…ajo letër ishte e gjatë, e ngarkuar me pendesë. Ai rrëfente se kishte gabuar kur ishte larguar. Pranonte se lidhja me gruan më të re kishte dështuar dhe se gjithçka kishte përfunduar bosh. I mungonin, shkruante ai, mbrëmjet e qeta, bisedat pa ngut, ndjesia e shtëpisë që kishin ndërtuar bashkë. Në fund kishte shtuar një pyetje të shkurtër, por therëse:
“Mos ndoshta ende je vetëm?”
Ajo nuk e zgjati. Ia ktheu me pak fjalë:
“Kam gjetur veten. Dhe kjo ka qenë më e rëndësishmja.”
Mësimi që mora duke parë motrën time ishte i thjeshtë, por i thellë. Kur dikush i thotë një gruaje: “Kush të do në të dyzet e pesat?”, kjo nuk flet për të. Flet për frikën e tij. Për zbrazëtinë që mban brenda. Për paaftësinë për të parë përtej sipërfaqes.
Një grua është e nevojshme. Për fëmijët e saj. Për veten e saj. Për ata që e vlerësojnë si njeri, jo si një datë lindjeje në pasaportë. Ajo ka vlerë kur buzëqesh, kur qesh me zë të lartë, kur vesh fustanin e preferuar thjesht sepse kështu ndihet mirë. Kur pushon së krahasuari veten me të tjerat dhe nis të jetojë sipas ritmit të saj.
Dhe një ditë, patjetër, shfaqet dikush që nuk pyet: “Kujt i duhesh?”, por thotë: “Sa mirë që ekziston.” Atëherë nuk pret më të të zgjedhë dikush. Sepse e ke zgjedhur veten më parë. Dhe ky është gjithmonë zgjedhimi i duhur.
Sot motra ime jeton vetëm. Ka tre fëmijë të rritur që krenohen me të pa hezitim. Ka biznesin e saj, plane të reja, miq të rinj dhe udhëtime që i mbushin jetën me ngjyra. Ndonjëherë del me dikë. Ndonjëherë zgjedh vetminë. Por nuk i trembet më asaj. E ka kuptuar se vetmia nuk është dënim, por hapësirë për të marrë frymë.
Ish-bashkëshorti ende i shkruan herë pas here. E uron për festa, sugjeron me kujdes një takim. Ajo përgjigjet me mirësjellje dhe vazhdon rrugën e saj. Pa të. Pa hidhërim. Pa u kthyer pas.
Sepse pyetja “Kush të do në të dyzet e pesat?” nuk doli të ishte një verdikt. Ishte thjesht një pyetje, së cilës ajo i dha përgjigje.
Për veten. Për fëmijët. Për jetën.
Dhe kjo mjaftoi plotësisht.