… që punon pa pushim për të mbajtur shtëpinë, ndërsa ju i dorëzoni ato Vesës pa menduar për pasojat.
— Dhe ajo as faleminderit nuk di të thotë! — shtova me zë të prerë.
Mimoza Mullisi ngriti dorën sikur të më godiste, por ia kapa kyçin përpara se ta çonte deri në fund.
— As mos e mendoni, — i thashë me qetësi të akullt.
Ajo u drodh nga inati.
— Ti… ti… — mezi nxirrte fjalët. — Do të të përzë nga kjo shtëpi! Taulanti do të ndahet sapo të marrë vesh si sillesh me mua!
— Provojeni, — ia ktheva pa ngritur zërin, duke ia lëshuar dorën. — Pastaj do të shohim kë zgjedh ai.
U ktheva në dhomën e gjumit dhe e mbylla derën me forcë. Zemra më rrihte fort, sikur do të më dilte nga kraharori. Në katër vite martesë nuk i kisha folur kurrë kështu vjehrrës. Gjithmonë kisha përtypur fjalët, për të ruajtur qetësinë në familje. Por sot diçka brenda meje ishte këputur.
Rreth një orë më pas, Taulanti u kthye. Nga kuzhina dëgjova zërin e Mimozës që ankohej me patos, duke e paraqitur veten si viktimë. Prisja që ai të shpërthente kundër meje, por për habinë time e ndërpreu shpejt.
— Mami, jo tani. Më çahet koka.
Ai hyri në dhomë dhe u ul pranë meje në shtrat, i rraskapitur.
— Më fal për mëngjesin. Reagova keq. Ishte tronditje e madhe.
— E di, — i thashë, duke e përqafuar. — Si janë të tjerët?
— Të gjithë të hutuar. Ka kaq shumë punë të hedhur dëm, — tundi kokën. — Drejtori tha që deri në fundjavë duhet mbyllur gjithçka.
— Do të gjesh tjetër punë, — i thashë me bindje. — Je ndër më të mirët në fushën tënde në qytet.
— Tregu nuk është i lehtë tani. Ka shkurtime kudo. Dhe ne kemi kredinë e shtëpisë… paga jote nuk mjafton…
— Mund të marr orë shtesë. Edhe ndonjë punë anësore, përkthime për shembull. I kam dy gjuhë në dorë.
Ai më pa me mirënjohje të thellë.
— Çfarë do të bëja pa ty?
Në atë çast dera u hap vrullshëm dhe Mimoza hyri pa trokitur.
— Taulant, dëgjo pak çfarë ka guxuar të më thotë gruaja jote!
— Mami, të lutem, jo tani, — tha ai i lodhur.
— Duhet ta dish! — këmbënguli ajo. — Më ka fyer! Ka fyer Vesën! Më akuzon se të vjedh paratë!
— Nuk kam përdorur atë fjalë, — ndërhyra me qetësi. — Thashë që ju i jepni Vesës paratë që i fiton Taulanti.
— Janë para familjeje! — shpërtheu sërish ajo. — Dhe tani që ai ka mbetur pa punë, duhet të mendoni seriozisht. Shisni apartamentin, mbyllni kredinë dhe me çfarë mbetet merrni një shtëpi me qira më të lirë.
— Si the? — Taulanti u ngrit në këmbë. — E ke seriozisht?
— Pse jo? — vendosi duart në mes. — Pa rrogë, si do ta përballoni kredinë? Më mirë ta shisni tani sesa të zhyteni në borxhe.
— Nuk do ta shesim shtëpinë, — thashë prerë.
— Nuk po të pyet njeri ty! — ma ktheu ajo me përbuzje. — Djali im vendos.
— Afërdita ka të drejtë, — tha papritur Taulanti. — Nuk e shesim. Kjo është shtëpia jonë.
— Shtëpia juaj? — qeshi ajo me ironi. — Pa ndihmën time për këstin e parë, as që do ta kishit ëndërruar!
— Do t’jua kthejmë atë shumë, — premtoi ai. — Sapo të sistemoj punën.
— Me çfarë parash, nëse je i papunë? — ia ktheu ajo me sy të ngushtuar.
Në atë moment më ra telefoni. Ishte Ina Rexha, drejtoresha ime në bibliotekë.
— Afërdita? Kam lajme të shkëlqyera! E mban mend projektin për arkivin digjital të librave të rrallë? U miratua granti! Dhe drejtoria dëshiron që ti ta drejtosh.
— Vërtet? — mezi e besoja.
— Po. Paga trefishohet dhe ka shpërblime sipas rezultateve. A pranon?
— Sigurisht që po!
Kur e mbylla telefonin, në dhomë ra heshtje.
— Çfarë ndodhi? — pyeti Taulanti.
— Do të drejtoj projektin e arkivit digjital. Paga do të jetë pothuajse sa e jotja më parë.
Ai më përqafoi fort.
— Fantastike! Jam krenar për ty!
— Eh, disa libra për t’u skanuar… — mërmëriti Mimoza me përçmim. — S’është ndonjë arritje e madhe.
— Mjaft, mami! — ngriti zërin Taulanti. — Gruaja ime mori një ofertë të jashtëzakonshme dhe ti nuk arrin as të gëzohesh për të?
— Gëzohem për ty, bir, — ndryshoi ton ajo. — Thjesht shqetësohem. Po sikur të jetë e përkohshme? Po sikur granti të mos vazhdojë?
— Është trevjeçar, — sqarova. — Brenda atyre viteve Taulanti do të gjejë punë.
— Po nëse jo? Kohë të vështira janë…
— Do ta gjej, — tha ai me vendosmëri. — Dhe diçka tjetër, mami: jam lodhur nga ndërhyrjet e tua të vazhdueshme. Kjo është jeta jonë. Vendimet tona.
— Unë jam nëna jote! Kam të drejtë të shqetësohem!
— Të shqetësohesh, po. Të na kontrollosh e të poshtërosh gruan time, jo, — u përgjigj ai duke u drejtuar nga dera, ndërsa tensioni në dhomë u bë i prekshëm dhe fjala e tij e radhës do të përcaktonte gjithçka.