Në atë çast, zilja e derës jehoi prerë në korridor. Përpara hyrjes qëndronin dy djem të fuqishëm, veshur me kominoshe pune, me duar të mëdha dhe fytyra të palëvizshme.
— Keni porositur furgon transporti? — pyeti njëri me zë të trashë.
Erioni u kthye i hutuar.
— Çfarë furgoni? Çfarë transporti? — belbëzoi ai. — Ne presim ekipin e mjeshtërve, jo zhvendosje!
Unë dola përpara, duke mbajtur në dorë një dosje elegante me kapak krem.
— Njerëzit me mend, Erion, fillimisht lexojnë ligjet, — thashë me një buzëqeshje të qetë. — Dhe, mbi të gjitha, paguajnë vetë për rinovimet që ëndërrojnë. Universi juaj sot po zgjerohet… drejt një garsoniere me qira në periferi. Furgoni është paguar për dy orë. Djem, mund të filloni.
— Çfarë po nënkupton kjo?! Ku do t’i çoni gjërat tona?! — bërtiti Vjollca Ismaili, duke shtrënguar fort kafazin me papagallin e trembur.
— Do të thotë që, të dashurit e mi, sapo keni paketuar me përpikëri çdo send tuajin, duke ma kursyer mua gjithë stresin e një dëbimi formal, — nxora dokumentet nga dosja. — Këtu është kopja e kërkesës për divorc. Dhe këtu njoftimi për lirimin e banesës nga persona pa regjistrim dhe pa të drejtë pronësie. Bravat do të ndërrohen sot.
Erioni tentoi të fryhej si zakonisht, duke nxjerrë gjoksin për të shpërthyer në ndonjë citat pompoz. Hodhi një hap përpara — dhe shkelmoi drejt e mbi një kuti të hapur me kaktuset e preferuara të së ëmës.
Ulëriu nga dhimbja dhe u rrëzua përdhe, duke mbajtur këmbën. I gjithë ai patos teatral iu shfry si tullumbace e shpuar.
— Biri im! — klithi Vjollca, duke u hedhur drejt tij, por u ngatërrua në shallin e saj të gjatë dhe u përplas në dysheme, duke rrëzuar me zhurmë fikusin pranë derës.
Transportuesit shkëmbyen një vështrim të heshtur, me një buzëqeshje të lehtë ironike, dhe nisën të bartnin valixhet pa thënë asnjë fjalë.
Pas gjysmë ore, shkallët u zbrazën. Qëndroja në pragun e apartamentit tim — të qetë, të pastër, më në fund vetëm timin — dhe dëgjoja si në katin poshtë zëri i ish-bashkëshortit tim venitej, ndërsa fajësonte nënën për vendosjen “e gabuar” të piramidave energjetike.
Mbajeni mend, vajza: e vetmja “pronë” që ia vlen t’ua ofroni njerëzve të pacipë është hapësira para derës suaj — dhe vetëm nga ana e jashtme. Dashuria është e bukur, por certifikata e pronësisë është hajmalia më e sigurt kundër çdo syri të keq… dhe çdo paraziti.