Krenari nuk e hapi telefonin derisa doli në ballkon dhe mbylli derën pas vetes. E dinte shumë mirë se Eriola nuk do ta priste aspak mirë një bisedë të gjatë me motrën e tij, sidomos pas debatit që sapo kishin pasur.
— Përshëndetje, vëllai im i dashur! — cicëroi me entuziazëm Olsa Kovaçi nga ana tjetër e linjës. — Pas dy javësh mbush tridhjetë vjeç! Jubile i madh, apo jo? E kupton vetë çfarë do të thotë kjo!
Krenari hodhi një vështrim të kujdesshëm nga dritarja; brenda, Eriola po shtronte supën në pjata me lëvizje të matura, por fytyra e saj ishte ende e ngrirë.
— Po mirë… çfarë ke menduar? — e pyeti ai me zë të ulët.
— Sa shpejt më kupton! — qeshi Olsa. — Dua ta festoj në apartamentin tuaj. Salla juaj është e madhe, perfekte për shumë njerëz. Tek shtëpia me qira ku jam unë mezi lëvizim, pronarja do të më çajë kokën për zhurmën, ndërsa lokalet janë tmerrësisht të shtrenjta.
Krenari u mbështet pas murit të ballkonit.
— Po sikur ta bësh në ndonjë restorant? Unë të ndihmoj me lekët që të duhen.
— Je në vete? — shpërtheu ajo. — Është tridhjetëvjetori im! Të paguaj edhe sallën, kur ti ke shtëpi tënden? E për më tepër, gjithsesi do të më japësh para. Nuk jam vajzë biznesmeni.
— Të flas fillimisht me Eriolën, — u përpoq ai të fitonte kohë. — Shtëpia është edhe e saj. Ndoshta ka plane.
— Shumë vonë për “ndoshta”! — ia preu Olsa. — Ua kam thënë të gjithëve që festa bëhet te ju. Lirojeni apartamentin për atë ditë, në rregull? Mami, Nexhmije Lufta, do të merret me gatimet.
Krenari mbylli sytë për një çast dhe psherëtiu thellë. Ende pa gjetur si ta menaxhonte situatën, telefoni i vibroi sërish. Mesazh nga e ëma: “Olsa më kërkoi të përgatis menunë. Po të dërgoj listën e pjatave. Duhet të blini edhe produktet. Thuaji Eriolës të më ndihmojë, se vetëm s’ia dal. Edhe me përgatitjet do të duhet dorë.”
Ndërkohë, Eriola, krejt e pavetëdijshme për planet madhështore të Olsës, ishte rehatuar në kolltuk me telefon në dorë, gati të shihte serialin e saj të preferuar. Kur Krenari hyri brenda me shikim të ulur, ajo ndaloi videon pa e hequr sytë prej tij.
— Ç’ka tani? — pyeti qetë, por me një nënkuptim të ftohtë.
— Eri… dëgjo… Olsa ka jubile. Tridhjetë vjet. Është një datë e rëndësishme dhe ajo dëshiron ta festojë.
Eriola ngriti vetullat.
— Le ta festojë. Kush po e pengon?
Ai kaloi dorën në zverk.
— Problemi është se do ta bëjë këtu. Në shtëpinë tonë.
— Si the? — ajo u drejtua menjëherë në kolltuk. — Këtu? Në apartamentin tonë?
— Vetëm për një mbrëmje, — nxitoi të shtojë ai. — Restoranti i duket i kushtueshëm, kurse tek ajo është ngushtë…
— Dhe ti? — e ndërpreu Eriola. — Çfarë i the?
— Që do të flisja me ty! Por… ajo tashmë i ka ftuar të gjithë. Edhe mami po përgatit menunë.
Eriola mbylli sytë për disa sekonda, duke marrë frymë thellë për të mos shpërthyer.
— Krenar, më thuaj sinqerisht: je burrë i rritur apo thjesht korrier i dëshirave të Olsës?
— Mos e ekzagjero tani…
— Unë po e ekzagjeroj? — buzëqeshi ajo me ironi, duke tundur telefonin. — Askush nuk pati mirësinë të më pyesë. Bëhet fjalë për shtëpinë time, jo për sallë dasmash të hapur për kushdo. Motra jote vendos të festojë jubileun këtu, unë duhet të liroj shtëpinë, të gatuaj, të ndihmoj Nexhmijen dhe as nuk denjojnë të më njoftojnë më parë?
Në atë çast telefoni i saj filloi të binte.
— Ja dhe “qershia mbi tortë”, — murmuriti ajo me sarkazëm. — Është nëna jote, — shtoi, duke ia afruar ekranin para syve të Krenarit.
Ai bëri një hap pas, ndërsa Eriola rrëshqiti gishtin mbi ekran dhe e hapi thirrjen.
— Eriola, a ta tha Krenari? — nisi të fliste me shpejtësi Nexhmije Lufta nga ana tjetër e linjës…