëpia e tij. Në dorën tjetër mbante një çajnik elektrik dhe një kovë plastike me ujë të pastër.
— Ma jep shishet, — tha prerë, ndërsa futi spinën në prizën e zgjatuesit. — Mos përdor prizat e kësaj shtëpie, instalimi elektrik këtu ka vite që është jashtë funksioni.
Punuan deri vonë. Besniku nuk bëri pyetje të panevojshme. Nga garazhi solli një ngrohëse me ajër të nxehtë, e pastroi divanin nga pluhuri i mbledhur prej kohësh dhe dritaret e çara i mbuloi me një plastmas të trashë sere, të cilin e fiksoi me gozhdë të vegjël.
— Pse po e bëni gjithë këtë? — pyeti Arlinda me zë të ulët, kur më në fund binjakët ranë në gjumë dhe dhoma nisi të ngrohej nga zhurma monotone e ngrohëses.
Besniku ngriti supet dhe piu një gllënjkë ujë të ngrohtë nga filxhani metalik.
— Nuk më pëlqen kur të pambrojturit lihen në mëshirë të fatit. Dikur kisha servis makinash në qytet. Punë më shkonte mbarë. Pastaj… — buzëqeshi hidhur, duke parë pëllëmbët e ashpra. — Ish-gruaja ime gjeti dikë me më shumë para. U detyrova ta ndaja biznesin, sherret s’kishin fund. Në fund e shita gjithçka dhe bleva këtë shtëpi këtu. Merrem me mekanikë sa për qejf. Mbjell perime. Këtu është më e qetë. Njerëzit janë më të drejtpërdrejtë.
Ditët që pasuan u shkrinë njëra në tjetrën, të gjata dhe të heshtura. Luan Rexha nuk u duk as të shtunën, as javën pas saj. Dërgoi në kartë një shumë qesharake, që mezi mjaftonte për disa pako pelenash të lira, dhe një mesazh të shkurtër: “Jam i zënë. Mos më shqetëso.” Arlinda nuk mori mundimin ta telefononte. Zemërimi iu tret, duke lënë pas një boshllëk të ftohtë.
Në vend të tij, çdo ditë trokiste Besniku. Njëherë sillte vezë të freskëta nga pulat e tij, herë tjetër një shishe qumësht ose pak dru të thatë për oborrin, duke u kujdesur që në atë shtëpi të mos mungonte asgjë thelbësore.