Ajo e shihte diellin rrallë, vetëm në ditë festash, dhe punonte nga dymbëdhjetë orë në ditë, pa asnjë pushim javor. E dinte shumë mirë pse po e sakrifikonte veten në atë mënyrë.
Kur u kthye më në fund dhe bleu apartamentin e saj, lajmi nuk i shkoi Hyrie Gjokës nga goja e së bijës — ia çuan fjalën të njohurit.
Përplasja ndodhi në kuzhinën e kushërirës së saj, Qëndresa Qafoku, ku Teuta kishte bujtur për disa ditë. Hyrie Gjoka hyri si furtunë, me sytë që i digjnin nga zemërimi.
— As si njeri s’më llogarit mua, moj vajzë?! — bërtiti ajo, duke goditur tavolinën me pëllëmbë. — Bleve shtëpi dhe nuk pate mundim të ma thuash? Turp të kesh, Teuta! Motra jote rri ngjeshur në një dhomë me fëmijën, mbi shpinën time, ndërsa ti mendon të rehatosesh në dy dhoma?
Teuta, e qetë, po mbushte filxhanët me çaj.
— Për atë shtëpi kam djersitur tre vjet rresht, si kafshë pune, — tha me ton të matur. — Ndërkohë që Mimoza merrej me jetën e saj sentimentale.
— Mos guxo të flasësh ashtu për motrën! — Hyrie Gjoka ngriti dorën sikur do ta godiste, por Teuta nuk lëvizi as një hap. — Asaj i duhet më shumë! Ka fëmijë! Nesër do t’ia dorëzosh çelësat. Ti vjen jeton me mua, ndërsa Mimoza futet në shtëpinë e re. Shkolla e Arlindit është afër, ka dhe kënd lojërash poshtë pallatit. Ti gjithsesi do ikësh prapë në punë — pse të mbetet bosh?
— Jo, mami. Ajo është shtëpia ime. Mimoza nuk do ta kalojë pragun e saj.
— Ashtu qenka? Atëherë rri me mobiliet e tua dhe mbyte veten me lakminë! — shpërtheu Hyrie Gjoka dhe përplasi derën aq fort, sa gotat në bufe kërcitën.
Një javë më vonë, Teuta u nis sërish. Kontrata iu zgjat, madje mori edhe ngritje në detyrë. Çelësat ia la Qëndresës, duke i kërkuar vetëm t’i merrte postën herë pas here. Por në çastin e fundit, e shtyrë nga një parandjenjë e pashpjegueshme, vendosi të aktivizonte sistemin e alarmit në apartament.
Në komisariat, Hyrie Gjoka rrinte e mpakur në një stol të ngushtë, me çantën bosh të shtrënguar në duar. Pranë saj, Mimoza fshinte lotët në heshtje.
— Po bravën pse e dëmtuat? — pyeti me zë të lodhur oficeri i turnit, teksa shfletonte pasaportat e tyre.
— Nuk kemi thyer asgjë! Çelësat na mbetën në shtëpi! — u përpoq Hyrie Gjoka të rikthente tonin autoritar, por zëri i dridhej. — Është banesa e vajzës sime! Kam të drejtë të hyj!
— Pronarja ka deklaruar se nuk ka dhënë leje askujt të futet në apartamentin e saj.