— E mendova gjatë dhe mora një vendim, — tha ai ftohtë, pa asnjë grimë ndjenje. — Nuk përputhemi më. Jetojmë në realitete të ndryshme. Merr gjërat e tua dhe largohu.
Dafina mbeti e ngrirë, si të ishte goditur papritur. Nga dhoma e gjumit doli një vajzë e re, elegante, e veshur me robdëshambrin e saj prej mëndafshi. Nën pëlhurën e hollë dukej qartë një bark i rrumbullakët, tepër i theksuar për të qenë i natyrshëm — një shtatzëni e sajuar pa finesë.
— Kjo është Era, — e prezantoi Klajdi me një ton zyrtar. — Pret një fëmijë nga unë. Ajo ka nevojë për siguri. Edhe unë kam nevojë për një grua që të jetë në shtëpi, jo gjithmonë në turn nate. Ti je gjithmonë në spital. Kështu që… ik.
Era uli sytë dhe buzëqeshi me drojë, ndërsa me pëllëmbë ledhatoi barkun e rremë. Ajo skenë e shëmtuar, e sajuar me aq pak dinjitet, ishte pika që mbushi kupën.
Dafina nuk reagoi. As britma, as lot, as ankesa. Heshti. Mori valixhet, u kthye dhe kaloi pragun pa e parë më pas. Brenda saj kishte një zbrazëti të frikshme — një boshllëk aq i thellë, sa edhe jehona do të humbiste aty.
Nuk kishte ku të shkonte. Të afërmit jetonin në një qytet tjetër. Shoqet e dikurshme ishin zbehur me kalimin e viteve; puna e pandërprerë dhe martesa që i ishte nënshtruar pritshmërive të të tjerëve e kishin izoluar dalëngadalë. I vetmi vend ku ndihej e mbrojtur ishte spitali.
Mori një taksi dhe u drejtua për atje. I la valixhet në dhomën e turnit dhe, pa u ndërruar fare, hyri në zyrën e mjekëve. Pellumb Tafa, kirurgu kryesor me thinja në tëmtha dhe sy depërtues, e pa me një vështrim të vetëm — fytyrën e zbehtë, valixhet pranë këmbëve — dhe kuptoi gjithçka.
— Qëndro këtu, Dafina, — tha me zë të ulët. — Ka vend në divan. Nuk je as e para, as e fundit që kalon diçka të tillë. Dhe, të them të drejtën, prej kohësh nuk të kam parë kaq… të gjallë sa kur ishe me të. Ndoshta kjo është fillimi i diçkaje tjetër.
Ajo tundi kokën me mirënjohje. As pyetje, as mëshirë e tepërt — vetëm mirëkuptim i qetë. Dhe kjo vlente më shumë se çdo fjalë.
U shtri në divanin e vjetër që kërciste lehtë, por gjumi nuk iu afrua. Mendimet i rëndonin: fyerja, poshtërimi, tradhtia. U ngrit dhe doli në oborrin e spitalit. Nata ishte e freskët dhe e heshtur. Në një stol, megjithëse ora ishte vonë, rrinte ulur një burrë me pizhame spitali. Kur dëgjoi hapat e saj, ngriti kokën.
Ishte ai — Bledari, burri që ajo e kishte tërhequr nga shkurret mes jetës dhe vdekjes.
Ai e vështroi me kujdes, dalloi shenjat e lotëve në fytyrën e saj dhe pyeti drejtpërdrejt:
— Ka lidhje me mua?
— Jo, — u përgjigj ajo qetë. — Thjesht… burri më nxori jashtë. Çdo gjë që kisha përfundoi në rrugë.
Bledari heshti një çast, pastaj buzëqeshi papritur.
— Atëherë më lejo të të përgëzoj.
Ajo e pa e habitur.
— Për çfarë?
— Që më në fund u çlirove nga dikush që nuk të respektonte. Nga dikush që të la vetëm në errësirë me një njeri që po vdiste. Që nuk pa tek ti një grua, por vetëm një shërbëtore. A e meritonte ai besnikërinë tënde? Ti ma shpëtove jetën. Ai as nuk qëndroi pranë teje. A nuk tregon kjo kush është më i fortë? Gëzohu, doktoreshë. Je e lirë.
Fjalët e tij nuk ishin të buta, por as mizore. Ishin të kthjellëta, të drejtpërdrejta — si një dush i ftohtë pas një mpirjeje të gjatë. Për herë të parë atë natë, Dafina nuk ndjeu dhimbje. Ndjeu lehtësim. Dhe e kuptoi se ai kishte të drejtë.
Kaloi një vit.
Drita e fortë e llambës kirurgjikale mbushi sallën e operacionit, duke theksuar fytyrën e përqendruar të Dafinës.