— Eriola, a ta ka përmendur Krenari? — foli me vrull Hyrie Qafoku, pa i lënë hapësirë për përgjigje. — Dëgjo mirë! Do të jemi plot dyzet veta. Prandaj përgatitjet do t’i nisim që natën. Unë do të vij që në orën gjashtë të mbrëmjes, një ditë përpara.
— Si the? Natën? — buzëqeshi me ironi nusja. — Jo, për këtë punë nuk kam rënë dakord.
— Prit, moj bijë, se s’kam mbaruar ende. Krenarit i kam dërguar listën e gjërave që duhen blerë dhe ai më premtoi se do t’i sigurojë të gjitha.
Krenar Sinani kishte qenë gjithmonë mbështetje për motrën e tij të madhe, Olsa Kovaçi. Deri në moshën tridhjetëvjeçare, ajo kishte hyrë dy herë në martesë dhe dy herë ishte ndarë, dhe në çdo histori fajin, sipas saj, e kishin burrat — “nuk më qëlluan të duhurit”. Që fëmijë, Nexhmije Lufta ia kishte ngulitur në mendje të birit:
— Motra ka nevojë për ty. Duhet ta ndihmosh.
Dhe ai e kishte marrë seriozisht këtë porosi. Herë i jepte para, sa herë që Olsa mbetej “përkohësisht” pa punë; herë i rregullonte apartamentin me qira; herë të tjera i transportonte sendet pas një divorci të radhës. Ai ishte gjithmonë aty.
Pastaj u martua me Eriola Canin.
Në fillim, Eriola u përpoq të tregonte mirëkuptim. Por kur Olsa, për të pestën herë brenda vitit, kërkoi t’ua merrte makinën “vetëm për dy ditë”, sepse e kishin “lënë në baltë sërish”, Eriola foli qetë, por me vendosmëri:
— Krenar, ndoshta mjafton tani? Edhe ne kemi nevojë për makinën këtë fundjavë. Kishim bërë plane, apo jo?
— Po çfarë ka? Çfarë duhet bërë kaq urgjente? S’mund të shkoni në këmbë?
— Jo, deri te shtëpia e prindërve të mi nuk shkohet në këmbë. Ata kanë mbledhur për ne dy kova me kastraveca. Mendova se më kishe dëgjuar kur ta thashë.
— Po… diçka kam dëgjuar, por e kupton që motra ka hall.
— Çfarë halli ka këtë herë?
— Nuk e di saktësisht, — u hutua Krenari, — por asaj i duhet më shumë.
— Jo, këtë radhë jo! — ia preu Eriola. — Ose i thua jo motrës, ose më bli mua një makinë. U lodha duke bredhur me urban, ndërsa burri im ka makinë dhe mund të më çojë ku duhet.
Për herë të parë, Krenari u mendua seriozisht. Madje mori telefonin për ta njoftuar Olsën se këtë herë nuk mund ta ndihmonte. Por Nexhmije Lufta ndërhyri me shpejtësi dhe e ktheu situatën si më parë:
— Si mund ta lësh motrën për shkak të gruas? Ajo është vetëm! Kush do ta mbështesë, nëse jo ti?
Dhe gjithçka vazhdoi njësoj. Krenari vijoi ta ndihmonte Olsën, edhe pse në shtëpi debatet me Eriolën shtoheshin. Një herë, pas një zënke, ata nuk folën me njëri-tjetrin për disa ditë. Më në fund, ai nuk duroi më:
— Pse rri në heshtje? U mërzite kaq shumë?
— Vërtet? T’u deshën tri ditë për ta kuptuar që jam lënduar? — shpërtheu ajo.
— Nuk e kuptoj çfarë kam bërë kaq të madhe.
Eriola qeshi me mosbesim.
— S’e kupton? Motra jote të mori gjithë fundjavën, sepse donte të shkonte jashtë qytetit te një shoqe. Mendova se do ta çoje dhe do ktheheshe, por ti qëndrove dy ditë atje me të. S’të duket e çuditshme kjo?
— Po çfarë ka këtu? Pimë nga pak. Aty ishte edhe ish-burri i saj, me të cilin shkoj mirë. Duhej ta festonim takimin. Çfarë të bëja, të ikja si budalla? Do dukej keq.
— Mund të më kishe marrë të paktën në telefon.
— Edhe ti mund të më kishe telefonuar, — ia ktheu ai.
— Të kam telefonuar! Por telefoni yt dilte i fikur. E kupton ç’duhej të mendoja? Isha në ankth, s’dija ku ishte burri im. Ndërsa ti thjesht kishe vendosur të pushoje nga unë, — tha ajo me zemërim.
— Mos shpik gjëra, — bëri me dorë Krenari, ndërsa vuri re se telefoni po i binte sërish.
Ai hodhi sytë nga ekrani dhe, duke shmangur shikimin e Eriolës, u ngrit për t’u larguar drejt ballkonit.