Më kujtohet ajo e diel me një qartësi të dhimbshme, sikur gjithçka të ketë ndodhur dje. Ishte gusht, vapë përvëluese, ajri i rëndë dhe qielli premtonte stuhi nga mbrëmja.
Ledion Frashëri erdhi herët atë mëngjes, më herët se zakonisht, dhe kjo më çuditi. Të dielave vinte nga dreka, hanim bashkë dhe pastaj largohej. Por atë ditë ora shënonte nëntë kur trokiti. Nuk ishte vetëm. Me të ishte Elsa Prifti, gruaja e tij, dhe Erion Rexha, nipi im. Atëherë ishte trembëdhjetë vjeç.
Zemra m’u mbush me gëzim. Mendova se do t’i prisja siç dija, me tryezë plot. Nisa të shtroja tavolinën. Ledioni u ul në kuzhinë pa thënë asnjë fjalë. Elsa qëndroi në korridor, me sytë ngulur në telefon. Erioni hyri në dhomën time, u ul në shtrat dhe heshti.
E vështrova me kujdes. Diçka nuk shkonte. Fytyra i ishte tendosur dhe sytë nuk i ngrinte nga dyshemeja.
— Erion, çfarë ke? — e pyeta me butësi.
Asnjë përgjigje. Vetëm heshtje.
— Mami, — dëgjova zërin e Ledionit nga pragu i kuzhinës. — Duhet të flasim.
E lashë lugën mbi tavolinë.
— Po, flasim.
Foli gjatë. Më shpjegoi se më duhej kujdes i vazhdueshëm; që nga thyerja e këmbës mezi lëvizja. Ai dhe Elsa punonin të dy, nuk kishin kush të më rrinte pranë. Më tregoi për një vend të mirë, jo shtetëror, me infermiere, ushqim të rregullt, kushte të mira. Vetëm përkohësisht, tha. Derisa të përmirësohesha. Derisa të gjenin një zgjidhje tjetër.
Përkohësisht.
Unë dëgjoja, por sytë i kisha tek Erioni. Ai rrinte po aty, me grushtat e shtrënguar mbi gjunjë.
Ai e dinte. E kuptonte pse kishin ardhur.
Dhe nuk mund të bënte asgjë. Trembëdhjetë vjeç ishte — çfarë force mund të kishte?
— Në rregull, — thashë qetë.
Ledioni u duk i befasuar. Ndoshta priste kundërshtim, lot, debat. Por përse? Gjithçka ishte vendosur para se të hynin në shtëpi. E kuptova nga mënyra si shmangej vështrimi i Elsës, nga heshtja e rëndë e Ledionit, nga duart e mbledhura fort të Erionit.
Unë isha thjesht pengesë.
— Më lini të bëhem gati, — shtova.
Erioni ngriti kokën. Më pa drejt në sy. Ajo që pashë në shikimin e tij më shtrëngon ende kraharorin sa herë e kujtoj. Nuk qau. Vetëm më shikonte, si të donte të më thoshte diçka që nuk e gjente dot me fjalë.
I buzëqesha. Ose të paktën u përpoqa.
Mblodha disa rroba në një çantë. Pastaj u larguam.
Quhem Diturie Nano. Sot jam shtatëdhjetë e katër vjeçe. Kur më çuan në azil, isha gjashtëdhjetë e nëntë.
Gjithmonë kam qenë grua e fortë. Burri im, Ismail Lufta, u nda nga jeta herët; unë isha dyzet e dy, ndërsa Ledioni sapo kishte mbushur tetëmbëdhjetë. Nuk pata luksin të dorëzohesha. Punova në fabrikë, më pas në një dyqan, dhe rrita djalin tim. Ai u martua me Elsën, dhe më pas lindi Erioni.
I ndihmova sa munda. Që nga dita kur lindi e deri sa nisi shkollën, Erioni rrinte me mua çdo ditë, ndërsa prindërit e tij punonin. E çoja në park, i lexoja përralla, e mësova të hidhte hapat e parë dhe të shqiptonte fjalët e para. Më donte me një dashuri të pastër fëmije — e ndieja. Vraponte drejt meje, më përqafonte fort dhe nuk më lëshonte.
Pastaj filloi shkollën. Prania ime u bë më pak e domosdoshme. Këmba ime u përkeqësua; fraktura nuk u shërua si duhet. Lëvizja me vështirësi. Ndoshta u ktheva në barrë.
Kështu përfundova atje.
Nuk do të them se ishte vend i keq, sepse nuk do të ishte e drejtë. Ishte i pastër, i ngrohtë, na ushqenin tri herë në ditë. Infermieret silleshin me korrektesë. Në dhomë kisha Shpresa Peshkatarin, tetëdhjetë vjeçe, ish-mësuese matematike — grua e kulturuar dhe interesante.
Por aty mungonte Erioni.
Nuk ishte as filxhani im i bardhë me lule blu, dhuratë nga Erioni kur ishte shtatë vjeç. E kishte zgjedhur vetë, pasi kishte qëndruar gjatë në dyqan duke krahasuar modele. Në nxitim e sipër, atë filxhan e lashë pas.
Nuk ishte as dritarja që shihte nga kopshti im. Para shtëpisë kisha një parcelë të vogël me tre shkurre trëndafilash të kuq. Më vonë, Ledioni e shiti shtëpinë — këtë e mora vesh një vit më pas. Nuk e di ç’u bë me trëndafilat.
Gjatë gjashtë muajve të parë, Ledioni vinte një herë në muaj. Ulej pranë meje për gjysmë ore dhe…