— Pronarja nuk ka ftuar askënd në banesë. Alarmit i ra me të drejtë, — e preu shkurt polici. — Së shpejti vjen personi i autorizuar me dokumentet përkatëse.
Kur në prag u shfaq Qëndresa Qafoku, Hyrie Gjoka u ngrit me vrull, sikur t’i ishte kthyer shpresa.
— Qëndresë, thuaju të vërtetën! Thuaju që jemi të afërmit! Teuta thjesht nuk ju ka njoftuar, ajo gjithmonë ka qenë pak… e shpërqendruar.
Vështrimi i Qëndresës mbi tezen ishte i akullt, me një përbuzje që s’përpiqej ta fshihte.
— Teuta nuk është aspak e shpërqendruar. Ajo i kishte menduar të gjitha. E dinte që do të përpiqeshit të hynit.
— Si guxon të flasësh kështu?! — shpërtheu Mimoza Marku me zë të mprehtë. — Ne jemi gjaku i saj!
— Gjaku nuk hap dyer me levë hekuri, — ia ktheu prerë Qëndresa. — Teuta nuk do ta tërheqë kallëzimin. Megjithatë, kam kërkuar që çështja të mos vazhdojë, nëse dorëzoni menjëherë çelësat dhe nuk i afroheni më kësaj godine.
Hyrie u ul rëndë, si e shfryrë. E gjithë trimëria që kishte shfaqur pak më parë u zhduk, duke lënë në fytyrën e saj vetëm një hije hidhërimi dhe mllefi.
— Shikoje si flet… — murmuriti me zë të ngjirur. — Për policinë la nënën e vet. Do t’i kujtohen fjalët e mia, do t’i kujtohen…
Dy ditë më pas, nga Kukësi, Teuta Begaj telefonoi Qëndresën. Zëri i saj vinte i largët, i mbytur nga zhurmat e linjës.
— Shite, Qëndresë. Shite apartamentin.
— Teuta, po çfarë thua? Çdo prizë e çdo ndërprerës i zgjodhe vetë…
— Nuk mund të kthehem më atje. Për mua ajo shtëpi do të mbajë gjithmonë erën e rëndë të parfumeve të Mimozës dhe shijen e hidhur të tradhtisë së mamit. Shite. Paratë dërgoji në llogari. Do blej një shtëpi në Vuno. Ose në Durrës. Sa më larg prej tyre. Aq larg sa të mos dinë as adresën.
Teuta doli nga baraka e kantierit. Përreth shtrihej pafundësia e bardhë, e heshtur, e veriut. Era e ftohtë i përplasej në fytyrë, duke e detyruar të mbyllte sytë. I erdhi ndër mend si, fëmijë, ngjiste këpucët me ngjitës dhe ëndërronte për një ditë kur nuk do të ngrinte më nga të ftohtit. Tani ndiente ngrohtësi. Për herë të parë në jetë. Sepse më në fund kishte vënë pikën e fundit në atë histori dhe kishte hequr nga supet barrën e së shkuarës që për vite me radhë e kishte tërhequr pas, drejt asaj divani të vjetër që kërciste në sallonin e shtëpisë së nënës.