Gërricja e hekurit mbi hekur në hyrjen bosh të pallatit ushtoi si një krismë e thatë. Hyrie Gjoka, trupmadhe dhe e veshur me një pallto të vjetër që i varej rëndë mbi supe, rregulloi shaminë që i kishte rrëshqitur dhe shtyu edhe më fort levën metalike. Duart i dridheshin jo nga frika, por nga sforcimi i madh.
— Mami, ndoshta s’duhet… po sikur të na dëgjojnë komshinjtë? — pëshpëriti Mimoza Marku, duke kafshuar buzën nga ankthi. Në karrocë rrinte ulur trevjeçari Arlind Begaj, i hutuar nga zhurmat.
— Hë, pusho! — ia preu Hyrie, ndërsa fshinte djersën nga balli. — Do t’u themi që kemi humbur çelësat. Teuta Begaj do të rrijë edhe një vit në Kukës, duke punuar si e çmendur për ca lekë më shumë. Ç’kuptim ka të mbetet shtëpia bosh? A s’po mbytesh me djalin në një dhomë të vetme në atë apartamentin tonë të vjetër? Ja pra. Do sistemohesh këtu, do fshish pluhurat. Faturat nga kutia e postës do t’i marr vetë. Askush s’do guxojë të flasë.
Më në fund dera lëshoi një kërcitje të thellë dhe u hap. Një erë boje të freskët dhe mobilimi të ri i goditi në fytyrë, e përzier me heshtjen e rëndë të një shtëpie të pabanuar. Hyrie Gjoka u drejtua me një lloj krenarie dhe hyri e para në korridorin gjysmë të errët.
— Shiko ç’pallat ka ngritur për vete… — mërmëriti, duke kërkuar çelësin e dritës. — Parket i ri, pasqyra kudo. Ndërsa nëna e saj s’e ka ndërruar pllakën e banjës prej dyzet vitesh.
Papritur, qetësia u shqye nga një ulërimë e mprehtë alarmi. Sirena shpërtheu aq befas dhe me aq forcë, sa Hyries i shpëtoi leva nga dora dhe ra mbi dyshemenë e çelët. Zëri therës i binte në vesh dhe i dridhte kraharorin. Pas pak u dëgjuan hapa të rëndë në shkallë.
— Ndal! Nxirrini duart nga xhepat! — ushtoi një zë autoritar nga korridori.
Hyrie Gjoka mbeti si e ngrirë, duke parë dritat e kuqe që pulsonin në mur, ndërsa këmbët sikur nuk e mbanin më.
Teuta Begaj e njihte shijen e padrejtësisë që nga kopshti. Ishte shija e bollgurit të ftohtë dhe e ujit të akullt të çezmës. Ndërkohë që Mimozës i blinin fustane me dantella dhe këpucë me majë të lustruar, asaj i binte të vishte gjithmonë rrobat e motrës: nga bluzat e zgjeruara te çizmet e rënda me vrima.
— Mami, unë kam edhe unë një hall, — tha ajo një mbrëmje, me zërin që i dridhej lehtë.