— Mami, më është shqitur thembra, — pëshpëriti Teuta dhjetëvjeçare, duke ngritur këmbën që t’i tregonte vrimën e hapur në majë të çizmes.
Hyrie Gjoka as nuk e ktheu kokën nga ekrani i televizorit.
— Do t’ia hedhim pak ngjitës dhe mbaron puna. Mimozës i duhet xhup i ri, është rritur, i vjen turp para djemve. Ti vetëm shkon e vjen nga shkolla, s’të gjen gjë.
Babai ishte larguar kur Teuta ishte vetëm gjashtë vjeçe. Që prej asaj dite, në shtëpi gjendej bukë e ndenjur dhe përkëdhelje vetëm për Mimoza Markun. Ajo dinte si ta merrte nënën me të mirë: e përqafonte në momentin e duhur, i lëvdonte qofte që mezi haheshin ose shpërthente në lot sa për sy e faqe. Teuta nuk e kishte atë aftësi. Ajo u rrit e heshtur, paksa e ashpër në sjellje, por me një kokëfortësi që nuk thyhej.
Kur Mimoza u martua sapo mbushi tetëmbëdhjetë, Teuta ndjeu sikur mori frymë më lirshëm. Mirëpo lehtësimi zgjati pak. Dy vjet më pas, motra u kthye në shtëpi me një valixhe, me ëndrra të rrënuara dhe me një fëmijë në bark. Burri kishte rezultuar i dhënë pas pijes dhe aventurave.
— Si ta nxjerr jashtë? — ankohej Hyrie Gjoka, ndërsa sistemoi Mimozën në të vetmin shtrat të dhomës së gjumit. — Do bëhet nënë tani. Ti, Teutë, hape krevatin e palosshëm në sallon. Ç’të mungon ty?
Krevati i palosshëm kërciste sa herë që ajo lëvizte. Nën dritën e zbehtë, Teuta mësonte pa u lodhur. Në universitet hyri me forcat e veta, në degë me kuotë shteti.
— Lëre shkollën, — murmuriste e ëma, kur Teuta punonte natën si sistemuese në një dyqan 24-orësh, vetëm që të blinte një palë xhinse të mira. — Shko dado në kopsht. Edhe Arlind Begaj do jetë nën kujdes, edhe ndonjë lek hyn në shtëpi. Mimoza duhet të marrë veten, është e dobët pas lindjes.
— Nuk do punoj dado, mami, — tha Teuta një mbrëmje, duke futur librat në çantë. — Po zhvendosem në konvikt.
— Shumë e madhe e paska mendjen! — i bërtiti pas shpine Hyrie Gjoka. — Pa nënë do humbasësh! Do kthehesh zvarrë, po atëherë do jetë vonë!
Teuta nuk u kthye kurrë zvarrë. E mbaroi fakultetin me rezultate të shkëlqyera, ndërsa Mimoza ndërronte partnerë, duke ia lënë Arlindin gjyshes. Pastaj Teuta firmosi një kontratë pune dhe u nis drejt veriut, në Kukës. Për tre vite me radhë jetoi në një barakë të ftohtë, përballë dimrave të ashpër që dukeshin të pafund.