Murmuritja vazhdonte ende kur administratori, Besnik Cani, u vrenjt dhe pyeti me habi:
— Dhe kush qenka ajo?
Visar Basha nuk e zgjati. Ktheu kokën drejt kamarieres së re dhe shqiptoi me ton të akullt:
— Xhoana.
Vajza u drodh lehtë dhe bëri një hap pas. Sytë iu mbushën me frikë të pastër.
— Çfarë po thoni? — pëshpëriti ajo. — Nuk kam marrë kurrë asgjë që s’më përket!
Brenda vetes, Visari ndjeu një kënaqësi të errët. Ishte i bindur se më në fund do ta thyente krenarinë e saj. Mendonte se tani ajo do të dorëzohej, si të gjithë të tjerët para tij.
— Xhoanë, ti e kupton situatën, — tha ai duke e ngushtuar shikimin. — Ose e vërteton që je e pafajshme, ose duhet të fillosh të kërkosh punë diku tjetër.
— Po si ta vërtetoj? — u përgjërua ajo. — Më tregoni çfarë të bëj!
— Nxirr gjithçka që ke me vete, — urdhëroi ai prerazi.
Xhoana hapi çantën, e përmbysi mbi tavolinë. Çelësa, portofol, disa gjëra të vogla personale ranë mbi sipërfaqe. Asgjë tjetër. Visari kryqëzoi krahët me mosbesim.
— Me një pulovër të tillë të gjerë mund të nxjerrësh gjysmën e magazinës pa u vënë re, — shtoi me ironi.
Salla u mpir. Lotët nisën t’i rridhnin vajzës në heshtje. Ajo hapte buzët sikur donte të fliste, por nuk i dilte zë; dukej sikur i mungonte ajri.
— Nuk po të kërkoj asgjë të jashtëzakonshme, — vazhdoi ai me një buzëqeshje therëse. — Hiqe pulovrën. Nëse s’gjej gjë, ndoshta edhe të kërkoj falje.
Xhoana e shikoi gjatë në sy. Heshtja u bë e rëndë për të gjithë. Pastaj, me një lëvizje të shpejtë, hoqi pulovrën e gjerë dhe e hodhi mbi tavolinë.
Një psherëtimë e përbashkët përshkoi sallën.
Ajo kishte veshur një bluzë të hollë me rripa të ngushtë. Shpatullat, krahët, qafa — lëkura e saj ishte e mbuluar me shenja të thella, plagë të vjetra të shëruara keq.
Visari mbeti pa lëvizur.
Ai shikim… ata sy… I njihte. I kishte parë dikur. Në një natë të largët, mes flakëve dhe tymit. Zjarri i atyre viteve i përplasej sërish në kujtesë. Pëllëmbët iu lagën nga djersa dhe një valë turpi i përshkoi trupin.
— Më falni. Mbledhja mbaroi. Të gjithë mund të largohen, — tha me zë të shuar.
Pa pritur reagim, doli me nxitim nga restoranti.
Atë natë nuk mbylli sy. Endej nëpër apartament si një kafshë e plagosur që nuk gjen vend.
Ajo ishte gjallë. Dhe, për më tepër, kishte ardhur të punonte pikërisht në restorantin e tij. Rastësi? Apo kishte zbuluar diçka? Nëse po, pse sillej sikur nuk e njihte fare?
Të nesërmen, Xhoana nuk u paraqit në punë. Visari shkoi drejt Besnikut.
— A e ke adresën e saj?
— Po, e kam, — iu përgjigj administratori, duke i zgjatur një copë letër.
Ai nuk kishte përgatitur asnjë fjalim në mendje. Din te vetëm një gjë: duhej ta ndihmonte. Tani. Sepse dikur nuk e kishte bërë.
Pas gjysmë ore, gjendej para derës së një apartamenti modest. Trokiti. Derën e hapi Xhoana. Mbante syze, hunda i ishte skuqur dhe nga xhepi i bluzës i dilte një shami letre.
— Ju? — tha ajo e habitur, ndërsa teshtiu lehtë. — Më falni që s’ju njoftova. Sapo u ktheva nga poliklinika. Hyni, ju lutem.
Ai hyri me një tundje koke. Banesa ishte e vogël, një dhomë e vetme. Në divan qëndronte shtrirë një grua e moshuar.
— Është mamaja ime, — shpjegoi Xhoana. — Pas një goditjeje në tru nuk ecën dot, por mendjen e ka të kthjellët. Mami, ky është Visar Basha… shefi im.
Gruaja ngriti dorën në përshëndetje.
— Mirë se erdhe. Xhoanë, ofroji pak çaj.
— Jo, faleminderit, — tha shpejt Visari. — S’do të rri gjatë.
Kaluan në një kuzhinë të ngushtë. Ai uli sytë dhe foli me zë të ulët:
— Xhoana, dua të të jap një ndihmë.
Nxori një zarf dhe e vendosi mbi tavolinë përpara saj.
— Këto janë për ty. Nuk dua kundërshtime. Rri në shtëpi, shërohu sa të duhet.
Ajo e pa e hutuar.
— Por unë…
— Asnjë “por”, — e ndërpreu ai me një gjest të dorës. — Mbaroi.
U drejtua me hapa të shpejtë nga dera, por para se të dilte, u kthye.
— Syzet… prej kohësh i mban?
Xhoana buzëqeshi lehtë.
— Që fëmijë kam probleme me shikimin. Në punë vendos lente, më janë më praktike.
Ai pohoi pa fjalë dhe zbriti shkallët me nxitim. Një mendim i vetëm i rrotullohej në kokë: ajo nuk e kishte njohur. Nuk e mbante mend. Kjo e qetësonte, por njëkohësisht i mbillte një shqetësim që nuk po e linte të merrte frymë.