Ajo hapi aplikacionin në telefon, gjeti faturat e ruajtura në “cloud” dhe i tregoi një tabelë të përgatitur me kujdes. Shifrat binin në sy menjëherë: ishin dukshëm më të larta se sa ai priste. Oltiani qëndroi për disa çaste i heshtur, duke lëvizur gishtin mbi ekran, sikur donte të sigurohej se nuk po gabonte në lexim.
– Çudi… – murmuriti më në fund. – Do të thotë që më parë ti mbuloje pothuajse gjithçka vetë?
– Jo gjithçka, – e korrigjoi ajo me zë të butë. – Thjesht merrja përsipër më shumë shpenzime të vogla. E di që më pëlqen ta mbaj shtëpinë me shije: fruta të freskëta, vaj cilësor, ndonjë tufë lule herë pas here. Këto i paguaja nga rroga ime.
Ai bëri me kokë në shenjë pranimi, por në vështrimin e tij u shfaq një hutim i lehtë, si një hije që nuk ishte aty më parë. Atë mbrëmje u shtrinë më herët se zakonisht. Në errësirë, Eriola dëgjonte frymëmarrjen e rregullt të tij dhe pyeste veten sa kohë do t’i duhej që ai të kuptonte tërësinë e asaj që po shihte vetëm në shifra.
Ditët kaluan dhe Oltiani nisi të vërente gjëra që më parë i kishin shpëtuar. Fillimisht ishin detaje të vogla. Një fundjavë vendosi të shkonte vetë në supermarket, “për të ndihmuar”. U kthye me çanta të mbushura plot, i renditi mbi tavolinë dhe tha me krenari:
– Ja, mora gjithçka që zakonisht blen ti, madje edhe ca më shumë!
Eriola hodhi një sy faturës. Totali ishte afro një herë e gjysmë më i lartë se zakonisht. Ajo buzëqeshi lehtë.
– Shumë mirë. Pjesa jote është kjo shifër këtu. Të lutem ma transfero, që të rregulloj pjesën time.
Ai e bëri pagesën, por gjatë gjithë mbrëmjes dukej i zhytur në mendime. Kur po shihnin një serial në divan, papritur uli zërin e televizorit dhe u kthye nga ajo.
– Më thuaj… më parë, i llogarisje kështu të gjitha?
– Jo, – u përgjigj ajo pa e shkëputur shikimin nga ekrani. – Më parë thjesht blija atë që duhej për shtëpinë. Nuk i ndaja në “të tuat” e “të miat”.
Ai nuk foli më. Të nesërmen, kur erdhi fatura e energjisë – pak më e lartë se zakonisht, sepse ai e linte kompjuterin ndezur natën – Oltiani e mori vetë iniciativën.
– Po e paguaj unë të gjithën këtë herë. S’ka nevojë ta ndajmë deri në qindarkë.
– Në rregull, – tha Eriola. – Atëherë muajin tjetër internetin e mbuloj unë.
Ai pranoi, por në fytyrën e tij lexohej qartë se po ndryshonte diçka në mënyrën si e konceptonte balancën mes tyre.
Kaloi edhe një muaj. Eriola vazhdonte të mbante shënime me të njëjtën përpikëri si më parë. Nuk po kursente më shumë se zakonisht; thjesht çdo lek tani ishte i dokumentuar. Ndërkohë, Oltiani e hapte gjithnjë e më shpesh aplikacionin bankar në mbrëmje. Një natë, teksa pinin çaj në kuzhinë, ai la telefonin mbi tavolinë dhe tha:
– I pashë shpenzimet e dy muajve të fundit. Më janë rritur shumë. Ndërkohë paga ka mbetur e njëjtë.
Ajo vendosi filxhanin në pjatëz dhe e pa drejt e në sy, pa asnjë gjurmë qortimi.
– Sepse më parë një pjesë e atyre shpenzimeve i merrja unë mbi vete. Jo vetëm ushqimet. Edhe detergjentët, dhuratat për përvjetorin e prindërve të tu, madje edhe fundjavën te motra jote – karburantin dhe ushqimet i pagova unë.
Ai u rrudh në mendime, duke rikthyer në kujtesë situatat. Pastaj tundi kokën ngadalë.
– Nuk e kisha kuptuar që bëhej fjalë për kaq shumë.
Ajo i buzëqeshi me një butësi që nuk kishte asgjë triumfuese.
– As unë nuk e kuptoja plotësisht, derisa fillova t’i shënoj. Tani gjithçka është e qartë. Siç deshe ti.
Ai u ngrit dhe iu afrua dritares. Në oborrin e mbrëmjes po binte dëbora e parë, e lehtë dhe e heshtur. Brenda mbretëronte ngrohtësi; ajri mbante aromë menteje nga çaji i sapozier. Pas një heshtjeje të gjatë, ai foli:
– Mendoja se do të ishte më e thjeshtë. Ta ndanim dhe kaq. Por duket se pa kontributin tënd, buxheti im mezi mban.
Eriola u afrua pranë tij dhe vendosi dorën mbi supin e tij. Nuk ndjeu as fitore, as hakmarrje – vetëm një qetësi të thellë. Biseda që kishin nisur po i afrohej thelbit të vërtetë: sa kushtonte në të vërtetë shtëpia e tyre, jeta e përbashkët dhe puna e padukshme që ajo bënte çdo ditë pa kërkuar llogari.
Ai mori frymë thellë.
– Ndoshta duhet t’i rishikojmë kushtet. Të paktën pjesërisht…
Ajo miratoi me kokë, pa e shtyrë më tej diskutimin. E dinte që të nesërmen ai do të shihte sërish shifrat dhe do të kuptonte edhe më shumë. Ndërsa ajo do të vazhdonte të mbante shënimet e saj me të njëjtën qetësi.
Atë mbrëmje nuk folën më për këtë. Mbaruan çajin, panë lajmet dhe u shtrinë, secili i zhytur në mendimet e veta. Të nesërmen Oltiani doli më herët për në punë. Eriola, vetëm në apartamentin e qetë, u ul sërish në tryezën e kuzhinës dhe hapi aplikacionin e llogarive. Nuk ndiente as mllef, as gëzim – vetëm bindjen se tani gjithçka ishte e dukshme, ashtu siç ai kishte kërkuar.
Javët kaluan. Oltiani filloi të merrte më shumë përgjegjësi në shtëpi. Përgatiste lista blerjesh, ndalonte në supermarket pas pune dhe madje nisi të mbante shënime të tijat në telefon. Në mbrëmje kuzhina mbushej me aromë perimesh të ziera, bukë të freskët, e herë pas here me byrekun me mollë që Eriola përgatiste fundjavave. Por tani çdo produkt kishte etiketën e vet të heshtur: “pjesa ime” ose “pjesa e tij”.
Një të shtunë u kthye me çanta të rënda dhe, ndërsa i nxirrte mbi tavolinë, tha me një lloj gëzimi fëminor:
– Mora gjithçka për javën, edhe ullinjtë që të pëlqejnë dhe një djathë cilësor. Thashë të të bëj qejfin.
Drita e diellit hynte në shirita të artë mbi mbulesë, ndërsa aroma e frutave të freskëta përhapej në kuzhinë. Eriola kontrolloi faturën me qetësi.
– Faleminderit. Totali është 4 700 lekë. Do ta dërgoj pjesën time sonte.
Ai miratoi, por buzëqeshja iu zbeh pak. Gjatë darkës, la pirunin dhe e vështroi gjatë.
– Më duket se nuk e kam kuptuar kurrë sa kushton realisht kjo përditshmëri. Ti e bëje të dukej kaq e lehtë.
– E bëja sepse e konsideroja jetën tonë të përbashkët, – u përgjigj ajo qetë. – Tani po e ndajmë, siç propozove.
Ai nuk shtoi asgjë. Atë mbrëmje qëndroi gjatë përpara laptopit, duke shqyrtuar shpenzimet një nga një, sikur për herë të parë po përpiqej të kuptonte jo vetëm numrat, por peshën që fshihej pas tyre.