– Çfarë? – Eriola ngriti sytë nga pjata ku ende avullonte tava me patate që kishte përgatitur sapo ishte kthyer nga puna.
Përballë saj, Oltiani rrinte i mbështetur në karrige, me atë qetësinë e vet të zakonshme që i shfaqej sa herë flitej për llogari, plane dhe shifra. Në kuzhinën e tyre të vogël, në apartamentin me dy dhoma në periferi të Tiranës, drita e verdhë e llambës së vjetër krijonte një ndjesi ngrohtësie. Heshtjen e lehtë e prishte vetëm gumëzhima e frigoriferit. Brenda saj lëvizi një ndjesi e paqartë – jo fyerje, por më tepër habi e përzier me gatishmërinë e zakonshme për të bërë kompromis.
– Mirë, – tha ajo qetësisht, duke lënë pirunin mënjanë. – Nëse kjo të jep më shumë siguri, le ta provojmë.
Oltiani pohoi me kokë, si të kishte qenë i bindur për përgjigjen e saj, dhe mori gotën me ujë. Ai ishte tridhjetë e tetë vjeç, ajo tridhjetë e pesë. Tetë vite martesë, një jetë e ndërtuar me përpjekje, punë që sillnin të ardhura të qëndrueshme, por jo luks. Ai ishte specialist kryesor në departamentin IT të një kompanie të madhe, ndërsa Eriola punonte si kontabiliste e lartë në një firmë furnizimesh. Diferenca mes pagave të tyre ishte e dukshme, edhe pse kurrë më parë nuk e kishin vënë në plan të parë.
– Mendoj se kështu është më e drejtë, – vazhdoi ai me ton më të butë. – Ti vetë ke thënë që do të kursesh më shumë për planet e tua. Unë do të mbuloj pjesën time të plotë. Faturat i ndajmë përgjysmë, ushqimet po ashtu. Çdo gjë tjetër, secili nga paga e vet.
Eriola buzëqeshi lehtë dhe u ngrit të pastronte tryezën. Uji i ngrohtë rridhte mbi enët, ndërsa ajo mendonte për të gjitha shpenzimet e vogla që prej vitesh i kishte marrë përsipër pa shumë diskutim: pazarin javor, detergjentët, riparimet e vogla në shtëpi, dhuratat për prindërit në festa, madje edhe abonimet në pishinë ku shkonin bashkë fundjavave. Nuk i kishte parë si sakrificë – ishin pjesë e jetës së përbashkët. Por tani, që ai vetë propozoi ndarjen e qartë, brenda saj u zgjuan kureshtja dhe dëshira për të parë shifrat realisht.
– Atëherë po bëjmë kështu, – tha ajo, duke fshirë duart me peshqir. – Do të mbaj një bllok shënimesh ose një aplikacion ku do të regjistroj çdo shpenzim të përbashkët. Që të mos ketë keqkuptime. Je dakord?
Oltiani ngriti supet, dukshëm i kënaqur nga mirëkuptimi i saj.
– Patjetër. Dua që çdo gjë të jetë transparente. Jam lodhur nga muhabetet “nga buxheti i përbashkët” kur në fund të muajit nuk dihet ku shkuan paratë.
Marrëveshja u bë po atë mbrëmje. Çdo muaj do të transferonin një shumë fikse në një llogari të përbashkët për faturat dhe blerjet e mëdha; pjesa tjetër do të menaxhohej individualisht. Eriola nuk kundërshtoi. E puthi në faqe dhe u drejtua nga kuzhina për të zier çajin. Ndërkohë, në mendje i formohej një plan: do ta mbante evidencën më të saktë se kurrë. Jo për hakmarrje. Thjesht për drejtësi, ashtu siç dëshironte ai.
Java e parë kaloi pa tension. Si kontabiliste, ajo ishte mësuar me rendin dhe shifrat. Shkarkoi një aplikacion të thjeshtë në telefon dhe regjistronte çdo pagesë. Të hënën, pas punës, ndaloi në supermarket dhe bëri pazarin për shtatë ditë: mish pule, perime, qumësht, bukë, drithëra. Fatura arriti rreth 8 200 lekë. Më parë paguante me kartën e përbashkët dhe nuk mendonte dy herë. Tani i dërgoi mesazh: “Pazari i javës – 8 240 lekë. Pjesa jote – 4 120.” Ai u përgjigj menjëherë: “Ok, i kalova.” Paratë mbërritën në mbrëmje. Gjithçka dukej e thjeshtë.
Por që ditën e dytë, Eriola ndjeu ndryshimin. Dikur merrte pa hezitim një kos shtesë apo një djathë cilësor pa parë çmimin. Tani, sa herë hapte frigoriferin, në mendje i ndante produktet në dysh. “Gjysma është nga paga ime.” Ishte e çuditshme, por kjo i jepte një qetësi të re. Si të shihte për herë të parë peshën reale të kontributit të saj.
Oltiani, ndërkohë, ishte me humor të mirë. Fliste për projektet në punë, për bonusin tremujor që i ishte rritur, madje propozoi të shkonin në kinema fundjavën – “nga ana ime”, siç tha me buzëqeshje. Eriola pranoi. Ulur në kolltukët e rehatshëm të sallës, me kovën e kokoshkave mes tyre, ajo e dëgjonte teksa komentonte filmin dhe mendonte se ndoshta kjo mënyrë e re do t’u sillte më shumë rregull.
Kaloi një muaj. Çdo mbrëmje, pas darke, ajo hapte aplikacionin dhe përditësonte totalet. Faturat e energjisë dhe ujit – 6 800 lekë për të dy, interneti dhe televizioni – 1 500, ushqimet – 33 200 lekë në muaj, detergjentë dhe gjëra të vogla – 5 100, karburanti për makinën e saj (kur e çonte Oltianin në punë dy herë në javë, ndërsa makina e tij ishte në servis) – 4 000. Çdo shifër ndahej më dysh dhe i dërgohej me mesazh. Ai i transferonte pa debat.
Megjithatë, dalëngadalë, në bisedat e tyre u shfaqën nota të lehta tensioni. Një mbrëmje, ndërsa Eriola po përgatiste perime të ziera me mish gjeli, Oltiani hyri në kuzhinë dhe hodhi sytë nga tigani.
– Më duket sikur kohët e fundit po marrim më pak mish, – tha, duke e përqafuar nga pas. – Më parë blije më shumë.
Aroma e rozmarinës dhe hudhrës mbushte ajrin. Ajo fshiu duart në përparëse dhe u kthye nga ai.
– Sepse tani i ndajmë shpenzimet, – u përgjigj me qetësi. – Pjesa ime e pazarit është aq sa përballoj nga paga ime. Nëse dëshiron më shumë mish, mund ta blesh nga pjesa jote.
Ai e pa për një çast, sikur po përpiqej ta përtypte logjikën e saj.
– Po… e drejtë, – murmuriti dhe u largua drejt dhomës së ndenjjes.
Eriola u kthye te soba. Nuk ndiente as kënaqësi, as mllef. Vetëm një fakt të thjeshtë: dikur mund të shpenzonte tre mijë lekë për një copë të mirë viçi apo peshk të freskët pa u menduar, sepse gjithçka ishte “e jona”. Tani çdo lek kishte emër.
Dy javë më vonë, Oltiani u kthye nga puna më vonë se zakonisht. Ajo kishte shtruar tryezën: sallatë e lehtë, patate të pjekura, çaj. Ai u ul, fërkoi tëmthat dhe, pas një heshtjeje të shkurtër, e pyeti:
– Eriola, a mund të shohësh sa shpenzonim për ushqime vitin e kaluar? Thjesht dua të krahasoj shifrat.