Bashkëshorte – si mjeke i dha ndihmë një të pastrehu të plagosur në rrugë, ndërsa burri i saj përbuzës e braktisi aty. Një vit më vonë, ai përfundoi i shtrirë mbi tryezën e saj të operacionit.
Mbrëmja kishte rënë e rëndë mbi qytet, e mbështjellë me një mjegull të hollë dhe të lagësht. Ajri ishte i freskët, pothuaj i akullt. Në shëtitoren e zbrazët, dritat e rrugës hidhnin hije të zgjatura e të shtrembëruara mbi pllakat e lagura. Dafina, kirurge me përvojë, po kthehej në shtëpi së bashku me të shoqin, Klajdin, pas një darke me miq. Heshtja ishte aq e thellë, sa një rënkim i zbehtë, që erdhi nga pas shkurreve të dendura të jargavanit, u dëgjua si britmë në atë qetësi.
– E dëgjove? – pyeti Dafina, duke ndalur hapin, me vështrim të shqetësuar.
– Po, po – u përgjigj Klajdi me bezdi, pa e ulur ritmin. – Ndonjë i dehur që është rrëzuar. Hajde, po fillon të pikojë shi.
Por Dafina kishte dalë tashmë nga trotuari dhe po ecte mbi barin e lagësht. Instinkti profesional, i formuar nga vite në sallën e operacionit, nuk e lejonte ta injoronte atë zë.
– Duhet ta kontrolloj – tha me vendosmëri. – Mund të jetë në gjendje të rëndë.
– Pse duhet të futesh gjithmonë në punët e të tjerëve? – ia ktheu Klajdi i nervozuar, pa u kthyer as ta shihte. – Nuk je në turn. Lëri këto heroizma. Jam i lodhur.
Ajo nuk humbi kohë me përgjigje. Shtyu degët mënjanë dhe u fut mes shkurreve. Në tokën e njomë, i mbledhur kruspull, qëndronte një burrë, me dorën të shtypur fort mbi brinjë. Drita e zbehtë e hënës, që depërtonte mes gjetheve, ndriçoi njollën e errët që ishte përhapur në pallton e tij. Dafina u ul në gjunjë; gishtat iu mbushën menjëherë me ngrohtësinë ngjitëse të gjakut. Ishte plagë e thellë, me shumë gjasë e shkaktuar nga thikë.
– Thirr urgjencën! – bërtiti ajo drejt Klajdit, i cili ishte ndalur disa hapa më tutje, me fytyrë të shtrembëruar nga neveria.
Ai u afrua me ngadalë, por në sytë e tij nuk lexohej as dhembshuri, as frikë – vetëm bezdi.
– Shkëlqyeshëm, tani u futëm në telashe – pëshpëriti me mllef. – Polici, pyetje, një natë pa gjumë. Për çfarë të duhej kjo?
Pa pritur asnjë fjalë prej saj, u kthye dhe u largua, duke e lënë vetëm në errësirë, të përkulur mbi një njeri që po luftonte me jetën. Në atë çast, mes tyre u hap një hendek i parë, i padukshëm, por i pakalueshëm.
– Qetësohuni… mos lëvizni shumë – foli Dafina me zë të butë, por të sigurt, ndërsa i mbante dorën. – Merrni frymë ngadalë. Ndihma po vjen. Do t’ia dilni.
Toni i saj ishte i qëndrueshëm, i njëjtë me atë që kishte qetësuar qindra pacientë para ndërhyrjeve të vështira. Burri u qetësua disi; frymëmarrja iu bë më e thellë.
Ai e shikoi me mirënjohje të heshtur. Kur në largësi u dëgjua ulërima e sirenës, Dafina vrapoi drejt rrugës për t’i bërë shenjë ambulancës. Ekipi mjekësor zbriti me shpejtësi dhe veproi me profesionalizëm. Të plagosurin e vendosën në barelë dhe u përgatitën për nisje.
– Është i afërmi juaj? – pyeti një infermier i moshuar.
– Jo, e gjeta rastësisht. Jam edhe unë mjeke – kirurge.
– Kuptoj, kolege. Nuk ka dokumente me vete. A mund të paraqiteni nesër në spitalin e rrugës “Puskinskaja”? Policia do të kërkojë sqarime – ku, kur dhe si e gjetët.
– Patjetër që do të vij – u përgjigj Dafina me një tundje koke.
Ambulanca u zhduk në natë, ndërsa ajo mbeti vetëm në heshtjen e lagësht. Shtëpia ishte pranë, por hapat i kishte të rëndë, sikur kërkonte ta zgjaste rrugën. Sjellja e Klajdit e përvëlonte përbrenda.
I erdhi ndër mend fillimi i tyre: ai kishte qenë pacienti i saj, me këmbë të thyer pas një aksidenti me biçikletë. I pashëm, me humor të lehtë, dhe aq këmbëngulës në mënyrën si e kërkonte vëmendjen e saj, sa që Dafina, e rraskapitur nga turnet e gjata dhe vetmia e zgjatur, më në fund ishte dorëzuar para atij këmbënguljeje që dukej e pafajshme dhe plot premtime…