…mendova fare, u zhyta kokë e këmbë në punë.
Rreth mesditës, telefoni i brendshëm mbi tavolinën time cingëroi. Vajza e recepsionit, me zë të gjallë, më tha:
“Arjana Basha, a mund të zbresësh pak? Ka ardhur një korrier dhe këmbëngul që ta dorëzojë personalisht dërgesën.”
Mora ashensorin duke menduar se do të firmosja për ndonjë kontratë të mërzitshme nga furnitorët. Sapo dola në holl, ngrita sytë — dhe mbeta në vend.
Përballë meje qëndronte vetë Gentian Frashëri.
Mesa duket, e kishte mbajtur mend emrin e kompanisë sonë, sepse gjatë darkës e kisha përmendur rastësisht. Ishte veshur me kujdes, i rruar pastër, por fytyra i tradhtonte një përzierje faji dhe vendosmërie, sikur kishte ardhur të pranonte një gabim. Në duar mbante një buqetë gjigante lulesh dhe një qese elegante dhurate.
“Banka ma bllokoi kartën,” nxori me një frymë, pa më lënë as të përshëndesja. “Paradite kisha tentuar të blija rroba në një faqe të dyshimtë kineze dhe sistemi e konsideroi transaksion të rrezikshëm!” Ma zgjati tufën e luleve si provë materiale.
Nuk u përmbajta — shpërtheva në të qeshura aty, në mes të hollit.
“Arjana, faleminderit për mbrëmjen e djeshme,” tha më në fund ai, duke buzëqeshur sinqerisht, pa asnjë gjurmë paniku. “Që nuk më vure në lojë, nuk u largove dhe e kalove situatën me kaq dinjitet.”
Brenda qeses gjeta eklerë nga një pastiçeri e shtrenjtë dhe një kupon dhuratë për spa. Vlera e tyre e tejkalonte disa herë koston e darkës.
“Për të rikuperuar qelizat nervore që t’i shkatërrova para terminalit,” shtoi ai me një sy të shkelur.
Kanë kaluar dy muaj dhe vazhdojmë të pimë kafe bashkë. Asnjëherë nuk jam penduar që atë mbrëmje nuk luajta rolin e “mbretëreshës krenare”, por thjesht pagova faturën. Ndonjëherë një gruaje i mjafton të mos e godasë një burrë në çastin e tij më të brishtë. Në këmbim, merr mirënjohje të pastër, admirim të sinqertë dhe një kujdes që nuk shtiret.