Megjithatë, qetësia që ndjeu zgjati pak. Bashkë me lehtësimin u shfaq edhe një ankth i ri: a ishte e mundur ta fshinte nga mendja tani, pasi e kishte parë sërish?
Kaloi një javë e tërë, por Visar Basha nuk arriti ta nxirrte Xhoana Qafokun nga mendimet. Mundohej të merrej me punë, të takonte njerëz, të mbushte ditën me angazhime, por, pavarësisht përpjekjeve, mendja i rikthehej tek ajo. I dilte para syve fytyra e saj, mënyra si buzëqeshte, timbri i zërit. E kapte veten duke imagjinuar një tjetër takim, një tjetër bisedë. Çdo herë i thoshte vetes të ndalej, por ishte e kotë.
Nuk po e kuptonte veten. Dikur, për të, gjithçka ishte e thjeshtë: afrohej me një vajzë, kalonte një natë dhe largohej pa u kthyer pas. Tani, për herë të parë, nuk dëshironte një aventurë të shpejtë. Donte kohë me të. Donte praninë e saj.
Një mbrëmje, pasi luftoi gjatë me hezitimin, e ftoi në një kafene. Ai priste refuzim, por ajo pranoi pa shumë mëdyshje. Biseduan gjatë, aq sa koha u zhduk pa u ndier. Më pas përfunduan në shtëpinë e tij. Atë natë, Xhoana vendosi të hapte plagët e së kaluarës.
— Petrit Çela ishte njerku im, — tha ajo me sytë e ulur. — Ishte njeri i mirë, nuk më ngriti kurrë dorë. Por pinte… dhe kur e tepronte, humbiste kontrollin. Atë ditë kishte nisur që në mëngjes. As unë, as mami nuk e kuptuam sa i dehur ishte. E mora vesh vetëm kur dolëm në autostradë. I kërkova të ktheheshim, por ai qeshte, më thoshte të mos shqetësohesha. Pastaj një makinë na parakaloi, ai u hutua… humbi drejtimin. Mjeti mori flakë. Unë arrita të dilja, por…
Fjalët iu prenë. Mbuloi fytyrën me duar.
— Shiko si jam tani, — shtoi me zë të dridhur. — Jam e shëmtuar.
Visari, me kujdes, kaloi majat e gishtave mbi shenjat që i zbrisnin nga shpatulla drejt qafës.
— Mos fol kështu. Nuk je aspak siç thua. Dhe sot mjekësia bën mrekulli. Nëse dëshiron, gjithçka mund të përmirësohet, — i tha me butësi.
Ajo buzëqeshi hidhur.
— Atëherë shihja keq. Syzet më kishin rënë diku. Askush nuk ndaloi menjëherë… dhe më pas…
Nuk vazhdoi. Ishte e qartë që kujtimi e lëndonte thellë. Ai i shtrëngoi dorën, si për t’i treguar se tashmë nuk ishte më vetëm.
Në atë çast, Visari e kuptoi: ajo nuk e kishte parë vërtet atë ditë. Vështrimi që ai kishte marrë si të drejtuar ndaj tij ndoshta kishte qenë rastësi. Vajza që ishte kthyer nga ana e tij nuk e kishte dalluar fytyrën.
Dy muaj më vonë, Xhoana u shtrua në një klinikë për ndërhyrje kirurgjikale. Gjatë kohës që ajo qëndronte në spital, Visari u mor me trajtimin e nënës së saj. Gjeti një mjek me përvojë dhe pagoi gjithçka që duhej. Kur Xhoana doli nga klinika, e ëma e priti në këmbë. Me bastun, por në këmbë. Ishte një mrekulli e vogël, të cilën ai e kishte bërë të mundur për të.
Megjithatë, një pyetje e përndiqte: a duhej t’i tregonte të vërtetën? T’i pranonte se ai kishte qenë drejtuesi i mjetit që shkaktoi tragjedinë? Apo ta varroste përgjithmonë atë sekret?
E dinte mirë: po ta mësonte, Xhoana nuk do ta pranonte kurrë për bashkëshort. E si mund të martohej me njeriun që i kishte ndryshuar jetën përgjithmonë? Por edhe të jetonte me gënjeshtrën i dukej e padurueshme.
Brenga e konsumoi. U dobësua, netëve rrinte zgjuar, duke imagjinuar skenarë të ndryshëm. Ditën e dasmës, më në fund, mori vendimin. U afrua pranë Xhoanës, e cila rrezatonte qetësi dhe lumturi, dhe foli me zë të ulët:
— Xhoana, kam diçka shumë të rëndësishme për të të thënë. Mund të ndryshosh mendje pasi ta dëgjosh…
Ajo e pa drejt në sy dhe mori frymë thellë.
— Visar, mos vazhdo, — tha qetësisht. — Të njoha që në restorant, ditën kur u përplasëm. Në fillim doja të të urreja. Dhe, për të qenë e sinqertë, ma dhe disa arsye. Por nuk munda. Le ta lëmë pas. Nëse arrijmë. Nuk kam më mllef ndaj teje. Ishe i ri, i papjekur. Gabimet janë njerëzore.
Ai mbeti i shtangur. Pra, ajo e kishte ditur gjithmonë. Sytë iu zbutën. Pa thënë asgjë, e tërhoqi pranë vetes dhe e përqafoi fort.
— Faleminderit… Po të më kishe larguar, nuk e di si do të vazhdoja. Më ke marrë zemrën, shpirtin, mendjen. Je bërë gjithçka për mua.
Xhoana u mbështet në kraharorin e tij dhe buzëqeshi.
— Atëherë, — tha me një ton lozonjar, — na mbetet vetëm të përpiqemi të mos zhgënjejmë njëri-tjetrin.