Ndërkohë, mbi tryezën e ngrënies u shfaq një piramidë qelqi, e vendosur solemnisht nga Vjollca Ismaili, si të ishte gur themeli i një tempulli ezoterik. Erion Prifti, nga ana tjetër, po e përqafonte çdo ditë e më shumë rolin e zotërisë së pronës, me një seriozitet që do t’i kishte hije një pronari kështjelle mesjetare.
Pas dy javësh predikimesh të përditshme se gruaja duhet të jetë “lumë i bindur që përkëdhel shkëmbin e madhështisë mashkullore”, Erioni vendosi të kalojë në veprim. Ishim ulur për darkë, kur ai ngriti pirunin lart, si skeptër deti.
— Një sundimtar i vërtetë nuk mund të trajtohet si mysafir në shtëpinë e vet! — shpalli me ton dramatik. — Mamaja po rri e ngjeshur në një dhomë të vogël dhe ndihet e pavlerësuar. Energjia e saj pengohet nga mungesa e statusit. Nesër shkojmë te noteri dhe ti kalon gjysmën e apartamentit në emrin tim. Është drejtësi historike! Burrë e grua janë një trup i vetëm, ndaj edhe metrat katrorë duhen ndarë!
Vjollca mbylli sytë me përkushtim dhe pohoi me kokë.
— Vetëm duke u tretur në bashkëshortin, gruaja gjen fytyrën e saj të vërtetë…
— Erion, — thashë qetë, duke mbajtur gotën me ujë. — Neni 36 i Kodit të Familjes të Republikës së Shqipërisë e përcakton qartë: pasuria që secili bashkëshort ka pasur para martesës mbetet pronë personale dhe e pandashme. “Drejtësia” jote përplaset kokë më kokë me ligjin. Nuk do të ketë asnjë kalim prone.
Fytyra e tij mori ngjyrën e panxharit. Për të demonstruar tërbimin hyjnor, goditi tryezën me grusht, por përfundoi duke përplasur buzën e pjatës me supë të kuqe. Lëngu i nxehtë iu derdh mbi pantallonat e shtëpisë. U hodh në këmbë dhe nisi të kërcejë nëpër kuzhinë, duke rrëzuar karrige, si një majmun i pickuar nga uji i valë.
— Je grua lakmitare, pa shpirt! — ulërinte, ndërsa përpiqej të fshinte njollat. — Një bashkëshorte që nuk i jep burrit pasurinë është si pemë pa fryt! Kjo është pika e fundit! Nëse deri nesër në mbrëmje nuk firmos dhuratën, do të marr masa drastike!
Kjo fjali ishte sinjali që prisja.
Të nesërmen në mëngjes, ndërsa familja flinte deri vonë për të “rikuperuar aurën” pas dramës së darkës, unë shkova drejt e në gjykatë dhe dorëzova kërkesën për divorc.
Kur u ktheva, gjeta një pamje pothuajse piktoreske: Vjollca dhe Erioni rrinin të rehatuar në sallon, duke pirë çajin tim të koleksionit nga filxhanët më të shtrenjtë.
— Kishit të drejtë, — thanë ata njëzëri.