Tensioni mes tyre nuk shpërtheu menjëherë. Ai u rrit ngadalë, si një lumë i qetë që mbledh ujë përpara se të përplaset mbi gurë. Në fillim ishin vetëm vërejtje të vogla, thuajse të padëmshme. Kur erdhi fatura e energjisë – pak më e lartë se zakonisht, sepse Oltiani kishte nisur të punonte më shpesh nga shtëpia dhe e linte kompjuterin ndezur edhe natën – ai e pa shumën, mblodhi buzët dhe nxori një psherëtimë të thellë.
– Ndoshta këtë herë mund të mbulosh ti pjesën më të madhe? – tha me një ton të kujdesshëm. – Këtë muaj jam i ngarkuar dhe shpenzimet më janë shtuar.
Eriola tundte lugën në filxhanin e çajit, pa ngritur zërin.
– Kemi rënë dakord për ndarje të barabartë, Oltian. Nëse do ta ndryshojmë marrëveshjen, le ta diskutojmë së bashku.
Ai e pagoi faturën i vetëm, por diçka në mënyrën si lëvizte tregonte siklet. Mbrëmjeve e gjeje shpesh duke kontrolluar aplikacionin bankar, si të kërkonte një shifër që nuk po i dilte.
Kaloi edhe një muaj. Po përgatiteshin për një festë të vogël familjare – ditëlindjen e nënës së tij. Zakonisht, Eriola kujdesej për gjithçka: dhuratën, tortën, pjesën më të madhe të produkteve për tryezën. Këtë herë rregullat kishin ndryshuar. Oltiani bleu vetë një tufë lulesh dhe një kuti çokollatash. Por kur erdhi momenti të paguhej torta dhe mishi për sallatat, ai vështroi totalin dhe foli me zë të ulët:
– Me sa duket, vetëm nuk e përballoj dot festën siç e kemi bërë gjithmonë. Më parë ti shtoje nga të tuat…
Eriola qëndronte pranë sobës, ku gatimi ziente ngadalë, dhe u përgjigj pa asnjë ashpërsi:
– Po, shtoja. Sepse doja që gjithçka të ishte e bukur për familjen tënde. Tani le të vendosim bashkë si ta bëjmë.
Vendosën ta ndanin shpenzimin përgjysmë, por gjatë gjithë mbrëmjes Oltiani dukej i humbur në mendime. Pasi të ftuarit u larguan dhe po pastronin kuzhinën, ai ndaloi papritur në mes të dhomës.
– Eriola, po e kuptoj se sa shumë gjëra i kam marrë si të mirëqena. Jo vetëm paratë. Koha jote, kujdesi, fakti që mban mend çfarë i pëlqen secilit… Por prapë… është e çuditshme të ndihesh sikur je gjithmonë në minus.
Ajo iu afrua dhe i vendosi dorën mbi shpatull. Në apartament ishte ngrohtë; jashtë, bora e parë binte e heshtur, ndërsa aroma e vaniljes nga torta e ftohur mbushte ajrin.
– Nuk doja të ndiheshe në humbje. Doja vetëm të shihje realitetin ashtu siç është.
Ai pohoi lehtë, por në sytë e tij u duk një përzierje hutimi dhe lodhjeje që sa vinte e thellohej.
Kulmi erdhi papritur, në mes të javës pasuese. Frigoriferi, që i kishte shërbyer tetë vjet pa probleme, filloi të gumëzhinte më fort se zakonisht dhe më pas heshti krejt. Kur Eriola u kthye nga puna, gjeti ujë në dysheme dhe ushqimet që po prisnin të prisheshin. Thirrën një teknik. Verdikti ishte i qartë: kompresori kishte dalë jashtë funksioni. Riparimi kushtonte tridhjetë e pesë mijë lekë; një frigorifer i ri – tetëdhjetë e pesë mijë.
Oltiani u ul në tavolinë me preventivin përpara. Drita e llambës theksonte çdo shifër në letër, sikur t’i bënte edhe më të rënda.
– Nuk i kam tani këto para të plota, – tha me zë të ulët, duke kaluar dorën nëpër flokë. – Shpërblimi vjen pas tri javësh, ndërsa në kartë, pas gjithë pagesave, ka mbetur shumë pak. Të marr kredi… nuk më duket zgjidhje.
Eriola qëndronte pranë dritares, duke parë borën që mbulonte parvazin me një shtresë të bardhë. Ndjeu një shtrëngim në kraharor, por foli qetësisht.
– Më parë do t’i merrnim nga fondi i përbashkët, që unë e mbushja gjithmonë pak më tepër. Ose do të shtoja nga kursimet e mia, sepse kjo është shtëpia jonë.
Ai e ngriti kokën. Në shikimin e tij përziheshin lodhja, bezdia dhe një kuptim i vonuar.
– Do të thotë se unë nuk kam parë kurrë panoramën e plotë. Ti ke mbuluar gjithmonë këto “gjëra të vogla” që në fakt mbajnë gjithë përditshmërinë. Ushqimet, dhuratat, riparimet, madje edhe abonimet në palestër që nuk i përdorim prej muajsh, por ti i rinovoje… Mendoja se paga ime ishte shtylla kryesore. Tani po kuptoj se pa kontributin tënd, niveli ynë i jetesës do të shembej.
Ai u ngrit dhe bëri disa hapa në kuzhinë, pastaj u ndal përballë saj. Jashtë dëgjohej zhurma e lehtë e makinave mbi borë.
– Eriola, nuk mund të vazhdoj të sillem sikur çdo gjë është në rregull. Çdo muaj shoh shifrat dhe kuptoj se pa ty do të kishim kursyer për çdo gjë – për ushqimin, pushimet, madje edhe për gjërat më të thjeshta. E propozova buxhetin e ndarë sepse mendoja se shpenzoje më pak. Por doli e kundërta…
Fjala iu drodh dhe ai ktheu kokën nga dritarja.
Ajo iu afrua dhe i preku butë dorën.
– Nuk ishte për të të ulur apo për të të treguar se kam të drejtë. Thjesht pranova, që ta shihje vetë. Tani mund të flasim seriozisht – jo për shifra, por për vlerën që i japim njëri‑tjetrit. Jo vetëm në lekë.
Oltiani bëri me kokë, por hutimi mbeti në sytë e tij. Kur foli sërish, në zërin e tij ndihej një lloj dëshpërimi i fshehur.
– Atëherë të ulemi dhe ta rishohim gjithçka nga e para. Deri në qindarkën e fundit. Nuk dua të jetoj më sikur jemi thjesht bashkëqiramarrës. Por kam frikë se nëse e hapim këtë bisedë siç duhet… shumë gjëra do të ndryshojnë. Dhe nuk e di nëse jam gati për atë që do të dalë në pah.
Eriola e pa drejt në sy dhe ndjeu brenda vetes një përzierje shprese dhe ankthi. Bora vazhdonte të binte, duke mbuluar oborrin me një heshtje të bardhë. Ajo e dinte se kjo bisedë, e shtyrë prej muajsh, tashmë ishte e pashmangshme. Nga mënyra si do ta përballonin, varej nëse shtëpia e tyre do të mbetej vërtet e përbashkët apo do të ndahej në dy botë të veçuara nga një vijë e padukshme.
Po atë mbrëmje u ulën në tryezën e kuzhinës. Jashtë ishte errësuar plotësisht dhe flokët e borës binin të lehtë, pothuaj të padëgjueshëm. Eriola vendosi përpara Oltianit një filxhan çaji me nenexhik dhe limon, nga i cili ngrihej avull i hollë, dhe u ul përballë tij, me duart e mbledhura në prehër. Dhoma ishte e ngrohtë, por ajri mbante atë tension të veçantë që lind kur fjalët e shtyra për një kohë të gjatë janë gati të shqiptohen.
– Le të flasim, – tha ajo më në fund.