Fjalët e Majlindës vazhdonin t’i jehonin në mendje. Ajo bisedë i kishte dhënë një grimë qetësie. Ina e mbylli telefonin, mori frymë thellë dhe iu kthye punëve të shtëpisë. Donte që gjithçka të shkëlqente, sikur rregulli i jashtëm të mund të vinte në vijë edhe trazimin brenda saj.
Deri në mbrëmje apartamenti ishte i pastër, ajri mbante erë gatimi të freskët, tavolina ishte shtruar me kujdes. Ajo ndezi edhe një qiri të vogël në mes, pastaj u ul të priste.
Iliri u kthye vonë. Hapi derën, hoqi këpucët dhe kaloi pranë kuzhinës pa e kthyer kokën. Sytë as nuk iu ndalën mbi tryezën e përgatitur. U fut drejt e në dhomë dhe e mbylli derën pas vetes.
Ina qëndroi për pak çaste në korridor, si e ngrirë. Pastaj u kthye ngadalë në kuzhinë, u ul përballë vendit bosh dhe hëngri vetëm.
Të nesërmen skena u përsërit pothuajse identike. Heshtje e rëndë, dyer të mbyllura, shikime të shmangura. Ajo nuk bëri hapin e parë. Nëse Iliri mendonte ta lodhte me indiferencë, le ta provonte. Ajo nuk kishte ndër mend të tërhiqej.
Mbrëmjen e tretë ra telefoni. Në ekran u shfaq emri i Nexhmije Çukos. Ina hezitoi një sekondë, pastaj u përgjigj.
Zëri i vjehrrës këtë herë ishte i butë, pothuajse i ëmbël.
— Ina, të lutem, ta flasim me qetësi. Pa nerva.
— Jam krejtësisht e qetë, — u përgjigj ajo shkurt.
— Ne vërtet nuk kemi ku të shkojmë. Motra ime e ka shitur shtëpinë, janë larguar. Djali i saj kishte marrë një dhomë me qira, por pronarët i nxorën. Thjesht donim ta prisnim Vitin e Ri bashkë, si familje.
Ina dëgjoi pa e ndërprerë.
— E kuptoj situatën tuaj, zonjë. Por gjashtë veta në një apartament me dy dhoma është e pamundur.
Në anën tjetër u bë një pauzë e shkurtër.
— Po sikur të mos vijnë të gjithë? Motra me fëmijët mund të rrinë në hotel. Të vij vetëm unë. A do të ishte e pranueshme?
Ina mendoi për disa sekonda. Një person ishte ndryshe nga një turmë.
— Sa ditë?
— Tre, maksimumi katër. Nga data tridhjetë e një deri më tre janar.
— Mirë, — tha ajo më në fund. — Por vetëm ju.
— Faleminderit, bijë! E dija që ke zemër të mirë.
Kur e mbylli telefonin, Ina u mbështet pas murit. Një ndjesi e pakëndshme i kaloi nëpër trup, si paralajmërim. Por fjala ishte dhënë.
Iliri u kthye rreth mesnatës. Shkoi në kuzhinë, hapi frigoriferin dhe mori një shishe ujë. Ina rrinte në tavolinë me një libër të hapur para vetes.
— Të telefonoi nëna jote, — tha ajo pa ngritur sytë.
— E di, — mërmëriti ai. — Faleminderit që pranove.
— Vetëm atë. Për tre ditë.
— Po, — u përgjigj ai shkurt dhe u zhduk sërish në dhomë.
Biseda mbaroi aty. Por të nesërmen, kur Ina u kthye nga puna, Iliri po e priste në korridor. Qëndronte me krahët e kryqëzuar, fytyra e tendosur.
— Nëna më tha se do të vijnë të gjithë, — tha prerë. — Jo vetëm ajo.
Ina hoqi pallton me qetësi.
— Unë dhashë pëlqimin vetëm për nënën tënde.
— Çfarë do të thotë kjo? Ta lëmë motrën në rrugë? Fëmijët po ashtu?
— Mund të rezervojnë hotel. Ua përmenda si mundësi.
Iliri bëri një hap përpara, duke i zënë rrugën.
— Mjaft! Mblidh gjërat. Nëna ime me të afërmit do të qëndrojnë këtu deri pas Vitit të Ri. Ti s’je e domosdoshme!
Ina nuk ngriti zërin. As nuk u përpoq ta bindte. E pa drejt në sy, e ftohtë si e panjohur.
— Nëse duan të jetojnë këtu, le të jetojnë, — tha qetësisht. — Por ti shkon me ta.
Ai u shtang.
— Si the?
Pa shtuar asnjë fjalë, Ina hyri në dhomën e gjumit. Hapi dollapin, nxori valixhen dhe nisi të paloste rrobat e tij me kujdes të përpiktë: këmisha, pantallona, çorape. Çdo gjë në vendin e vet.
— Çfarë po bën? — u shfaq ai në derë.
— Po të bëj gati gjërat.
— Po talleh?
— Aspak.
Ajo mbylli zinxhirin e valixhes, e çoi në korridor dhe e vendosi pranë derës. Iliri e vështroi për disa çaste, pastaj qeshi me nervozizëm.
— Seriozisht? Për disa ditë?
— Jo për disa ditë. Sepse po vendos për mua në shtëpinë time.
— Në shtëpinë time! — shpërtheu ai. — Unë jetoj këtu!
Ina mori pallton e tij nga varësja dhe ia zgjati.
— Mund t’i kaloni festat së bashku. Tani jeni një skuadër.
Ai nuk e mori. U drejtua me shpinë.
— Nuk ke të drejtë të më nxjerrësh jashtë!
— E kam. Apartamenti është në emrin tim.
— Ne jemi të martuar!
— Ishim, — e korrigjoi ajo me qetësi të akullt.
Fjalët e saj e goditën. Ai filloi të fliste me nxitim, gjithnjë e më me zë të lartë — për traditat familjare, për respektin ndaj më të mëdhenjve, për sakrificat e nënës së tij. Fjalët rridhnin pa pushim, por Ina e dëgjonte pa reaguar. Në fytyrën e saj nuk lexohej as zemërim, as dyshim — vetëm vendosmëri.
— Mund të shkosh tek ata që tani, — tha ajo duke e ndërprerë. — Lëre vetëm çelësin.
Ajo zgjati dorën, pëllëmba hapur.
Iliri e shikoi, pastaj e pa në sy, sikur kërkonte ndonjë shenjë se ishte shaka. Nuk gjeti asgjë.
— Do të pendohesh, — shfryu.
— Ndoshta. Çelësin.
Ai e shkëputi tufën nga varësja dhe e hodhi me forcë në dysheme. Çelësat u përplasën me zhurmë. Rroku valixhen, hapi derën me vrull dhe doli. Përplasja e derës ushtoi nëpër shkallë.
Ina u përkul, mblodhi çelësat dhe i vendosi mbi komodinë. Pastaj u drejtua ngadalë nga kuzhina,