Arlinda doli nga porta e shtëpisë me tulla të kuqe me një qetësi që të linte pa fjalë. Luanit iu errën sytë për një çast. Ajo nuk i ngjante më gruas së rraskapitur që kishte lënë pas në maternitet, të zbehur dhe të lodhur nga netët pa gjumë. Flokët i kishte mbledhur me kujdes në një topuz të rregullt, faqet i ndritnin me një skuqje të shëndetshme, ndërsa mbi supe mbante një kardigan të thurur, të butë e të ngrohtë.
Në krah të saj ecte një burrë i gjatë, trupmadh, me qëndrim të sigurt. Xhaketa e tij e pastër dhe hapat e vendosur flisnin për një njeri që dinte ku po shkonte. Para tyre shtynte një karrocë moderne për binjakë, të gjerë dhe komode. Ai u përkul lehtë drejt Arlindës dhe i pëshpëriti diçka; ajo qeshi me zë të ulët, një buzëqeshje e çlirët që Luani nuk e kishte parë prej kohësh. Burri e rrethoi me dorë nga supet, si ta kishte bërë prej vitesh, dhe ajo u afrua natyrshëm pas tij.
Kaluan pranë makinës së braktisur të Luanit, e cila dukej edhe më e vjetër në atë oborr të rregullt. Arlinda hodhi një vështrim të shkurtër drejt tij, që qëndronte mes ferrave të larta, i ngrirë në vend. Sytë e tyre u takuan për një sekondë. Në shikimin e saj nuk kishte as mllef, as qortim. Ishte një vështrim i ftohtë, i largët, si ndaj një të panjohuri që kishte humbur rrugën. Pastaj ajo e ktheu kokën nga Besnik Basha dhe vazhdoi bisedën, sikur Luani të mos kishte ekzistuar kurrë.
— E shikon? — murmuriti Denisa me një buzëqeshje therëse, duke rregulluar flokët. — Nuk paska humbur kohë fare. Ka gjetur burrë me para, shtëpi si pallat… ndërsa ti më mbushe mendjen me përralla. Hajde, ikim prej këtej, mjaft u turpëruam.
Ajo u drejtua nga makina, takat e saj godisnin fort tokën e thatë, duke ngritur pluhur pas vetes. Luani mbeti pranë gardhit të shtrembër, i palëvizur. Vështrimi i tij ndiqte figurën e Arlindës që largohej, bashkë me dy djemtë e tij, të cilët një ditë do ta quanin “baba” një tjetër njeri.
Në atë çast, një e vërtetë e hidhur iu kthjellua në mendje me dhimbje therëse. Ai kishte hequr dorë nga familja e tij për një iluzion të bukur, për një fasadë boshe që i dukej më e ndritshme. Kishte zgjedhur krenarinë dhe epshin mbi përgjegjësinë. Askush nuk ia kishte rrëmbyer lumturinë — ai vetë e kishte flakur tutje.
Arlinda nuk u kthye më pas. As edhe një herë. Dhe pikërisht kjo mungesë kthimi i rëndoi më shumë se çdo fjalë.