Lëvizjet e saj ishin të sigurta, të sakta, të përpikta — si të ishin farkëtuar nga vetë përvoja e jetës. Çdo gjest gjente vendin e vet pa hezitim. Dafina ndodhej aty ku duhej të ishte. Dhe, mbi të gjitha, ishte e lumtur.
— Doktoreshë Dafina, përsëri trëndafila! — pëshpëriti Flutura, ndërsa shtyu në dhomën e përgatitjes një shportë të madhe me lule të bardha. — Bledari qenka zotëri i rrallë.
Pa e larguar shikimin nga monitori, Dafina buzëqeshi lehtë.
— Kokëfortë si tank, — tha me qetësi.
— Eh, ky po që është burrë! — u ankua me shaka Flutura. — I imi për 23 shkurt më bleu një ibrik elektrik. Edhe atë vetëm sepse e kishte harruar festën.
— Ka frikë mos më rrëmben ndonjëra këtu brenda spitalit, — ia ktheu Dafina me një nuancë ironie. — Po mbron territorin.
Biseda u ndërpre nga zëri metalik i altoparlantit:
“Doktoreshë Dafina, menjëherë në sallën tre! Plagë me mjet prerës, depërtim në abdomen. Gjendje kritike!”
Ajo përfundoi me shpejtësi procedurën që kishte në dorë, ia dorëzoi pacientin asistentes dhe, duke hequr dorezat në ecje, u nis me hapa të shpejtë drejt sallës së tretë. Brenda mbretëronte tension i përqendruar. Personeli po përgatiste gjithçka me nxitim; pacienti ishte shtrirë mbi tavolinë, rrobat e grisura i ishin prerë e hequr.
Dafina veshi maskën, u afrua dhe hodhi sytë mbi fytyrën e të plagosurit. Për një çast u ndal.
Jo nga tronditja. As nga kujtimet.
Thjesht nga një distancë e ftohtë, thuajse klinike.
Në tavolinën e operacionit shtrihej Klajdi. Ish-bashkëshorti i saj. Fytyra i ishte holluar, mollëzat i kishin dalë, gjaku i tharë i mbulonte lëkurën. Dukej si një njeri i braktisur nga rruga.
Klajdi ishte ende i vetëdijshëm. Hapi sytë me mundim. Sapo pa shikimin mbi maskë, e njohu menjëherë.
— Dafina… zemra ime… je ti? — mërmëriti me zë të ngjirur. — Faleminderit Zotit… Më shpëto… Era… tha se ishte shtatzënë… gënjeshtër… donte vetëm shtëpinë… Më përzuri… mbeta rrugëve… E kuptova gjithçka… isha budalla… Më fal… Kthehu tek unë… S’do ta bëj më…
U përpoq të ngrinte dorën drejt saj, por gishtat i dridheshin dhe nuk bindeshin.
Dafina e vështroi si çdo pacient tjetër. As inat, as mëshirë. Vetëm përqendrim i qetë profesional.
— Dritan, — tha me zë të ulët, — përgatiseni për anestezi.
Anestezisti veproi menjëherë. Zëri i Klajdit u tret ngadalë derisa heshti plotësisht. Dritani e pa Dafinën me shqetësim.
— Dafina… të thërrasim një kirurg tjetër? Mund të jetë e vështirë për ty.
Ajo ngriti supet me qetësi.
— Pse duhet? Prej kohësh jemi të huaj për njëri-tjetrin. Kjo nuk ka asgjë personale. Këtu kam përpara një pacient me dëmtim depërtues në bark. Nuk jam ish-gruaja e tij. Jam kirurge. — U ndal për një frymë. — Dhe, Dritan… jam e lumtur. Vërtet. Pavarësisht kush shtrihet mbi këtë tavolinë.
Ai pohoi me kokë, por vështrimi i tij u ndal më poshtë, mbi uniformën e saj kirurgjikale, ku diçka dukej ndryshe.
— Dafina… mos vallë… je shtatzënë?
Ajo uli sytë për një çast. Nën maskë, buzët iu harkuan në një buzëqeshje të ngrohtë, të qetë. Tundi kokën lehtë.
— Po. Është ende herët, por e ndiej. Bledari nuk e di akoma. Dua ta surprizoj sonte.
Mori bisturinë. Çeliku i ftohtë iu përshtat në dorë si zgjatim i vullnetit të saj. Vështroi ekipin një nga një, pastaj për një sekondë trupin e palëvizshëm të Klajdit.
— Mirë, kolegë, — tha me një ironi të lehtë që mezi u ndie. — Le të qepim një endacak.