— …do të jenë rreth dyzet të ftuar, — vazhdoi Nexhmije Lufta me ton urdhërues. — Prandaj përgatitjet do t’i nisim që natën. Unë do të vij një ditë përpara, rreth orës gjashtë të pasdites.
— Natën? — Eriola qeshi me ironi të ftohtë. — Më vjen keq, por unë nuk kam rënë dakord për një gjë të tillë.
— Prit, mos më ndërprit. Ende s’kam mbaruar. Krenarit i kam dërguar listën e ushqimeve, ai më premtoi se do t’i blejë të gjitha.
— Mirë, ta zëmë se i bleu, — tha Eriola me nënqeshje. — Po paratë? Nga do të dalin gjithë ato shpenzime?
— Krenari do të kontribuojë, — ndërhyri shkurt Hyrie Qafoku nga ana tjetër e telefonit.
— E qartë. Pra jo vetëm që shtëpinë time doni ta ktheni në restorant, por edhe faturën duhet ta paguajmë ne? — zëri i Eriolës tashmë dridhej nga zemërimi.
— Olsa Kovaçi s’është njeri i huaj për ju! Aq e vështirë është të ndihmosh një ditë, të rrish në kuzhinë, të presësh ca sallata? Je zonja e shtëpisë!
— Zonja e shtëpisë, po, — ia preu Eriola. — Dhe si e tillë, sapo mësova për këtë festë. Askush nuk më kërkoi leje që ditëlindja e Olsës të organizohej në apartamentin tim.
— Çfarë është kjo “apartamenti im”? Ti dhe Krenari jeni bashkëshortë. Gjithçka është e përbashkët! — shpërtheu Nexhmije Lufta.
— Vërtet? Po sikur shtëpia të ishte në emrin e Krenarit, a do të flisnit njësoj? Atëherë unë do të isha thjesht një barrë mbi supet e tij.
— Mos fol marrëzira. U mbyll kjo bisedë. Deri të premten duhet të jenë blerë të gjitha, — tha prerë Hyrie Qafoku dhe e ndërpreu thirrjen.
Tingulli monoton i telefonit mbushi dhomën.
— Çfarë ishte kjo? — pyeti Eriola, duke parë Krenarin drejt në sy.
Ai më në fund reagoi.
— Mjaft me këtë dramë! Të gjithë ta thanë që po e tepron. Pranoje që je gabim dhe mos u kap pas kotësirave.
Fjalët e tij e goditën më fort se çdo britmë. Eriola nuk foli. U ngrit ngadalë, hapi dollapin dhe nxori një çantë të madhe sportive. Pastaj shkoi në dhomën e gjumit, hapi komodinën dhe filloi të paloste me qetësi fanellat dhe xhinset e Krenarit, duke i futur një nga një brenda.
Ndërkohë, ai ndjehej triumfues. Hapi frigoriferin me zhurmë, mori një shishe birre, e përplasi derën dhe u ul para televizorit, sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
Në mendjen e tij, Eriola thjesht do të qetësohej. Do të ankohej pak, do të murmuriste dhe gjithçka do të rikthehej si më parë. Madje vendosi edhe ndeshjen e futbollit, i bindur se pas pak ajo do ta thërriste për darkë.
Por kaloi gjysmë ore dhe asgjë nuk ndodhi.
Kur doli sërish në korridor për të marrë një birrë tjetër, e pa Eriolën duke qëndruar pranë derës. Në njërën dorë mbante çantën e saj, ndërsa në dysheme, pranë këmbëve, ishte çanta sportive e mbushur plot me rrobat e tij.
— Ç’është kjo histori tani? — mërmëriti ai. — Çfarë po bën?
Ajo e shikoi me një ftohtësi që ai nuk e kishte parë kurrë më parë.
— Nuk është histori, Krenar. Është fundi. Nuk do të jem më hija jote, as shërbëtorja në shtëpinë time, as sfond për tekat e pafundme të nënës dhe motrës sate. Nëse dëshiron të jesh djali dhe vëllai ideal, kthehu te Nexhmije Lufta. Organizojeni bashkë festën. Jam e sigurt që do të të gjejë një cep në sallonin e saj.
— E ke seriozisht? — ai bëri një hap drejt saj. — Unë nuk do të iki askund.
— Jam shumë serioze, — pohoi ajo. — Dhe nuk dua që të kthehesh më. Kam duruar aq shumë sa tani po pyes veten pse e lejova veten të shkoja deri këtu. Por për mua kjo histori mbaron sot, sepse nëse ti nuk mësove për tre vite të më respektosh, atëherë asgjë nuk do të ndryshojë…