…mbushi ibrikun me ujë, e vuri në zjarr dhe përgatiti një filxhan çaj. U ul pranë dritares, duke vështruar oborrin poshtë pallatit. Dritat e shtyllave ndriçonin trotuaret bosh, ndërsa era tundte degët e zhveshura të pemëve, që përplaseshin lehtë me njëra‑tjetrën.
Pas afro një ore, telefoni nisi të dridhej mbi tavolinë. Ishte Nexhmije Çuko. Ina e pa emrin në ekran dhe nuk reagoi. Pak minuta më vonë telefonoi Ilir Basha. Ajo e refuzoi thirrjen. Pastaj nisën mesazhet, njëri pas tjetrit.
“Je në vete?”
“Mamaja ime është e tronditur!”
“Hape derën menjëherë!”
“Nesër vij dhe flasim si njerëz!”
Ina e kaloi telefonin në heshtje dhe e futi në sirtarin e tavolinës së punës. Shtëpia u mbush sërish me qetësi.
Të nesërmen, në mëngjes, kontaktoi një kompani çelësash dhe bravash. Teknikun e sollën brenda dy orësh. Ishte djalë i ri, me kuti veglash në dorë. Punoi pa bërë pyetje, me lëvizje të sigurta e të shpejta. Brenda dyzet minutash, dera kishte një bravë të re — të fortë, të shkëlqyer, që jepte ndjesinë e sigurisë. Ai i dorëzoi dy çelësa të rinj, mori pagesën dhe u largua.
Ina e mbylli derën me mekanizmin e ri, si për ta provuar disa herë, pastaj hyri në dhomë. Nga dollapi nxori një kuti kartoni plot me zbukurime të Vitit të Ri. Çdo vit, ajo dhe prindërit e saj e stolisnin bashkë pemën, dhe ajo i kishte ruajtur të gjitha: topa qelqi me ngjyra, zinxhirë vezullues, figura drerësh e yjesh.
Në mbrëmje, në cep të dhomës qëndronte një bredh i vogël. Aroma e freskët e rrëshirës përhapej ngadalë. Ina vari zbukurimet me kujdes dhe ndezi dritat shumëngjyrëshe. Nën ndriçimin e butë, shtëpia mori një pamje të ngrohtë, thuajse magjike.
Të nesërmen e mori në telefon Rozafa Çuko, fqinja nga kati poshtë, grua rreth të gjashtëdhjetave.
— Ina, bijë, gjithçka në rregull? — pyeti me zë të shqetësuar.
— Po, faleminderit. Pse ma bën këtë pyetje?
— Mbrëmë pashë burrin tënd me një grua para hyrjes. Qëndronin e bisedonin. Tentuan të futeshin, por interkomi nuk u hapi.
— Ishte vjehrra ime, — u përgjigj Ina pa e ndryshuar tonin. — Mos u merakosni, çdo gjë është nën kontroll.
— Nëse të duhet diçka… — shtoi fqinja pas një pauze të shkurtër. — Jam këtu pranë.
— Ju faleminderit shumë, zonja Rozafa.
Ina e mbylli telefonatën dhe vazhdoi të sistemojë shtëpinë. Dalëngadalë, apartamenti rifitoi pamjen që kishte pasur dikur. Atë ndjenjën e ngrohtësisë që i kishin lënë prindërit. Pa sende të huaja, pa rregulla të imponuara. Vetëm gjërat e saj, heshtja dhe qetësia.
Më tridhjetë e një dhjetor u zgjua vonë. Jashtë binte borë me flokë të mëdhenj, që mbulonin gjithçka me të bardhë. Qyteti gumëzhinte nga përgatitjet festive: drita në ballkone, pemë të stolisura pas dritareve, dyqane plot njerëz.
Përgatiti mëngjesin, hodhi kafen në filxhan dhe u ul në tryezë. Telefoni kishte dy ditë pa dhënë asnjë shenjë. As thirrje, as mesazh. Ndoshta Iliri e kishte kuptuar se kthimi nuk kishte më kuptim.
Në mbrëmje shtroi tryezën thjesht: sallatë, pulë e pjekur, pak fruta. Hapi televizorin për të ndjekur programet festive. Kur ora shënoi mesnatën, mori një gotë verë dhe iu afrua dritares.
Jashtë shpërthenin fishekzjarre. Dëgjoheshin të qeshura, muzikë, britma gëzimi. Ina ngriti gotën drejt pasqyrimit të saj në xham.
— Gëzuar Vitin e Ri, — pëshpëriti.
Shtëpia ishte e qetë. Pa zhurma të bezdisshme, pa zëra të huaj, pa ultimatumë. Vetëm një qetësi e thellë, e harruar prej kohësh. Ajo u ul në kolltuk, u mbulua me batanije dhe mbylli sytë.
Pas shumë kohësh, gjithçka ishte ashtu siç donte ajo.
Janari erdhi me acar dhe stuhi bore. Ina u kthye në punë dhe shpejt u përfshi në rutinën e përditshme. Koleget e pyetën si i kishte kaluar festat; ajo buzëqeshi lehtë.
— Mirë. Qetë, — u përgjigj shkurt.
Iliri telefonoi vetëm në mes të janarit. Zëri i tij dukej i lodhur.
— Ina… duhet të flasim.
— Për çfarë?
— Për ne. A mund të takohemi?
— Përse?
Ai heshti për disa çaste.
— E kuptova që gabova. Mamaja… e teproi. Mund ta nisim nga e para?
Ina vështroi përtej dritares. Toka ishte e mbuluar nga një shtresë e trashë bore, degët e pemëve përkuleshin nën peshë.
— Ilir, nuk ka asgjë për të nisur sërish. Ti bëre zgjedhjen tënde. Tani jeto me të.
— Ina…
— Javën tjetër dorëzoj kërkesën për divorc. Nuk kemi pasuri të përbashkët, asgjë për të ndarë. Procedura do të jetë e shpejtë.
— E ke seriozisht?
— Plotësisht.
Ai tentoi të shtonte diçka, por Ina e mbylli telefonin. Biseda mori fund aty.
Një muaj më vonë, divorci u finalizua. Iliri u paraqit në gjendjen civile me fytyrë të ngrysur, firmosi dokumentet pa folur dhe u largua pa përshëndetje. Ina mori vendimin zyrtar, e futi në një dosje dhe u kthye në shtëpi.
Apartamenti e priti me atë heshtjen e njohur, të butë. Ajo hoqi pallton, hyri në kuzhinë, përgatiti çaj dhe nxori një ëmbëlsirë të vogël. U ul sërish pranë dritares dhe pa oborrin. Aty ku në vjeshtë shtriheshin gjethe të verdha, tani shkëlqente bora. Fëmijë rrëshqisnin në kodrinë, binin në dëborë duke qeshur.
Jeta vazhdonte. E qetë, e balancuar, pa pritshmëri të huaja dhe pa presion. Ina piu një gllënjkë çaji dhe buzëqeshi.
Për herë të parë pas shumë kohësh.