…që dukej e pafajshme dhe plot premtime.
Kujtimi i atyre ditëve iu shpalos me dhimbje. Iu rikthye në mendje edhe takimi i parë me vjehrrën: një shikim i akullt, një ton i thatë, pa asnjë grimë ngrohtësie. “Djalit tim i duhet një grua që mban shtëpinë në rregull, jo dikush që vrapon korridoreve të sallave të operacionit,” kishte thënë ajo. Atëherë Dafina kishte buzëqeshur me mirësjellje, duke mos e marrë seriozisht. Tani ajo buzëqeshje i dukej fëmijërore. Ndoshta paralajmërimi kishte qenë i qartë që në fillim.
Kur hyri në apartament, Klajdi po e priste në kuzhinë. S’kishte fjetur. Fytyra i ishte ngrirë nga zemërimi.
— U ndjeve heroinë sonte? — e goditi me ironi sapo ajo mbylli derën. — As që duhej të ktheheshe. Ç’lloj gruaje je ti? As darkë, as këmisha të hekurosura, asnjë mendim për shtëpinë! Dhe as që të shkon ndër mend të heqësh dorë nga turnet e natës. Për këtë u martova? Që të gatuaj vetë?
Dafina u ul pa zë. Trupi i rëndonte, por më e rëndë ishte lodhja shpirtërore. Nuk kishte fuqi të niste një tjetër përplasje.
— Klajd, unë jam mjeke. Kjo është puna ime. Ai njeri po humbiste gjak.
— S’më intereson! — shpërtheu ai. — Dua një grua që të më presë në shtëpi, jo që endet nëpër errësirë mes shkurresh! E urrej profesionin tënd, turnet e tua, faktin që gjithmonë diçka tjetër është më e rëndësishme se unë!
Çdo fjalë e tij i hyri si teh i mprehtë. Fliste për misionin e saj sikur të ishte një mallkim, një barrë që e turpëronte.
— Jam lodhur nga ti dhe nga betimi yt i shenjtë — shtoi me përçmim, pastaj u ngrit. Me hapa të rëndë u drejtua nga dhoma e gjumit dhe përplasi derën. Klikimi i bravës në heshtje ishte si një vulë ndarjeje.
Atë natë, Dafina u shtri në divanin e sallonit. Fjeti pak dhe keq. Në mëngjes u zgjua me dhimbje koke dhe një shtrëngim të padukshëm në kraharor. Për herë të parë pas shumë kohësh bëri diçka të vogël, por domethënëse: nuk përgatiti mëngjes. Nuk preku hekurin për të lëmuar këmishën e Klajdit. Në vend të kësaj, qëndroi gjatë para pasqyrës. Me kujdes theksoi qerpikët, i dha buzëve një shkëlqim të lehtë. Një gjest i thjeshtë, por i harruar.
Kur hyri në dhomën e mjekëve, u përball me buzëqeshje.
— Dafina, sot po ndriçon! Ç’ka ndodhur, Klajdi të kërkoi sërish për martesë? — i tha me shaka Flutura, duke i shkelur syrin.
— Po dukesh si një milion dollarë, doktoreshë! — shtoi me zë të lartë anestezisti Dritan.
Ajo qeshi me ndrojtje. Kishte harruar ndjesinë e të qenit grua që vihet re, që merr komplimente, që i gëzohen pranisë së saj.
Gjatë pushimit të drekës, shefi i kirurgjisë iu afrua.
— Dafina, për atë burrin që gjete mbrëmë… e mban mend? E sollën tek ne. Në urgjencën e një spitali tjetër s’kishte vend.
Ajo pohoi me kokë. Ai uli zërin.
— Rezulton se nuk është aspak i pastrehë. U zgjua në mëngjes, bëri një telefonatë dhe brenda gjysmë ore oborri u mbush me makina luksoze, truproja e avokatë. Quhet Bledar. Një biznesmen i madh. Qenka tentativë atentati — konkurrenca paskësh paguar dikë. Me pak fjalë, ke shpëtuar jetën e një milioneri.
Dafina buzëqeshi lehtë. Mendoi se sa do të habitej Klajdi kur ta dëgjonte këtë histori. Ndoshta më në fund do ta kuptonte pse ajo nuk mund të mbyllej brenda katër mureve.
Por mbrëmja nuk solli asnjë buzëqeshje.
Kur u kthye në shtëpi, çelësi nuk rrotullohej. Provoi sërish. Asgjë. Brava ishte ndërruar. Zemra i ra në fund të kraharorit. Shtypi zilen.
Pas pak, dera u hap. Klajdi qëndronte përballë saj me një shprehje të ftohtë, pothuaj të panjohur.
Në korridor, pranë murit, ishin vendosur valixhet e saj — të mbushura me nxitim, zinxhirët gjysmë të mbyllur.
— E mendova mirë… — nisi ai, me një zë të thatë që paralajmëronte se gjithçka do të ndryshonte nga ai çast e tutje.