— Nëse nuk je në gjendje ta pranosh Afërditën si pjesë të kësaj shtëpie, atëherë ndoshta duhet të mendosh për një vend tjetër për të jetuar.
Mimoza Mullisi u zbardh në fytyrë, sikur dikush t’i kishte hequr gjakun.
— Po më përzë nga shtëpia ime? Po dëbon nënën tënde?
— Nuk po të dëboj, — u përgjigj Taulanti me një qetësi të përmbajtur. — Po të kërkoj të respektosh familjen time. Nëse kjo është e pamundur për ty, atëherë ndoshta largimi është zgjidhja më e mirë.
— Do të shkoj te Vesa! — shpërtheu ajo me zë të lartë. — Ajo të paktën nuk e hedh nënën në rrugë!
Dera u përplas me forcë pas saj. Zhurma jehoi në apartament. Taulanti u ul ngadalë në buzë të krevatit, sikur t’i ishin shteruar të gjitha forcat.
— Më fal, — tha ai pas një heshtjeje të shkurtër. — Duhej ta kisha bërë këtë shumë kohë më parë.
— Është nëna jote. Është normale ta duash, — i thashë butë.
— Të dua edhe ty, — m’u përgjigj duke më afruar pranë vetes. — Dhe nuk do ta lejoj më askënd të të trajtojë me përçmim.
Të nesërmen, Mimoza nisi të mbledhë sendet me një zhurmë të qëllimshme, sikur donte të na kujtonte çdo sekondë praninë e saj. Vesa erdhi ta merrte me një makinë të re, që tregonte qartë se biznesi i saj i fundit po ecte mirë.
— Mos mendoni se kjo mbyllet këtu, — pëshpëriti Mimoza me inat, teksa kaloi pranë meje. — Kur të mbeteni pa asnjë lek, mos guxoni të trokisni te unë!
— Do t’ia dalim vetë, — iu përgjigja pa ngritur zërin.
Sapo dera u mbyll pas tyre, shtëpia u mbush me një qetësi të pazakontë. Ishte një heshtje e lehtë, çliruese. Taulanti më përqafoi.
— Mendon se bëra gjënë e duhur?
— U solle si burrë, — i thashë. — Mbrojte familjen tënde.
Kaloi një muaj. U përfshiva plotësisht në projektin e ri në punë. Ishte sfidues, por jashtëzakonisht frymëzues: digjitalizonim dorëshkrime të rralla dhe ndërtonim ekspozita interaktive. Paga ime u trefishua, dhe për herë të parë ndihesha e sigurt se mund të mbuloja pa vështirësi shpenzimet tona.
Ndërkohë, Taulanti kërkonte punë pa u lodhur. Shkonte në intervista, dërgonte aplikime. Disa herë mori përgjigje negative, por nuk e humbi shpresën. Pastaj ndodhi diçka e papritur: e telefonoi një ish-koleg, Petrit Hysa.
— Taulant, të kujtohet projekti ynë i vjetër me rrjetet nervore? Ia prezantova një investitori. U mahnit. Është gati ta financojë zhvillimin. Je brenda?
— Patjetër! — tha Taulanti, dhe fytyra iu ndriçua. — Kur takohemi?
Brenda javës regjistruan kompaninë. Investitori doli serioz, siguroi kapital të mjaftueshëm dhe madje ndihmoi me zyrat. Taulanti u rikthye në elementin e tij: kthehej në shtëpi plot energji, me ide të reja dhe entuziazëm në sy.
Gjatë gjithë asaj kohe, Mimoza nuk telefonoi asnjëherë. E dija që kjo e lëndonte Taulantin, edhe pse përpiqej ta fshihte. Por papritur më kontaktoi Vesa.
— Afërdita? Jam unë… A mund të takohemi?
U ulëm në një kafene të qetë. Vesa dukej e rraskapitur; poshtë syve i ishin krijuar rrathë të errët.
— Faleminderit që erdhe, — tha duke përdredhur një pecetë në duar. — Dua të flas për mamin.
— Çfarë ka ndodhur? — e pyeta me kujdes.
— Është… e padurueshme, — tha me zë të ulët. — Ka një muaj që jeton me mua dhe e ka kthyer jetën time përmbys. Kontrollon çdo gjë, kritikon çdo vendim, madje ndërhyn edhe në biznes.
E lashë të fliste pa e ndërprerë.
— Vetëm tani po e kuptoj sa e vështirë ka qenë për ju, — vazhdoi. — Ajo më tha se e nxorët jashtë, por unë i njoh metodat e saj. Çfarë ndodhi në të vërtetë?
I tregova shkurt atë që kishte ndodhur atë ditë. Vesa buzëqeshi me hidhërim.
— Siç e mendoja. Bën të njëjtën gjë edhe me mua. I thotë burrit tim i paaftë, më akuzon se nuk di të drejtoj biznesin, madje më mbush mendjen se miqtë më shfrytëzojnë.
— Pse po ma thua mua këtë? — e pyeta drejtpërdrejt.
Ajo hezitoi për një çast.
— Sepse dua të kërkoj falje. Për vite me radhë kam qenë në anën e saj, kam besuar çdo fjalë kundër teje. Tani e kuptoj që problemi nuk je ti. Ajo thjesht nuk pranon që fëmijët e saj janë rritur.
— Ajo ju do, — thashë qetësisht. — Thjesht nuk di ta shprehë dashurinë siç duhet.
— Kjo dashuri po më mbyt, — u përgjigj Vesa duke tundur kokën. — Dhe më e frikshmja? Kam nisur ta kem frikë. Kam frikë të kthehem në shtëpi, të dëgjoj kritika të reja.
— Fol me të, vendos kufij, — i sugjerova.
— Kam provuar. Shpërthen në skena, më quan mosmirënjohëse, më kujton sa ka sakrifikuar për mua, — tha me zë që i dridhej. — Burri im po mendon për ndarje. Thotë se nuk e përballon më këtë situatë.
Nuk gjeta fjalë. Ishte e njëjta histori që po përsëritej, vetëm se këtë herë viktima ishte Vesa.
— Afërdita, e di që nuk kam të drejtë të kërkoj asgjë, por… ndoshta ti dhe Taulanti mund të flisni me të? Ajo e ndien mungesën e tij. I shikon shpesh fotografitë e tij.
— Është vendim i Taulantit, — i thashë. — Por do të flas me të.
Në mbrëmje ia tregova gjithçka burrit tim. Ai qëndroi gjatë në heshtje, pastaj psherëtiu thellë.
— E dija që do të ndodhte kështu. Mami nuk di të jetojë pa kontrolluar dikë.
— Ndoshta duhet ta marrësh në telefon, — sugjerova me kujdes.
— Për çfarë? Ajo nuk ndryshon.
— Është nëna jote. Dhe të do, edhe pse nuk di ta tregojë si duhet. Ndoshta… ia vlen t’i japësh një mundësi, me kushte të qarta.