Faqet e njohjeve pas të dyzet e pesave janë si një lojë fati: në vend të zeros, të bie përherë ose një “gjeni i pakuptuar” që ende jeton me mamanë, ose një filozof i vetëshpallur që, sapo ulesh, nis të të rrëfejë sa “e tmerrshme” ka qenë ish-bashkëshortja. Deri në moshën dyzet e shtatë vjeç, unë kisha krijuar një lloj vaksine kundër përrallave mashkullore. Në takime shkoja më shumë nga zakoni sesa nga shpresa, thuajse si në intervista pune ku nuk pret mrekulli.
Megjithatë, me Gentian Frashërin gjërat morën një kthesë të papritur që në mesazhin e parë. U përfshimë në një debat të zjarrtë nën një postim qyteti, pastaj biseda kaloi në privat dhe, pa e kuptuar, folëm tri ditë rresht. Ai ishte pesëdhjetë vjeç, i divorcuar prej kohësh. Asnjë batutë e rëndomtë, asnjë ankesë e lodhshme për jetën. Të premten më ftoi për darkë.
Zgjodhi një restorant me klas. Një nga ato vende ku muzika nuk të shpon veshët, kamerierët lëvizin si hije dhe ndriçimi i butë të fsheh gjurmët e lodhjes së javës. Gentian Frashëri më priste te hyrja me një buqetë elegante, pa teprime. I veshur me shije, aromë e lehtë parfumi, buzëqeshje e sinqertë.
Qëndruam në tavolinë gati katër orë. Katër orë që fluturuan. Qeshëm deri sa na dolën lot, duke kujtuar vitet e universitetit. Ai tregonte me mjeshtëri dhe dinte të tallej me veten në mënyrë aq të këndshme sa të fitonte menjëherë simpati.
Teksa e dëgjoja atë zë baritoni të ngrohtë, në mendje i vija shenja miratimi: inteligjent, korrekt, bujar, me humor të hollë.
Pastaj erdhi fatura. Dhe magjia nisi të zbehej me shpejtësi.
Ende duke buzëqeshur nga një shaka ime, Gentian Frashëri nxori me qetësi nga portofoli një kartë të zezë prestigjioze dhe e afroi te terminali.
U dëgjua një tingull i gjatë, i pakëndshëm.
Kamerieri, një djalë i ri me tipare që të kujtonin aristokracinë britanike, hodhi sytë mbi ekran dhe, me një ton të ftohtë, tha:
«