“Nuk ka fonde të mjaftueshme.” tha kamerieri, dhe buzëqeshja e Gentianit u shua menjëherë

Një moment i bukur u shndërrua i neveritshëm.
Histori

«Nuk ka fonde të mjaftueshme.»

Buzëqeshja e Gentian Frashërit u shua në çast, sikur dikush ta kishte fshirë me një lëvizje të thatë. Ngjyra iu zbeh menjëherë.

«Prisni pak… duhet të jetë ndonjë gabim», murmuriti ai, duke nxjerrë telefonin me një lëvizje të shpejtë. U përpoq të kryente pagesën përmes aplikacionit bankar, por pajisja lëshoi sërish të njëjtin sinjal të zgjatur e të pakëndshëm.

Në atë sekondë, koha dukej sikur u mpiks për të. Fytyra iu zbardh, ndërsa gishtat filluan t’i lëviznin me nervozizëm mbi ekranin e smartfonit. Hapi aplikacionin e bankës, por lidhja e internetit në restorant ishte për të ardhur keq. Rrethi i ngarkimit rrotullohej pafundësisht, si për ta tallur, dhe programi vendosi të ngrinte pikërisht atëherë.

Në mendjen time u ndez menjëherë një alarm i kuq:
Mashtrues. Skenar i konsumuar. Tani do të thotë se e ka harruar portofolin ose se ndonjë ish-bashkëshorte hakmarrëse i ka bllokuar llogaritë.

U përgatita për më të keqen.

Por kur e vështrova me kujdes, pashë diçka tjetër. Një burrë i pjekur, i sigurt deri pesë minuta më parë, tani dukej si një nxënës para dërrasës që nuk di përgjigjen. Djersë të imëta i dolën në ballë. Filloi të kontrollonte xhepat e xhaketës, sikur shpresonte të zbulonte aty ndonjë mrekulli të fshehur.

Për një burrë të formuar sipas kodeve të vjetra, të mos mund të paguash darkën në takimin e parë nuk është thjesht siklet. Është një goditje e drejtpërdrejtë ndaj krenarisë.

Ndërkohë, kamerieri qëndronte pranë nesh me një shprehje të ngrirë, ku lexohej qartë përçmimi për klientët që porosisin pa verifikuar bilancin.

«Arjana… betohem, nuk e kuptoj çfarë po ndodh. Dje më kaluan shpërblimin, dhe shuma ishte e konsiderueshme», tha ai, duke më parë me një dëshpërim aq të sinqertë saqë dyshimet e mia u tretën në ajër. Ai nuk po luante teatër. Ishte vërtet i hutuar dhe i turpëruar.

Po të isha njëzet vjeçe, ndoshta do të kisha rrotulluar sytë dhe do të kisha krijuar një skenë. Por jam dyzet e shtatë. Dhe e di mirë sa pabesisht mund të të lërë në baltë teknologjia.

Pa bërë zë, zgjata dorën drejt çantës sime dhe fillova të kërkoj portofolin.

Article continuation

Mes Nesh