Gjithmonë kam menduar se pafytyrësia njerëzore i ngjan një gazi të padukshëm: s’ka formë, s’ka ngjyrë, por pushton çdo hapësirë që i jepet derisa mjafton një shkëndijë e vogël për ta shpërthyer. Fjalia e tij ishte ajo shkëndijë. Po atë pasdite dorëzova kërkesën për divorc. Por le t’i marr gjërat me radhë.
Bashkëshorti im ende ligjërisht, Erion Prifti, ishte një njeri që jetonte me citate madhështore. Në zyrë mbante një pozicion modest si menaxher i ri për artikuj kancelarie, ndërsa në shtëpi sillej si senator romak para se të shpallte luftë. Unë, përkundrazi, adhuroja qetësinë, apartamentin tim me tre dhoma që e kisha blerë pesë vite përpara se të njihja këtë “filozof”, dhe rregullin që e mbaja me fanatizëm.
Kriza jonë shpërtheu ditën kur në pragun e banesës sime u shfaq Vjollca Ismaili me një valixhe të madhe dhe një kafaz ku një papagall i shqetësuar përplaste krahët.
— Familja është themeli i pathyeshëm mbi të cilin ngrihet autoriteti mashkullor! — deklaroi solemnisht Erioni, ndërsa e ftonte të ëmën brenda. — Mami do të qëndrojë me ne. Ka nevojë për kujdes… dhe për horizonte të reja!
— Hana Basha, — tha ajo me zë të dridhur emocional, duke i vendosur duart mbi gjoks e duke tundur byzylykët që i cingëronin. — Kjo shtëpi ka energji të bllokuar. I mungon rrënja. Kam sjellë forcën time krijuese për ta mbushur këtë enë të zbrazët ekzistence. Do të mbjellim këtu trungun tonë familjar!
U mbështeta te korniza e derës, me krahët e kryqëzuar.
— Vjollca Ismaili, sipas ligjeve elementare të fizikës, nëse një enë është plot, çdo përpjekje për të futur rrënjë të huaja do ta derdhë ujin mbi parket. Dhe ai parket më ka kushtuar tre mijë lekë metri katror. Rrënjët mbajini në vazo.
Ajo psherëtiu e indinjuar dhe tentoi të hidhte shallin e saj të gjerë mbi supe në mënyrë dramatike, por thekët iu kapën fort pas dorezës së derës. U tërhoq disa herë dhe përfundoi e ngatërruar në pëlhurën e vet si një insekt i majmë në rrjetë.
— Kujdes me aurën, mam, — i thashë me ëmbëlsi, ndërsa e çliroja.
Kështu nisi dita e parë e makthit tim. Vjollca Ismaili mori përsipër të “ribalancojë energjitë”: zhvendosi llambën time antike në tualet me arsyetimin se aty “rridhnin financat”, dhe filloi të riorganizonte çdo cep të shtëpisë sipas hartave të saj mistike, ndërsa unë kuptova se kjo ishte vetëm hyrja e një pushtimi që sapo kishte marrë formë dhe që do të vazhdonte me hapa edhe më të guximshëm.