Familje nuk kishte ngritur dhe, në të vërtetë, as që e ndiente si mungesë. Në mendjen e tij, martesa ishte një barrë e panevojshme. Pse të lidhej me përgjegjësi të përhershme, kur jeta i rridhte e qetë dhe e këndshme? Vajza të reja kishte plot përreth, dhe rrallëherë ndokush e refuzonte. Jo vetëm sepse ai zotëronte restorantin dhe kishte para, por edhe sepse pamja e tij mashkullore dhe e kuruar tërhiqte vëmendje.
Ajo ditë nisi me ters. Që në orët e para, një grup sportistësh kishte zënë pothuajse gjysmën e sallës dhe kishin porositur pafund pjata. Kuzhina, ndërkohë, ishte ende në kaos; mezi po organizoheshin pas hapjes. Teksa kaloi pranë derës së kuzhinës, Visar Basha ndaloi dhe foli me ton të prerë:
— Nëse vonohet qoftë edhe një pjatë, do ta mbani mend!
Shefi i kuzhinës, që po merrej me copëtimin e mishit, ngriti vetullat i bezdisur.
— Po bëjmë maksimumin! Sapo kemi hapur, gjërat s’janë sistemuar ende siç duhet, — murmuriti ai pa e fshehur pakënaqësinë.
Në atë çast ndërhyri Tahir Kryeziu, i revoltuar:
— Sapo kemi hapur? Për çfarë paguheni këtu, për t’u sistemuar apo për të punuar?
Shefi u tërhoq pa fjalë të tjera, ndërsa Visari u drejtua për nga salla. Nuk kishte bërë as dy hapa, kur për pak u përplas me një kamariere të re.
— Çfarë po bën këtu? — i tha ashpër. — Vendi yt është te tavolinat.
Vajza nuk u hutua aspak.
— Zoti Visar, ende nuk kam mësuar të marr porositë me mendje, — u përgjigj qetësisht.
Ai u step për një çast. Qetësia e saj e çarmatosi. Pastaj buzëqeshi lehtë.
— Mirë… kërkoj ndjesë.
Kur ajo u largua, ai e ndoqi me sy deri sa humbi pas derës. Më pas i bëri shenjë administratorit.
— Besnik, kush është ajo?
— E re në staf, — tha Besnik Cani. — Ka tre ditë që punon. Quhet Xhoana Qafoku. Është e shpejtë, s’i lë gjërat përgjysmë. Kam dëgjuar se në shtëpi ka hall… ndoshta e ëma është e sëmurë.
— Kuptova. Ka ndonjë problem me të?
— Jo, jo. Thjesht u përplasët rastësisht.
Besniku u largua, ndërsa Visari u mbyll në zyrë. Në të vërtetë, mendja nuk i shkonte te dokumentet. Po përpiqej të gjente mënyrën si ta afronte Xhoanën. Nga qëndrimi i saj, e kuptonte se nuk ishte nga ato që dorëzohen lehtë.
Pasdite, kur doli për të marrë pak ajër, e pa sërish. Ajo ishte ulur në një stol pranë hyrjes së shërbimit, me fytyrën nga qielli. Pushimi i stafit kishte nisur. Ai buzëqeshi me vete dhe iu afrua.
— A lejohet të ulem?
Ajo e pa me habi, por i bëri vend pa folur.
— Xhoana, më thuaj, ç’bën një vajzë si ti në këtë vend të zakonshëm? — tha ai me ton lozonjar.
— Ku mendoni se duhet të jem? — ia ktheu ajo, pa ndonjë interes të dukshëm.
— Në pasarelë, duke mahnitur me fustane e duke lënë meshkujt pa frymë.
— Faleminderit, por s’është për mua.
— Cila pjesë? Fustanet apo meshkujt?
— Të dyja.
Ajo u ngrit, por ai e preku lehtë në kyç.
— Po sikur të dalim pas pune? Të pimë diçka, të bisedojmë?
Xhoana e liroi dorën me qetësi.
— Më mirë kushtojuni vëmendje atyre që ju duan vërtet, — tha ftohtë dhe u largua.
Visari mbeti ulur, i shtangur. Brenda tij filloi të vlojë zemërimi.
“Jo, kështu s’do mbetet,” mendoi. “Do të më lutesh vetë.”
Gjatë gjithë mbrëmjes, mendimet për të nuk e lanë të qetë. Zakonisht largohej para mbylljes, por atë natë vendosi të qëndronte deri në fund. Një ide po i merrte formë.
Rreth mesnatës, Besniku iu afrua.
— Zoti Visar, po vendosim alarmet. Do të dilni?
— Po… dhe sigurohu që askush të mos largohet pa lejen time.
Ai doli në mes të sallës dhe vështroi punonjësit e mbledhur. Fytyra i ishte bërë serioze.
— Kam një lajm jo të mirë për ju, — tha me zë të rëndë. — Më kanë informuar se një nga kamarieret po nxjerr produkte të shtrenjta nga restoranti. Me fjalë të tjera, po vjedh.
Në sallë ra heshtje. Pastaj u dëgjua një murmuritje e lehtë mosbesimi. Askush nuk e kuptonte si mund të lindnin akuza të tilla, kur deri atëherë asgjë e ngjashme nuk ishte përmendur.