Visar Basha u zgjua me një tronditje të fortë, sikur dikush ta kishte shtyrë nga një humnerë. Fytyra i ishte lagur nga djersa e ftohtë që i rridhte si shi i imët. Përsëri ai makth. Dikur i shfaqej rrallë, si një hije e largët, por tani ishte kthyer në një vizitor të përnatshëm që nuk e linte të qetë.
U ngrit ngadalë nga shtrati dhe, si zakonisht, shkoi drejt kuzhinës. Mbushi një gotë me ujë dhe e piu me gllënjka të vogla, duke u përpjekur të qetësonte dridhjen e duarve. Gjatë viteve kishte provuar gjithçka për t’u çliruar nga ai ankth i natës — punë pa pushim, alkool, madje edhe qetësues — por asgjë nuk e kishte zhdukur plotësisht. Ëndrra ishte një rikujtim i pamëshirshëm i një ngjarjeje të hershme që ai do të donte ta fshinte nga kujtesa.
Në atë kohë ishte pak mbi të njëzetat. I ri, impulsiv, i bindur se bota i përkiste. Pas një nate të zhurmshme në një klub nate, i dehur dhe i shoqëruar nga dy vajza, vendosën të vazhdonin zbavitjen pranë një liqeni jashtë qytetit. Çdo gjë dukej e lehtë, pa pasoja. Por kur agimi nisi të zbardhte qiellin dhe erdhi koha për t’u kthyer, Visari këmbënguli të ulej vetë në timon.
Makina e tij përshkonte me shpejtësi rrugën rurale, duke parakaluar automjetet e pakta që ndesheshin në atë orë. Rrezet e para të diellit depërtonin mes degëve të dendura të pemëve. Trafiku po shtohej dhe koka i rrihte fort nga alkooli dhe lodhja.
Për të shkurtuar rrugën, ai mori një kthesë drejt një segmenti të ngushtë që kalonte nëpër një fshat. Aty vuri re një “Zhigul” të vjetër përpara tij. Brenda ishte një burrë në timon dhe, në sediljen pranë, një vajzë e vogël me fjongo të bardha në flokë — ndoshta nxënëse. Atij iu duk se makina po lëvizte tepër ngadalë dhe vendosi ta parakalonte.
— Ç’është ky që zvarritet sikur të ketë ngarkuar thasë me patate? — mërmëriti me përçmim, duke shtuar gazin.
Papritur, “Zhiguli” rriti shpejtësinë, sikur drejtuesi të mos donte ta linte të kalonte. Visari buzëqeshi me ironi.
— E paska marrë veten për garues!
Me një manovër të sigurt, doli në krah për parakalim. Pothuajse e kishte kaluar makinën tjetër, kur ajo lëkundi drejtimin, preku anësoren dhe humbi kontrollin. Në pasqyrë ai pa, si në një film të ngadalësuar, përplasjen e fortë me një pemë.
Frenat e tij ulëritën mbi asfalt. Makina u ndal. Nga kapaku i “Zhigulit” dilte tym. Burri në timon dukej i pajetë; kjo kuptohej menjëherë. Vajza, përkundrazi, lëvizte me dëshpërim, duke goditur derën e bllokuar dhe duke bërtitur për ndihmë. Flakët nisën të përhapeshin me shpejtësi.
Visari shtrëngoi timonin aq fort, sa nyjat e gishtërinjve iu zbardhën. Askush nuk kishte dëshmuar manovrën e tij. Brenda tij përplaseshin frika dhe zëri i arsyes. Një sekondë vendimtare kaloi — dhe ai shtypi gazin, duke u larguar nga vendi i aksidentit.
Pamja e asaj vajze mes flakëve e ndoqi për vite me radhë.
Fillimisht, makthet e lanë pa gjumë. U përpoq t’i mbyste me punë të pareshtur, por kur kjo nuk mjaftoi, kërkoi ndihmë mjekësore. Ilaçet e qetësuan disi ndërgjegjen, por ëndrra rikthehej herë pas here. Sidomos tani, kur dukej se kishte arritur gjithçka që kishte synuar në jetë…
Ora në mur shënonte pesë të mëngjesit. Visari fërkoi fytyrën me pëllëmbë dhe vuri çajnikun në zjarr. I kaloi në mendje ideja të shkonte më herët në restorantin e tij; një ditë më parë kishte vënë re disa mospërputhje në bilance.
Dikush, me sa dukej, po përpiqej të përvetësonte para nga arka. Kjo e zemëronte. Pagat i jepte të mira dhe, megjithatë, stafi ndryshonte vazhdimisht. Puna aty ishte e lodhshme, por lokali kishte famë dhe çdo mbrëmje ishte plot.
Kur mbërriti, te hyrja pa një vajzë të re, tërheqëse. Ajo u step pak sapo e dalloi.
— Më falni, ende nuk kemi hapur, — tha ai, duke e vështruar me kureshtje.
Ajo buzëqeshi dhe në faqe iu formua një gropëz e lehtë.
— E di, — u përgjigj qetë. — Unë punoj këtu si kamariere.
Visari qeshi.
— Shiko ku ka arritur puna! Pronari që s’njeh punonjësit e vet. Por do ta rregullojmë këtë.
Vajza e pa me habi, ndërsa ai hyri brenda. Teksa ecte në korridor, e zuri veten duke menduar për të. Kishte diçka në shikimin e saj — serioz, depërtues, sikur fshihte një histori. Duke e parë më me kujdes, kuptoi se mezi duhet të ishte njëzet e pesë vjeçe. E re. Pikërisht në moshën që ai preferonte.
Nuk e fshihte faktin se i pëlqente të flirtone me punonjëset. Restoranti kërkonte shumë përkushtim, por ai nuk ia mohonte vetes shoqërinë e vajzave të bukura që punonin aty. Dhe kjo e fundit… meritonte një përpjekje të veçantë për ta afruar.
Visari ende nuk konsiderohej i moshuar; sapo kishte mbushur tridhjetë e shtatë vjeç. Megjithatë, familje ende nuk kishte krijuar.