— Sa shumë telashe të ka hapur kjo Hana Begaj.
Po për çfarë të duhet një grua e tillë?
Lindi, u shëndosh, tani ecën si balonë në ajër.
Vërtet beson se do të dobësohet?
Lëre fare, do bëhet edhe më keq!
— Por mua më pëlqen kështu.
Madje më duket mirë që ka marrë pak formë.
Më parë ishte e dobët si thupër, tani ka linja femërore!
Bledar Frashëri e tha këtë për bashkëshorten dhe, pa e kuptuar, i shpëtoi një buzëqeshje e lehtë. Por shoku i tij më i afërt, Gentian Kastrati, e goditi lehtë në shpatull.
— Mos e tepro, more! Ç’rëndësi ka çfarë të pëlqen ty? Kur të shkosh me të në festën e Vitit të Ri të firmës, do të ndihesh në siklet para të tjerëve. Ti je burrë i gjatë, i hedhur, bie në sy. Rinia e grave kalon shpejt, ndërsa ne burrat? Ne mbetemi “dhëndurë” në çdo moshë!
Bledari vetëm tundi kokën, por një mendim i bezdisshëm i shkëlqeu në mendje: ndoshta kishte kaluar vërtet shumë kohë në të njëjtën martesë. Dikur ishte njohur si zemërthyes, por Drita Hasani e kishte ndryshuar. E qetë, e bukur, e dhembshur, e përkushtuar. Dhe në kuzhinë bënte mrekulli — sapo uleshe në tavolinë, nuk ngopeshe dot.
Edhe vetë Bledari, gjatë viteve të martesës, kishte shtuar rreth dhjetë kilogramë. Së fundmi ishte bërë edhe baba.
— Gruan duhet ta ndërrosh herë pas here, si gomat e vjetra! — qeshi Gentiani. — Unë u ndava nga e para, tani po dal me Ina Elezin. E re, plot energji. Po s’më pëlqeu, e zëvendësoj!
Pas asaj bisede, fjalët e shokut nisën t’i vërtiteshin pa pushim në kokë. Në fillim i dukej si tallje, por dalëngadalë Bledari po i përvetësonte si mendime të vetat. Mos vallë vërtet kishte ngecur tepër gjatë në këtë martesë?
— Hana, më duket se je shëndoshur pak… — nisi ai me hezitim.
Ajo, që mbante në kraharor foshnjën e sapofjetur, hapi sytë e habitur.
— Edhe? Çfarë pastaj? Kam shtuar pesë kilogramë, a është kjo fundi i botës? Merrem vetë me beben, mezi fle, punoj nga shtëpia. Shtëpia, organizimi, pagesat, gjithçka bie mbi mua! Kujdesem për fëmijën, mbaroj projektet, sistemoj financat, paguaj faturat, blej ushqimet, gatuaj… dhe ti do të më qortosh për pesë kilogramë?!
Brenda Hanës sikur u ça një digë. Një valë hidhërimi e përfshiu; i vinte të shpërthente në lot nga padrejtësia. Ndihej e pavlerësuar, sikur gjithë mundi i saj të mos kishte asnjë peshë. Nëse ajo do të largohej një ditë, ai do të mbetej vetëm përballë gjithë kësaj barre dhe do ta kuptonte sa e vështirë ishte.
Ajo e pa drejt në sy dhe tha me zë që i dridhej:
— Çfarë po përpiqesh të më thuash, Bledar?