Iliri rrudhi ballin dhe buzëqeshi me përçmim.
— “Shtëpia ime, shtëpia ime”… — e imitoi me ironi. — Edhe unë jetoj këtu, apo jo?
— Po, jeton këtu, — ia ktheu Ina pa ngritur zërin. — Por kush hyn dhe kush qëndron në këtë apartament, këtë e vendos unë.
— Bëhet fjalë për nënën time, — tha Iliri me ton të prerë.
— Nëna jote vjen shpesh, askush s’e ka ndaluar, — u përgjigj ajo qetësisht. — Por të strehohen gjashtë veta për festa në një apartament kaq të vogël, këtë nuk e pranoj.
Iliri u mbështet pas karriges dhe kryqëzoi krahët mbi gjoks.
— Mirë pra. Do ta flasim më vonë.
Me kaq u mbyll biseda. Ina mblodhi enët në heshtje, ndërsa ai u zhduk në dhomë dhe ndezi televizorin. Mbrëmja kaloi e rëndë, pa asnjë fjalë tjetër mes tyre.
Të nesërmen, Ina u kthye në shtëpi më vonë se zakonisht. Mbledhja në punë ishte zgjatur dhe më pas e kishin mbajtur në magazinë me dokumentet e furnizimit. Kur arriti, po errësohej. Hapi derën, vari pallton — dhe menjëherë ndjeu se atmosfera ishte e tensionuar.
Iliri po e priste në korridor. Fytyra i ishte ashpërsuar, duart i kishte shtrënguar grusht.
Ina u ndal.
— Çfarë ka ndodhur?
Ai bëri një hap drejt saj.
— Mjaft më! Filloi të bësh gati gjërat e tua. Mami me gjithë fisin do të vijnë këtu deri pas Vitit të Ri, dhe ti s’ke pse të rrish.
Ina mbylli derën ngadalë pas shpine.
— Si the?
— Ashtu siç e dëgjove. Më mori në telefon. Kanë bërë gati valixhet, pasnesër nisen. U duhet vendi. Ti vetëm do t’u pengosh.
— Unë pengesë? Në shtëpinë time?
— Në shtëpinë time! — shpërtheu ai. — Edhe unë kam të drejtë këtu!
Ina hodhi çantën në dysheme.
— Jeton këtu sepse unë e kam lejuar. Apartamenti është në emrin tim. E kam marrë para se të martoheshim. Është trashëgimia ime.
— S’më intereson fare trashëgimia jote! — goditi murin me grusht. — Nëna ime do të vijë dhe kaq!
— Pa miratimin tim, askush nuk hyn këtu.
Iliri iu afrua edhe më shumë, aq sa ndiente frymëmarrjen e tij.
— Vërtet mendon se mund të më thuash çfarë të bëj?
Ina ngriti kokën me vendosmëri.
— Nuk po të jap urdhra. Po të them faktet. Banesa është në emrin tim. Vendimin e marr unë.
Ai u kthye me vrull, hyri në dhomë dhe përplasi derën fort. Ina mbeti në korridor, duke vështruar panelin e mbyllur. Brenda saj gjithçka u ftoh. Jo nga frika — por nga kuptimi se kjo nuk ishte më thjesht një debat për festa.
Mbrëmja u zgjat në heshtje. Iliri nuk doli më nga dhoma, ndërsa Ina qëndroi në kuzhinë. Përgatiti çaj, u ul pranë dritares dhe pa oborrin poshtë. Dritat ndriçonin stolat bosh, ndërsa era shtynte gjethet e thata mbi asfalt.
Rreth mesnatës, telefoni ra. Në ekran u shfaq emri i Nexhmije Çukos. Ina e pa gjatë para se ta hapte.
— Ina? — zëri i saj ishte i thatë, i ftohtë. — Iliri më tha që nuk dëshiron të na presësh.
— Zonja Nexhmije, nuk kam asgjë kundër vizitës suaj. Por gjashtë persona në këtë hapësirë është e tepërt.
— Do të sistemohen të gjithë, mos u shqetëso. Iliri në dhomën e tij, unë me motrën në divan, fëmijët në dysheme. Ç’ka këtu për t’u dramatizuar?
— Për mua kjo është e papranueshme.
— E papranueshme… — përsëriti ajo me theks tallës. — Djali im punon pa pushim, të mban me të ardhura, dhe ti s’pranon as nënën e tij ta strehosh?
— Iliri punon për veten e tij, — u përgjigj Ina me qetësi. — Ashtu si edhe unë. Edhe unë kam punën time.
— Ti? Në atë firmën tënde të vogël për ca lekë qesharake? Ndërsa djali im lodhet për të të bërë qejfin!
Ina mbylli sytë për një çast. E kuptoi që nuk kishte kuptim të debatonte.
— Apartamenti është në emrin tim, zonja Nexhmije. Vendimin e marr unë.
— Ah, kështu? — qeshi me përçmim. — Lakmia po të verbon! Të la prindërit një shtëpi dhe s’do as familjen e burrit tënd ta fusësh brenda!
— Dua vetëm ta kaloj Vitin e Ri në qetësi. Pa këtë rrëmujë.
— “Ata” qenkan për ty? Të afërmit e burrit tënd?
Ina e mbylli telefonin. Biseda nuk çonte askund. Nexhmije Çuko nuk kërkonte zgjidhje — kërkonte imponim.
Në mëngjes, Iliri doli pa i thënë asnjë fjalë. Ina kishte pushim atë ditë dhe vendosi të merrej me shtëpinë. Fshiu pluhurat, lau dyshemenë, sistemoi dollapët. Përpjekja fizike e ndihmoi të mos mendonte pa pushim për përplasjen.
Rreth drekës, telefoni ra sërish. Ishte Majlinda Nushi, shoqja e saj që nga bankat e shkollës.
— Si je? U bëmë kohë pa u parë.
— Mirë, — gënjeu Ina. — Çdo gjë në rregull.
— Mos më gënje. Të njihet zëri. Çfarë po ndodh?
Ina psherëtiu dhe i tregoi gjithçka: konfliktin me vjehrrën, planet për Vitin e Ri, përplasjen me Ilirin. Majlinda e dëgjoi pa e ndërprerë, vetëm herë pas here shtonte ndonjë fjalë të shkurtër.
— Dhe tani? — pyeti ajo në fund.
— Nuk e di. Ai nuk më flet.
— Do të lëshosh pe?
— Jo, — tha Ina prerë. — Është shtëpia ime. Nëse dorëzohem tani, herën tjetër do të jetë edhe më keq.
— Ke të drejtë, — ia ktheu Majlinda me bindje, dhe zëri i saj i dha Inës pak nga forca që i mungonte.