— …atëherë asgjë nuk do të ndryshojë.
— Eriola… nuk mund ta flakësh gjithçka kaq lehtë! Në një çast të vetëm! — u përpoq Krenar Sinani, me një zë ku përzihej hutimi me nervozizmin.
— Askush nuk mund të shkatërrojë diçka që tashmë është rrëzuar, — ia ktheu ajo pa e ngritur tonin.
Ai buzëqeshi me ironi, ende i bindur se ishte thjesht një kapriço e momentit dhe se, si gjithmonë, ajo do të tërhiqej. Nuk e kuptonte që vendimi i saj këtë herë ishte i pakthyeshëm.
— Dhe diçka tjetër, — shtoi Eriola me qetësi të ftohtë. — Këmishët dhe xhinset e tua janë në çantë. I kam sistemuar të gjitha. Nuk ke pse më falënderon. Mund të largohesh tani.
Krenari hapi gojën për të kundërshtuar, por ajo tashmë kishte hapur derën e hyrjes. Ai qëndroi për një çast në prag, fytyra e skuqur nga mllefi, nofullat e shtrënguara fort. Brenda tij ende jetonte shpresa se ajo do të thyhej. Por qetësia e saj e plotë, ajo mungesë reagimi emocional, e çmendte.
— Budallaqe! — hodhi ai me përbuzje. — Mendon se do të gjesh më të mirë se unë? Si unë nuk gjenden kollaj!
Eriola lëshoi një buzëqeshje të lehtë, pothuaj të mëshirshme.
— Pikërisht. Si ti nuk gjenden. Dhe fatmirësisht.
— Do të pendohesh! — bërtiti ai, duke rrëmbyer çantën. — Do të më lutesh të kthehem, kur ta kuptosh se askush s’do të të dojë! Pa mua je askush!
— Nëse “askush” do të thotë një grua që jeton në shtëpinë e vet, punon, nuk shërben si dado për të afërmit e burrit dhe nuk duron fyerje, atëherë po, më pëlqen shumë të jem “askush”.
Ai doli me hapa të rëndë. Dera u mbyll. Heshtja mbushi shtëpinë.
Eriola mori frymë thellë, sikur po hiqte nga kraharori një peshë të mbledhur prej vitesh. U afrua te dritarja, tërhoqi perden dhe pa si ish-bashkëshorti i saj fuste me nervozizëm çantën në bagazhin e një taksie, duke e shtyrë me këmbë. Pas pak makina u zhduk në kthesë.
Kaluan disa muaj.
Divorci nuk ishte i lehtë. Krenari u përpoq ta paraqiste Eriolën si grua lakmitare, që kërkonte vetëm përfitime. Debati më i madh shpërtheu për makinën e blerë gjatë martesës. Ai pretendonte se e kishte paguar i vetëm dhe se ajo thjesht e përdorte.
— Zoti gjyqtar, çdo lek e kam nxjerrë unë! Dokumentet janë në emrin tim! — këmbëngulte ai në sallë. — Ajo nuk ka dhënë asnjë kontribut!
Eriola, e qetë dhe e përgatitur, hapi dosjen e saj. Një nga një vendosi mbi tavolinë ekstraktet bankare, transfertat, mandatet e pagesave. Madje edhe kontratën e parapagimit, ku dallohej qartë firma e saj.
— Nuk kërkoj pjesën e tij, — tha me ton të matur. — Por as timen nuk do ta fal.
Vendimi i gjykatës ishte i drejtë: makina duhej shitur dhe shuma të ndahej mes tyre.
Kjo e tërboi Krenarin. Automjeti ishte regjistruar në emrin e tij dhe ai tashmë e konsideronte pronë personale. Tani duhej ta nxirrte në shitje. Doli nga salla me fytyrë të ngrysur, i mbushur me helm.
Në shtëpinë e nënës, Hyrie Qafoku, nuk e priti asnjë fjalë ngushëlluese.
— Ç’bëre kështu, more djalë? — shpërtheu ajo. — Ia dhe gjithçka në dorë! Makinën, pjesën e pasurisë! As një avokat të zotin nuk gjete?
Për më tepër, Krenari kishte marrë një kredi për të paguar festën e motrës në restorant, sepse, sipas tij, “e kishte lënë në baltë me çështjen e apartamentit”. Tani jetonte në një cep të ngushtë të banesës së Hyries, me një krevat portativ pranë murit dhe me këstin e bankës mbi supe.
Ndërkohë, Eriola për herë të parë pas shumë kohësh flinte e qetë. Shtëpia ishte e heshtur, pa britma, pa përçmim, pa tension. Ajo e kuptoi se ishte ende e re për t’u lidhur pas një njeriu që nuk dinte të respektonte. Burrat e denjë nuk mungojnë — mjafton të dallosh në kohë kush është përballë teje. Dhe këtë herë, ajo kishte mësuar ta bënte.