“Mbaroi. Mblidhi plaçkat e tua, sepse mamaja ime me gjithë të afërmit do të shpërngulen këtu deri në Vitin e Ri, dhe askush prej tyre nuk është i kënaqur me ty.”
Apartamenti i kishte mbetur Ina Hasanit nga prindërit. Ishte një banesë me dy dhoma, në katin e katërt të një pallati të vjetër me tulla. Dritaret shihnin nga oborri i brendshëm, ku rreshtoheshin disa stola dhe ngriheshin plepa të gjatë që fishkëllenin lehtë kur frynte era. Prindërit kishin lënë gjithçka të sistemuar me kujdes, dhe pas gjashtë muajsh Ina u bë zyrtarisht pronare e vetme e shtëpisë.
Ajo e regjistroi pronën në emrin e saj, mori certifikatën e pronësisë dhe dalëngadalë u mësua me mendimin se ai vend ishte tashmë streha e saj, përgjegjësia dhe qetësia e saj.
Me Ilir Bashën u martuan një vit pasi ajo trashëgoi banesën. Dasma ishte e thjeshtë, pa bujë e pa lista të gjata të ftuarish. Iliri u zhvendos tek Ina, shiti garsonierën që kishte në periferi dhe paratë i depozitoi në bankë.
Jeta e tyre rridhte pa zhurmë: pa hare të mëdha, por edhe pa përplasje serioze. Iliri punonte në një kompani ndërtimi dhe shpesh kthehej vonë në mbrëmje. Ina merrej me financat e një firme të vogël; ajo mbaronte punë më herët dhe përgatiste darkën.
Muajt e parë të bashkëjetesës kaluan të qetë. Iliri nuk përzihej në mënyrën si menaxhohej shtëpia, as nuk kërkonte ndryshime. Ina e kishte rregulluar apartamentin sipas zakonit të saj: fotografitë e prindërve mbetën në mure, bufeti i vjetër me enët e porcelanit vazhdonte të zinte vendin e tij. Iliri nuk shfaqi kundërshtim.
Me kalimin e kohës, në derë nisi të shfaqej gjithnjë e më shpesh vjehrra. Nexhmije Çuko vinte zakonisht një herë në javë, ndonjëherë edhe më shpesh. Sillte qese me ushqime, hynte pa pritur të hapej dera plotësisht dhe e përshkonte shtëpinë me një vështrim të mprehtë e hetues. Ina mundohej të ruante mirësjelljen: i ofronte çaj, e dëgjonte ndërsa jepte këshilla.
— Dikush duhet të mendojë seriozisht për djalin tënd, — tha një ditë Nexhmije Çuko, duke soditur sallonin. — Iliri lodhet në këtë shtëpi kaq të ftohtë. Duhet të vendosësh perde më të ngrohta, ndoshta edhe një letër-muri më të gjallë.
Ina heshti. Shtëpia ishte e saj, e trashëguar nga prindërit. Nuk kishte ndërmend të ndryshonte as perdet, as muret, as frymën e saj. Por nuk donte as debat. Ishte më e lehtë të tundte kokën dhe ta linte të fliste.
— Gjithçka e ke marrë gati, por nuk po arrin ta kthesh në vatër, — vazhdoi vjehrra, duke nxjerrë një kavanoz reçeli nga çanta. — Iliri punon pa pushim, e në shtëpi e pret vetëm zbrazëti.
Nën tryezë, Ina shtrëngoi grushtet, por foli me qetësi:
— Iliri nuk është ankuar.
— Ai nuk ankohet kurrë, ashtu e ka natyrën, — psherëtiu Nexhmije Çuko. — Por një nënë e kupton kur fëmija i saj nuk është mirë.
Fëmijë. Iliri ishte tridhjetë e dy vjeç, por për të ëmën mbetej djali i vogël. Ina kishte mësuar t’i linte këto fjalë të kalonin pa u ndalur në mendjen e saj: t’i dëgjonte, të buzëqeshte lehtë dhe të vazhdonte punët e veta.
Iliri nuk e kuptonte se si prania e së ëmës po e rëndonte ajrin e shtëpisë. Përkundrazi, e kënaqte ardhja e saj. Kujdes, ushqim, vëmendje — gjëra që në fëmijëri nuk i kishte marrë mjaftueshëm. I ati ishte larguar herët nga jeta e tyre; Nexhmije Çuko e kishte rritur vetëm, duke punuar në dy vende pune dhe duke e lënë shpesh djalin tek fqinjët.
Tani ajo përpiqej të kompensonte mungesat. Çdo mbrëmje e telefononte, e pyeste si ishte, i jepte këshilla. Ndonjëherë Ina kapte copa bisedash:
— Mami, gjithçka është në rregull, mos u shqetëso.
— Ilir, unë mendoj vetëm për ty.
— E di, mami.
Ina nuk ndërhynte. Secili ka raportin e vet me prindërit; e rëndësishme ishte që ai raport të mos cenonte familjen e re.
Vjeshta u vendos plotësisht. Ditët u ftohën, shiu u bë më i shpeshtë. Ina nxori rrobat e trasha nga dollapi, ndërroi mbulesat verore me ato dimërore dhe vendosi qirinj në pragjet e dritareve. Gjëra të vogla që e bënin ambientin më të ngrohtë.
Dhjetori po afrohej. Ina po mendonte për natën e Vitit të Ri. Donte të organizonte një mbrëmje të thjeshtë, të ftonte disa miq të afërt, të zbukuronte shtëpinë. Asgjë madhështore — vetëm një mbrëmje e ngrohtë me njerëzit e zemrës.
Kohët e fundit, Iliri dukej i menduar. Kthehej në shtëpi në heshtje, shikonte gjatë ekranin e telefonit. Kur Ina e pyeste nëse kishte ndonjë problem, ai e shmangte.
— Jam mirë, thjesht i lodhur.
Një mbrëmje, gjatë darkës, më në fund foli:
— Mamaja dhe disa të afërm duan ta kalojnë Vitin e Ri në qytet. Nuk kanë ku të rrinë… ne jemi vetëm, kështu që mund të qëndrojnë tek ne.
Ina ngriti kokën nga pjata. Piruni mbeti pezull.
— Të gjithë? Sa veta bëhen?
Iliri ngriti supet pa e hequr shikimin nga pjata.
— Mami, tezja Vesa Lika, nipi Dritan Sinani me Xhoana Sotën… gjithsej gjashtë veta, maksimumi.
— Gjashtë persona? Në një apartament me dy dhoma?
— Vetëm nga 31 dhjetori deri më 2 janar. Çfarë problemi ka?
Ina vendosi pirunin mbi tavolinë, e ndjeu si diçka po i shtrëngohej në kraharor.
— Ilir, kjo është shtëpia ime dhe për një vendim të tillë duhet të flasim seriozisht para se të vendosësh në emrin tonë.