— A e kupton që ajo thjesht po të shfrytëzon? — mbeta e ngrirë me filxhanin e çajit pezull pranë buzëve, sapo dëgjova zërin e vjehrrës.
Mimoza Mullisi qëndronte te pragu i kuzhinës me krahët e kryqëzuar mbi gjoks. Në fytyrën e saj ishte ai buzëqeshje që e njihja shumë mirë pas katër vitesh martese — buzëqeshja e dikujt që përgatitet të godasë.
— Për çfarë po flisni, mami? — Taulant Kryeziu ngriti sytë nga laptopi, ku po kontrollonte email-et e punës ndërsa hante mëngjes.
— Për gruan tënde, për kë tjetër? — u afrua ajo dhe u ul përballë meje. — Afërdita Sota e ka sistemuar jetën bukur. Banon në apartamentin tënd, shpenzon paratë e tua. Po çfarë sjell në këmbim?
Ndjeva faqet të më digjnin. Çdo mëngjes e njëjta histori — thumbime të vogla të maskuara si “kujdes” për djalin.
— Mami, mjaft, — tha Taulanti me lodhje. — Afërdita punon, në fund të fundit.
— Punon! — ia ktheu Mimoza me përçmim. — Rri në bibliotekë për disa lekë qesharake. A është kjo punë për bashkëshorten e një programuesi të suksesshëm?
Pa thënë asgjë, u ngrita dhe nisa të pastroja tryezën. E dija që debatet me të ishin të kota — katër vite më kishin mësuar këtë rregull. Prej gjashtë muajsh jetonte me ne, pasi kishte shitur banesën e saj për të ndihmuar të bijën, Vesa Shala, me një biznes. “Përkohësisht”, kishte thënë. “Derisa Vesa të stabilizohet.”
Telefoni i Taulantit ra, duke e ndërprerë tensionin që po ziente.
— Po, Bujar… Si? S’është e mundur… — fytyra iu zbeh brenda sekondave. — E gjithë kompania? Si ka mundësi…
U afrova dhe i vendosa dorën mbi shpatull. Dukej sikur dikush e kishte goditur me grusht.
— E kuptoj. Faleminderit që më lajmërove, — tha ai dhe mbylli telefonin. Më pa me sy të humbur. — Po e mbyllin kompaninë. Investitorët janë tërhequr.
— Ja pra! — reagoi menjëherë Mimoza. — Të thashë që këto startup-e janë të pasigurta! Duhej të kishe hyrë në një institucion shtetëror, siç të këshillova!
— Mami, jo tani, — Taulanti kaloi dorën mbi fytyrë.
— Kur atëherë? Kur t’ju nxjerrin në rrugë? — ngriti zërin ajo. — Keni kredi për shtëpinë, keni faturat! Me çfarë do jetoni?
U ula pranë burrit dhe ia shtrëngova dorën.
— Do ia dalim. Ke një CV të shkëlqyer. Do gjesh punë shumë shpejt.
— Me pagën e saj si bibliotekare? — shtoi Mimoza me ironi. — As për bukë nuk mjafton!
— Mjaft! — shpërtheva papritur, duke habitur edhe veten. — Thjesht mjaft! Djali juaj sapo humbi punën dhe ju mendoni vetëm si ta lëndoni më shumë!
Sytë e saj u zgjeruan nga guximi im.
— Si guxon të më flasësh kështu në shtëpinë e djalit tim?
— Kjo është shtëpia jonë, — thashë me vendosmëri. — E imja dhe e Taulantit. Dhe nuk do lejoj të helmoni ajrin këtu brenda!
— Taulant! — iu kthye ajo atij. — Po dëgjon si më flet?
Por ai qëndronte në heshtje, me shikimin e ngulur në një pikë të padukshme. Humbja e punës ishte një goditje e rëndë — për tre vite kishte derdhur gjithë energjinë dhe pasionin në atë projekt.
— Do shkoj në zyrë, — tha më në fund. — Duhet të marr sendet e mia dhe të flas me ekipin.
— Vij me ty, — i thashë menjëherë.
— Jo, Afërdita. Kam nevojë të jem vetëm, — u përgjigj ai dhe doli pa na parë as mua, as të ëmën.
Sapo dera u mbyll, Mimoza buzëqeshi me një lloj triumfi të hidhur.
— E sheh çfarë bëre? E çove në atë gjendje!
— Unë? — mezi i besoja veshëve. — Unë jam fajtore që kompania u mbyll?
— Po të mos ishe ti, ai do kishte zgjedhur prej kohësh një punë serioze! — u ngrit ajo dhe m’u afrua kërcënueshëm. — Por ti i ushqeve ëndrrat e tij të kota për biznesin e vet!
— Mbështeta burrin tim, — u ngrita edhe unë. — Diçka që ju duket e vështirë ta bëni.
— Mos më mëso si ta dua djalin tim! — shpërtheu ajo. — Gjithë jetën ia kam kushtuar!
— Dhe tani po e mbytni me atë “sakrificë”, — fjalët më dolën pa filtër. — E kontrolloni për çdo hap, e kritikoni për çdo vendim!
— Kujdes me fjalët, vajzë, — shfryu ajo. — Mos harro kush të lejoi të jetosh në këtë apartament!
— Të lejoi? — ndjeva gjakun të më vlojë. — Unë dhe Taulanti paguajmë bashkë kredinë! Është shtëpia jonë!
— Paradhënien e dhashë unë! — bërtiti ajo. — Nga paratë e shitjes së banesës sime!
— Paratë që më pas ia dhatë Vesës! — ia ktheva. — Apo e harruat? Na dhatë pesëqind mijë lekë, ndërsa dy milionë të tjera ia dhatë vajzës për sallonin e bukurisë që falimentoi pas gjashtë muajsh!
Fytyra e saj mori ngjyrë të kuqe të errët.
— Mos guxo të flasësh për Vesën! Ajo thjesht pati fat të keq me partnerët!
— Pesë herë rresht “fat i keq”? — thashë pa u përmbajtur. — Dhe çdo herë ju vraponi ta shpëtoni me paratë e Taulantit!
— Janë para familjeje!
— Jo, janë paratë e djalit tuaj, që punon pa pushim për të mbajtur shtëpinë, ndërsa ju i dorëzoni ato Vesës pa menduar për pasojat.