Djemtë u mësuan shpejt me zhurmën e hapave të Besnikut në shkallët e verandës. Sapo ai ngjitej lart, ata pushonin së qari, sikur ta ndienin praninë e tij. Në krahët e tij të mëdhenj e të fortë qetësoheshin menjëherë, si të mbështjellë me siguri.
Një mbrëmje me shi të dendur vjeshte, kur era përplaste piklat pas xhamave, Besniku hyri brenda duke shkundur ujin nga xhaketa.
— Mblidhi rrobat, Arlindë.
Ajo u kthye e trembur.
— Pse? Ku do të shkojmë?
— Te unë. Shtëpia ime është e thatë, me kaldajë me gaz. Dy dhoma janë bosh. Këtu do t’ju hyjë lagështia në palcë, e djemtë do sëmuren. Nuk ka diskutim.
Të jetuarit nën të njëjtën çati me të doli më i lehtë nga sa e kishte menduar. Besniku nuk përzihej në çdo gjë, nuk e bënte veten të pazëvendësueshëm, as nuk priste falënderime. Në mbrëmje uleshin në kuzhinën e gjerë e të ngrohtë, që mbushej me aromë patatesh të qëruara e çaji mali, dhe flisnin për gjëra të thjeshta. Arlinda nisi ta ndihmonte në oborr: mbolli disa lule të vona, rregulloi verandën, pastroi magazinën. E kuptoi se, kur dikush ndan barrën e përditshmërisë me ty, amësia nuk duket më si një dënim pa fund.
Një mbrëmje, ndërsa ajo përkundte Nardin që sapo e kishte zënë gjumi, Besniku iu afrua ngadalë në verandë. Dukej i sikletosur; luante me cepin e xhaketës së punës.
— Arlindë… nuk jam njeri fjalësh të bukura. E sheh si jam, gjithnjë me vaj e pluhur nëpër duar. Njeri i thjeshtë. Por ju… ti dhe djemtë… ma kthyet shtëpinë në vend të gjallë. Kisha menduar se do ta mbyllja jetën vetëm mes veglave të mia. Tani zgjohem me dëshirë.
Arlinda e pa drejt në sy. Lodhja që dikur i rëndonte shikimin ishte zhdukur.
— Je njeriu më i besueshëm që kam njohur, Besnik. Pa ty nuk do ia kishim dalë.
Ndërkohë, në qytet, Luan Rexha po e kuptonte se “liria” kishte faturën e vet. Denisa Cani nuk ishte aq e lehtë sa i ishte dukur në fillim. Asaj i duheshin fustane të reja, trajtime estetike, fundjava jashtë qytetit. Rroga nuk mjaftonte më. Luanit iu mbushën kartat e kreditit me borxhe, ndërsa Denisa e qortonte përditë.
— Dëgjo, ti ke atë shtëpinë e vjetër që ta la gjyshi, apo jo? Në atë fshatin… si e ka emrin? — tha ajo një mëngjes, duke lyer avokado mbi tost. — Shite. Më duhet një makinë siç duhet.
— Po kush e blen atë rrënojë? Toka atje vlen pak. Dhe Arlinda është ende atje… me fëmijët.
Denisa përplasi pirunin mbi tavolinë.
— Arlinda, Arlinda! Ende të dhimbset ajo grua e zakonshme? Nesër shkojmë atje. Do ta shoh vetë. Bëjmë disa foto dhe e nxjerrim në shitje. Ish-gruaja jote le të gjejë ku të dojë strehë. Nuk është problemi im.
Të nesërmen makina u tund nëpër rrugën me gropa që të çonte në fshat. Denisa ankohej pa pushim për pluhurin dhe lëkundjet. Kur ndaluan para oborrit të njohur, Luanit iu drodh zemra.
Barërat e këqija kishin pushtuar gjithçka. Plastika e vjetër në dritare varej si copa leckash gri, ndërsa porta ishte shkëputur dhe dergjej në baltë.
— Ku është “zonja” jote? — shtrembëroi buzët Denisa, duke ngritur pantallonat e çelëta që të mos i bëheshin pis. — Këtu mezi rrihet. Me këtë s’mbulojmë as këstin e parë të makinës!
Luani rrinte i hutuar, me një parandjenjë të rëndë që i shtrëngonte stomakun. A ishte larguar Arlinda? Ku mund të kishte shkuar, pa para, me dy foshnja?
— Luan! — e goditi Denisa lehtë me bërryl. — Shiko atje… A nuk është ajo?
Nga porta e shtëpisë ngjitur, një ndërtesë e rregullt dhe e mirëmbajtur, po dilte Arlinda.